ชื่นพฤกษา

รอยพนาวัน

ใครจะเรียกฉันว่า "พนาวัน" ด้วยน้ำเสียงแบบไหนฉันไม่สน แต่ถ้าจะมาดูถูกว่าเป็นแค่ "เด็กขอมาเลี้ยง" หรือเอาเรื่องผิวคล้ำ ตัวเล็ก มาถากถางกันล่ะก็... บอกเลยว่าคิดผิด! ใช่... ฉันมันเด็กกำพร้าที่ยากจน บ้านก็หลังแคบเท่ารูหนู แถมหน้าตายังห่างไกลจากคำว่าสวยหวานตามสมัยนิยมไปโข แต่พระเจ้าไม่ได้ให้ความสวยมา เพราะท่านให้ "สมอง" กับ "ความถึก" มาทดแทนต่างหาก "ขี้เหร่แบบนี้ จะเรียนไปทำไม เสียเวลาเปล่า" เสียงป้าข้างบ้านที่ชอบสอดรู้สอดเห็นลอยเข้าหูมาตั้งแต่จำความได้ ฉันไม่ได้ร้องไห้เสียใจเหมือนนางเอกในนิยายน้ำเน่า แต่ฉันกลับจ้องหน้าป้าคนนั้นแล้วนึกในใจว่า 'คอยดูเถอะ อีหนูมืดคนนี้แหละจะใส่ชุดข้าราชการเดินผ่านหน้าป้าให้ดู!' ฉันเรียนหนังสือด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังออกรบ ทุกบรรทัดในตำราคืออาวุธ ทุกเกรดสี่คือชัยชนะ มือเล็กๆ ที่ดำแดดจากการช่วยงานในนามีหน้าที่อย่างเดียวคือ "ลิขิตอนาคตตัวเอง" ความยากจนมันแค่บททดสอบ แต่ความเข้มแข็งในอกนี่ต่างหากคือของจริง คนอย่างพนาวันไม่เคยรอโชคชะตา ถ้าโลกนี้ไม่มีที่ยืนให้ฉัน... ฉันก็จะถางป่าสร้างที่ยืนของฉันขึ้นมาเอง!