ในห้องพักคนงานเล็ก ๆ ข้างคฤหาสน์วรางค์กุล ลุงชัยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ที่ตัวหนึ่ง มือกำขวดยาเล็ก ๆ ที่เหลือเพียง 6 เม็ดแน่นราวกับมันคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต หัวใจเขายังเต้นระรัวไม่หยุดจากความสำเร็จในสองวันที่ผ่านมา ทั้งมิ้นท์และพิม… สองสาวที่เขาเคยคิดว่าไกลเกินเอื้อมกลับยอมให้เขาเข้าใกล้ได้ง่ายดายขนาดนี้
ลุงชัยอยู่ในห้องแคบ ๆ เขารู้ดีว่าเขากำลังเดินบนเส้นบาง ๆ ระหว่างความปรารถนาที่ร้อนแรงกับความเสี่ยงมหาศาล แต่ความตื่นเต้นที่พลุ่งพล่านในร่างกายทำให้เขาไม่สนใจผลที่จะตามมา เขาต้องการครอบครองทั้งคู่ และเขาจะต้องวางแผนให้รอบคอบยิ่งขึ้น
“มิ้นท์… สาวอ่อนหวาน ไร้เดียงสา ลุงจะทำให้หนูรู้สึกว่าลุงคือคนรักที่หนูหลงใหลสุดหัวใจ” ลุงชัยพึมพำกับตัวเอง “ส่วนพิม… ลุงจะปลุกด้านมืดในตัวเธอให้ตื่นขึ้น ปล่อยให้เธอได้สัมผัสความหื่นกระหายที่เธอไม่เคยรู้ตัวมาก่อน”
ความแตกต่างระหว่างสองพี่น้อง เขาจะใช้มันเพื่อสร้างประสบการณ์ที่ไม่เหมือนกัน ทำให้ทั้งคู่ยอมจำนนต่อเขาในแบบที่ทั้งหวานละมุนและดิบเถื่อน
---
เช้าวันต่อมา ที่โรงรถ ลุงชัยเปิดประตูรถด้านหน้าให้มิ้นท์ตามปกติ พอเธอเดินเข้ามานั่งที่เบาะหลัง ลุงชัยก็ก้มตัวลงไปหาเธอทันทีโดยไม่พูดอะไร
มิ้นท์ตกใจเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้าง “ลุง…”
แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไรต่อ ลุงชัยก็ประกบริมฝีปากลงบนปากนุ่ม ๆ ของเธออย่างรวดเร็วและแนบเนียน มิ้นท์ตัวสั่นแต่ก็ไม่ผลักออก เธอหลับตาลงช้า ๆ แล้วตอบรับจูบนั้น ลิ้นเล็ก ๆ ของเธอเคลื่อนไหวอย่างงุ่มง่ามแต่เต็มไปด้วยความรู้สึก แลกลิ้นกับลุงชัยอย่างลึกซึ้งอยู่หลายวินาที
มิ้นท์
Pic. From AI
ลุงชัยถอนจูบออกช้า ๆ มองเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ไปกันเถอะครับ คุณหนู” เขาพูดเสียงนุ่มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มิ้นท์หน้าแดงก่ำ ก้มหน้าลงบิดชายกระโปรงแน่น แต่เธอก็พยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ…”
รถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากคฤหาสน์ไปยังโรงเรียนเหมือนทุกวัน
---
ที่โรงเรียนมัธยมปลาย เช้าวันนั้น มิ้นท์เดินผ่านโถงทางเดินอันคึกคักในชุดนักเรียนสีขาวเรียบร้อย ผมยาวสลวยใบหน้างดงามอ่อนหวานทำให้เธอดูสดใสและน่ารักเป็นธรรมชาติ ทุกย่างก้าวของเธอยังคงดึงดูดสายตาของหนุ่ม ๆ ในโรงเรียนเหมือนเคย
“มิ้นท์นี่น่ารักจริง ๆ ว่ะ” หนุ่มกลุ่มหนึ่งแอบกระซิบกัน “ยิ้มหวานขนาดนั้น ใครเห็นก็ต้องใจละลาย”
“ฝันไปเถอะว่ะ” เพื่อนอีกคนหัวเราะ “เธอ...คุณหนูเกินไป มึงมีรถสปอร์ตสักคันมั้ยล่ะ หรือกล้าพอจะไปคุยด้วย?”
เสียงหัวเราะดังขึ้นเบา ๆ แต่ทุกสายตายังคงจับจ้องเธอด้วยความชื่นชม
แต่วันนี้ มิ้นท์ดูเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินด้วยท่าทางเขินอายกว่าปกติ แก้มแดงระเรื่อเล็กน้อย ราวกับกำลังซ่อนความลับที่ไม่อาจบอกใครได้ เธอไม่ยิ้มให้ใครเหมือนทุกวัน แค่ก้มหน้าลงเดินเร็ว ๆ ไปยังห้องเรียน
ช่วงพักเที่ยง มิ้นท์ไม่ได้ไปกินข้าวกับเพื่อน ๆ เธอเลือกนั่งในมุมเงียบของห้องสมุดแทน มือจับปากกาแน่นแต่สายตาลอยไปไกล เธอยังคงรู้สึกถึงรสจูบของลุงชัยที่โรงรถเมื่อเช้านี้… ริมฝีปากที่ทั้งอบอุ่นและเร่าร้อน ภาพนั้นทำให้ร่างกายเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกผิดผสมกับความตื่นเต้นที่ไม่เคยมีมาก่อนทำให้หัวใจเธอเต้นแรง
เธอแอบหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดอัลบั้มรูปเก่า ๆ ที่เคยถ่ายกับลุงชัยตอนไปทัศนศึกษากับครอบครัวเมื่อหลายปีก่อน รอยยิ้มอบอุ่นและสายตาที่ดูแลเธอมาตั้งแต่เด็กของเขาในรูป ทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว เธอต้องบีบขาแน่นเพื่อพยายามควบคุมความรู้สึกที่พลุ่งพล่านจากท้องน้อย
“ทำไม… หนูถึงคิดถึงลุงชัยขนาดนี้” มิ้นท์กัดริมฝีปากล่างเบา ๆ “เขาเป็นคนขับรถของบ้าน… แต่ทำไมหนูถึง…”
มิ้นท์
Pic. From AI
ในห้องเรียนช่วงบ่าย เพื่อนสาวคนสนิทสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเธอชัดเจน
“มิ้นท์ วันนี้เธอดูแปลก ๆ นะ หน้าแดง ๆ คิดถึงใครเหรอ?” เพื่อนแซวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
มิ้นท์สะดุ้ง รีบส่ายหน้าแรง “ป…เปล่านะ! ไม่มีอะไรหรอก” เธอตอบเสียงตะกุกตะกัก หน้าแดงยิ่งกว่าเดิม
เพื่อนหัวเราะคิกคัก “โอ้ย มีแน่ ๆ เลย หน้าแดงขนาดนี้ บอกมาเดี๋ยวนี้!”
มิ้นท์ก้มหน้าลงเขียนสมุดต่อ พยายามซ่อนรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ในใจเธอวนเวียนอยู่กับภาพจูบที่โรงรถ ความรู้สึกอบอุ่นและเสียวซ่านที่ลุงชัยทำให้เธอสัมผัสได้ครั้งแรก เธอรู้ว่าเธอกำลังหลงอยู่ในวังวนของความรู้สึกที่ไม่ควรมี… แต่เธอก็ไม่อาจหยุดคิดถึงเขาได้เลย
ลุงชัย… คนที่เธอเคยมองเป็นแค่คนขับรถผู้ใหญ่ที่น่าเชื่อถือ แต่ตอนนี้ ทุกครั้งที่นึกถึงเขา ร่างกายของเธอกลับตอบสนองในแบบที่ทำให้เธอเขินอายและตื่นเต้นไปพร้อมกัน
ในขณะเดียวกัน ที่มหาลัยของพิม...
พิมกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่งในคาเฟ่ของมหาลัย เป็นจุดสนใจของหลายคนตามปกติ เธอสวมชุดนักศึกษาที่ดูทันสมัย ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มปล่อยสยาย ใบหน้าคมคายและท่าทางมั่นใจทำให้หนุ่ม ๆ หลายคนแอบหันมองอยู่เป็นระยะ
พิม
Pic. From AI
พวกเขาพยายามเดินเข้ามาคุยและจีบเธอด้วยรอยยิ้มและคำพูดหวาน ๆ แต่พิมยังคงตอบด้วยรอยยิ้มเย็นชาแบบเดิม “ขอบคุณนะคะ แต่ฉันไม่ว่าง” หรือ “เสียใจด้วยค่ะ” เสียงของเธอสุภาพแต่เด็ดขาด ทำให้หนุ่ม ๆ ต้องถอยกลับไปด้วยความผิดหวัง
แต่ในใจของพิมวันนี้มีอะไรบางอย่างที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
ภาพของลุงชัยเมื่อวานแวบเข้ามาในหัวเธอไม่หยุดหย่อน การกอดแน่นที่บันได การจูบที่คอที่ทำให้เธอตัวสั่น และมือใหญ่ของเขาที่ลวนลาม ลูบไล้และบีบก้นเธอเบา ๆ ความรู้สึกนั้นยังติดอยู่ในหัวและร่างกายของเธอราวกับมีเปลวไฟลุกไหม้ในท้องน้อย พิมรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วตัวโดยไม่ทันตั้งตัว
เธอแอบลุกออกจากกลุ่มเพื่อนด้วยข้ออ้างว่า “ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” แล้วเดินตรงไปที่มุมเงียบ ๆ มือกุมหน้าอกตัวเองแน่นราวกับพยายามกดความรู้สึกที่กำลังปะทุออกมา
“ทำไมฉันถึงคิดถึงลุงชัย…” พิมพึมพำกับตัวเอง เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “เขาเป็นแค่คนขับรถ… แต่ทำไมฉันถึง…”
ความทรงจำที่ถูกใส่เข้ามาทำให้ภาพของลุงชัยตอนลวนลามเธอผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย คำพูดหื่น ๆ ที่เขาเคยพูด มือที่สัมผัสส่วนต่าง ๆ ของร่างกายเธออย่างไม่เกรงกลัว ความเย่อหยิ่งและความมั่นใจในตัวเองของเธอเริ่มสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอเริ่มสงสัยในตัวเองจริง ๆ … หรือแท้จริงแล้ว เธอต้องการผู้ชายที่มีประสบการณ์ กล้าและตรงไปตรงมาแบบลุงชัย?
เมื่อคืนก่อน ในงานปาร์ตี้ที่เพื่อนชวนไป เพื่อนสาวคนสนิทเคยแซวเธอว่า “พิม แกเลือกมากเกินไปแล้วนะ หนุ่ม ๆ ในนี้ไม่มีใครดีพอสำหรับแกเลยเหรอ?” พิมยิ้มมุมปากแล้วตอบอย่างมั่นใจว่า “ไม่มีใครน่าสนใจสักคน”
แต่ตอนนี้… เธอกลับนึกถึงลุงชัย ผู้ชายที่เธอเคยมองว่าเป็นแค่คนขับรถวัยกลางคนธรรมดา ๆ และรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอเริ่มรู้สึกว่าเธอกำลังเสียความเป็นตัวตนที่เคยภาคภูมิใจไปทีละน้อย
พิมกัดริมฝีปากล่างแน่น มือยังคงกุมหน้าอกตัวเอง “ฉันต้องหยุดคิดเรื่องนี้… มันไม่ถูกต้อง” เธอพึมพำ แต่ในใจกลับรู้ดีว่า… ความคิดถึงลุงชัยกำลังเติบโตขึ้นทุกวินาที