"นี่น่ะรึ?.....โอกุ"
เหล่าชายหญิงหลายร้อยหลายพันคนพลางเดินไปยังประตูหน้าของโอกุอันยิ่งใหญ่แห่งนั้น.....เมื่อได้พบกับภาพแบบนี้ พลันให้ข้ารู้สึกตกตะลึงไปถึงชั่วครู่....
"ที่นี่ชายห้ามเข้าเด็ดขาดเว้นเสียแต่จะเป็นพ่อค้า!!! ผู้หญิงก็เข้าไม่ได้ถ้าไม่มีบัตรผ่าน!!!"
น้ำเสียงอันเคร่งขรึมของชายหนุ่มผู้เฝ้าประตูดังวนซ้ำๆแบบนั้นไปมา....
"......ต้องต่อแถวก่อนล่ะมั้ง?"
ข้าเลยไปต่อแถว....แถวนั้นค่อนข้างยาวเหยียดเลยคิดว่าคงใช้เวลาอยู่พอสมควรกว่าจะได้เข้าไป....
ข้าเลยมองไปรอบๆพลางเดินไปต่อแถว....แต่ก่อนที่จะเข้าแถวนั้นก็เจอกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่กวักมือเรียกใครซักคนอยู่...ดูเหมือนเขาจะหันมามองข้า....ข้าเลยชี้ไปที่ตัวเอง.....เขาก็พยักหน้ารับ
ข้าเลยเดินไปหาเขาที่ยืนอยู่หน้าประตู...และคนเฝ้าประตูก็สังเกตเห็นข้าทันทีที่ข้าเข้าไปหาชายหนุ่มลึกลับคนนั้น
"โอ๊ะ?.....ท่านคือ ท่านชิสึคุสินะครับ..."
"ค่ะ....ใช่ค่ะ..."
"แหม...ไม่อยากจะ...."
แต่คนเฝ้าประตูพูดไม่ทันจบ....ชายหนุ่มลึกลับคนนั้นก็ชิงพูดก่อนเขาไป
"ช่างงาม.....หยดย้อย.....เหลือเกิน....นะครับ...คุณชิสึคุผู้เลอโฉม...."
น้ำเสียงเขาค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์....ฟังดูนุ่มนวลดูมีเสนห์
"ขอบคุณ...ค่ะ"
"นี่เจ้า! แย่งข้าพูดไปได้ไงกันน่ะ!!"
ท่าทางอันเคร่งครึมเมื่อครู่พลันหายเป็นปลิดทิ้งไปแล้วนะ
"แหม....เจอสตรีที่สวยเสียขนาดนี้....หากไม่ออกปากชมก็เป็นอันเสียมารยาทน่ะสิครับ"
เขาแต่งตัวดูประหลาด.....อย่างน้อยก็ในสายตาของข้า แถมยังแบกของมาเต็มหลังเลย...คิดว่าน่าจะเป็นพ่อค้าหรืออะไรซักอย่าง....
"ทำไมที่อุดหูถึงมีสายห้อยด้วยล่ะคะ..."
ไม่ใช่แค่แต่งตัวแปลก...แต่ของใช้ส่วนตัวเขาก็แปลกเช่นเดียวกัน
"อ๋อ...เจ้านี่.....คือของประดับ.....เฉยๆนั่นแหละครับ....ข้าสร้างเองเลยนะ...."
"อะแฮ่ม! ช่างมันเถอะ...งั้นคุณชิสึคุ..เชิญด้านในเลยครับ...."
คนเฝ้าประตูพาข้าเข้าไปข้างในโอกุ ข้าเองก็พลางมองเขาจากด้านหลัง....เขาก็โบกมือตอบกลับข้ามาเช่นกัน
[ประหลาดคน....]
ภายในประตูทางเข้านั้น...ก็จะมีอาคารไม้ที่ดูงดงามตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางกำแพงปูนที่ล้อมรอบที่แห่งนี้เอาไว้
และที่นี่เอง.....ก็จะเป็นที่ที่ซุกหัวนอนของข้าอีกด้วย
คนในบ้านก็ถูกฆ่าเพราะเจ้าหนี้ไปหมดแล้ว....เพราะงั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ข้าก็จะไม่ออกไปจากที่นี่เป็นอันขาด
และข้านี่แหละที่จะใต่เต้าให้ไปถึงจุดสูงสุดของที่นี่ให้ได้