โรงพยาบาลเอกชนชั้นนำใจกลางกรุงเทพฯ เวลาเกือบสองทุ่ม แผนกเภสัชกรรมชั้นล่างเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟนีออนสีขาวสาดส่องโต๊ะทำงานยาวที่เต็มไปด้วยขวดยา กล่องยา และเครื่องมือผสมสารพัด
ต้นยืนอยู่คนเดียวในห้องผสมยา ชุดเวิร์คกิ้งสีขาวรัดทรงตัวอ้วนกลมจนดูเหมือนจะปริตามตะเข็บใดเวลาหายใจ ผิวคล้ำจัด ผมสั้นหยิกฟู หน้าตาธรรมดาๆ ที่ถ้าเดินไปตลาดสด คงมีคนทักว่า “เป็นกรรมกรแน่นอน” แต่เขาคือเภสัชกรต้น วัย 28 ปี จบตรงจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ได้งานดีเงินเดือนสูงในโรงพยาบาลนี้ เพราะสมองดี ไม่ใช่หน้าตา
สองปีที่ผ่านมา ต้นคบกับหมอแพร หมออายุรกรรมหน้าตาธรรมดาเหมือนเขา รูปร่างผอมบาง ผิวขาวซีด ผมยาวประบ่า เธอเป็นคนดี นิสัยเรียบร้อย รักกันแบบสงบเสงี่ยม แต่เรื่องบนเตียง... มันจืดชืดเหลือเกิน เธอไม่ค่อยแสดงออก ไม่เคยครางดัง ไม่เคยขอท่าแปลกๆ เซ็กของทั้งคู่เหมือนพิธีกรรมที่ต้องทำทุกสองสัปดาห์เพื่อรักษาความสัมพันธ์ไว้มากกว่าเพื่อความสุข
ต้นอยากเปลี่ยนแปลง เขาอยากเห็นแพรในมุมที่ร้อนแรงกว่านี้ อยากเห็นเธอต้องการจนควบคุมตัวเองไม่ได้ อยากได้ยินเธอร้องขอเขาแบบไม่ต้องอาย
ด้วยความรู้ทางเภสัชที่สั่งสมมา ต้นเริ่มแอบทดลองผสมสูตรยาลับในห้องผสมยาเวลาดึกๆ เขาอ่านงานวิจัยต่างชาติเกี่ยวกับสารกระตุ้นความต้องการทางเพศ สารที่เพิ่มโดปามีน สารที่ลดการยับยั้งชั่งใจ เขาค่อยๆ หยิบสารเคมีหลายตัวมาผสมในอัตราส่วนที่เขาคิดเองเออเอง ไม่มีใครรู้ ไม่มีใบอนุญาต ไม่มีทดลองในสัตว์ด้วยซ้ำ
คืนนี้เป็นคืนที่สูตรของเขาสำเร็จแล้ว
ต้นถือหลอดทดลองขนาดเล็กที่มีของเหลวใสไม่มีสี ไม่มีกลิ่น เขายิ้มให้ตัวเองในกระจก “ถ้าได้ผลจริง... ชีวิตกูจะเปลี่ยนเลย”
เขาหยดของเหลวนี้ลงในขวดน้ำส้มขนาด 300 มล. ที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อในโรงพยาบาล ปิดฝา เขย่าเบาๆ จนละลายสนิท แล้วเขียนโน้ตเล็กๆ แปะข้างขวดว่า “น้ำวิตามินชงพิเศษให้ที่รัก จากต้น ♡ ดื่มให้หมดนะ”
ต้นเดินออกจากห้องผสมยา มุ่งไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลเวรดึก
“พี่นิดครับ ช่วยฝากนี่ให้หมอแพรหน่อยได้ไหมครับ บอกว่าผมชงมาให้ เธออยู่ห้องพักหมอใช่ไหม?”
พี่นิด พยาบาลสาววัย 40 ยิ้มกรุ้มกริ่ม “โอ้ยยย น่ารักจังเลยเภสัช ฝากได้สิจ๊ะ เดี๋ยวพี่เอาไปให้เลย”
ต้นยิ้มตอบ แต่ในใจเต้นแรงจนแทบระเบิด เขาเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง นั่งรอ นาฬิกาปลุกตั้งเวลาไว้ 30 นาที เพราะจากที่เขาคำนวณ สารจะเริ่มออกฤทธิ์ภายใน 20-40 นาทีหลังดื่ม
นาทีที่ 32 ต้นลุกขึ้น เดินออกจากห้องด้วยขาที่สั่นเล็กน้อย เขาเดินขึ้นลิฟต์ไปชั้นห้องพักแพทย์-พยาบาล ห้องส่วนตัวที่แพรใช้ประจำอยู่ห้องท้ายสุด ที่มืด มีแสงลอดออกมาจากใต้ประตูเท่านั้น
ต้นสูดหายใจลึก เคาะประตูเบาๆ สองครั้ง
“แพร... เราเอง”
ไม่มีเสียงตอบ แต่ประตูไม่ได้ล็อก ต้นผลักเข้าไปช้าๆ แสงโคมไฟหัวเตียงสีส้มสาดส่องลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ต้นคาดหวังว่าจะเห็นแพรนั่งรออยู่ คาดหวังว่าจะได้เห็นเธอยิ้มเขินๆ แล้วบอกว่า “ขอบคุณนะที่ชงมาให้” เพื่อที่เขาจะได้สังเกตอาการของยาลับที่เพิ่งทดลองเป็นครั้งแรก
แต่สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจเขาหยุดเต้นชั่วขณะ บนเตียงนั้น ไม่ใช่แพรที่นั่งอยู่ แต่เป็นผู้หญิงสวยราวกับนางฟ้าที่แผ่ออร่าความงามไปทั่วทั้งห้อง ผิวขาวเนียนใสราวกับหิมะ ผมยาวดำขลับสลวย ใบหน้าหวาน ตาโต ริมฝีปากแดงระเรื่อกำลังเผยอเล็กน้อย เธอสวมชุดนักศึกษาแพทย์สีขาวรัดรูป กระดุมเม็ดบนสุดถูกปลดออกโดยไม่รู้ตัว เผยร่องอกขาวนวลลึกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อในลูกไม้บางๆ
ต้นยืนนิ่งอยู่หน้าประตู มือยังจับลูกบิดค้างไว้ ปากแห้งผาก เขารู้จักเธอดีจากโซเชียลมีเดีย น้องมิ้นต์ ดาวมหาวิทยาลัยแพทย์ปี 6 ไอดอลตัวจริงที่มีคนตามเกือบแสน
“ส-สวัสดีครับ... น้องมิ้นต์ใช่ไหม” ต้นพูดออกไปเสียงสั่นๆ สั้นๆ เพราะความสวยที่แผ่ออร่าของเธอทำให้สมองเขาว่างเปล่าชั่วขณะ
มิ้นต์เงยหน้าขึ้นมอง ยิ้มหวานตามมารยาท “สวัสดีค่ะพี่ หนูชื่อมิ้นต์ค่ะ พี่คือพี่ต้นใช่ไหมคะ พี่แพรบอกว่าพี่เป็นแฟนพี่แพร แล้วทำงานเป็นเภสัชกรที่นี่”
จากความอยากรู้อยากเห็น… กลายเป็นความหวั่นไหวที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน
มิ้นท์ Pic. From AI