"ขอสวัสดี ท่านชิสึคุ"
ลานกว้างภายในท้องพระโรง.....เหล่านางสนมที่สายตาของข้าไม่อาจนับได้ก็นั่งหันหน้ามาทางข้าอย่างพร้อมเพรียง...
"ขอสวัสดีเจ้าค่ะ....."
ทุกคนกล่าวทักทายข้าด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยแต่ไม่น่ากลัว....
"ขอสวัสดีทุกท่านเช่นกันเจ้าค่ะ ข้ามีนามว่า ชิสึคุ ส่วนนามสกุลข้าก็ไม่ต้องไปใส่ใจมากนักหรอกเจ้าค่ะ..."
เงียบเชียบ....แปลกดี
"..........อย่างไรก็ตาม...ทางนี้คือท่านชิโนฮาระ นางในที่คอยกำกับนางกำนัลอย่างพวกเรา...ข้าชื่อ นากายามะ ผู้ดูแลของนางกำนัลทั้งหลาย"
"ยินดีที่ได้รู้จักเจ้า..."
คุณชิโนฮาระพูด ข้าก็พลางก้มหัว
นางกำนัล นางใน หัวหน้านางใน นางสนม งี้นี่เอง
"เอาล่ะ....หลังจากนี้นากายามะจะมาสอนงานเจ้า และเจ้าต้องคุ้นชินกับที่นี่ให้เร็วที่สุด เข้าใจนะ?"
"ค่ะ...."
"ตามมาเลยๆ"
ข้าเดินตามคุณนากายามะไป พวกสาวๆที่มาส่งข้าก็ตามมาด้วยเช่นกัน
หน้าประตูทางเข้า.....
"จะว่าไปแล้ว....เจ้าเป็นพ่อค้าใช่มะ....แล้วเจ้าขายอะไรบ้างล่ะ"
มะจิรุถามอุเอสึกิ พอค้าท่าทางประหลาดด้วยท่าทางที่พยายามจะตีสนิท
"ก็มีหลายอย่างขอรับ....ตั้งแต่หนังสือ"
เขาหยิบหนังสือออกมา เป็นหนังสือสภาพดีที่ดูเผินๆก็นึกว่าจะเป็นหนังสือแพงๆเสียอีก แต่ส่วนใหญ่ก็น่าจะเป็นหนังสือของพวกต่างชาติที่แปลภาษาแล้วนำมาขาย
"ยา...."
เขาหยิบกล้องยาสูบและสมุนไพรหน้าตาประหลาดออกมา
"และอาวุธขอรับ..."
และเขา...ก็หยิบดาบคาตานะที่ดูก็รู้ว่าเป็นดาบของพวกชนชั้นสูง พอมะจิรุเห็นดังนั้นเขาก็เตรียมชักดาบ
"นี่! เขาห้ามพกอาวุธออกมานะเว้ย!"
"ครับ..."
"แล้วนี่เจ้าน่ะ! ทำไมถึงยังไม่กลับไปซักทีล่ะห๊ะ!"
"เขาห้ามไม่ให้เข้าไป...แต่ไม่ได้ไม่ห้ามให้อยู่เล่นกับท่านน่ะสิครับ"
"หนอย!"
และมะจิรุก็ชักดาบพลางจี้ไปที่คอยของพ่อค้านิสัยประหลาด
"เอาล่ะ...งานของนางกำนัลอย่างพวกเรานั้นง่ายมาก ตื่นมาทานข้าว จัดเตรียมสำรับอาหารก่อนเช้าตรู่สามชั่วยามให้กับนางสนมทุกคนทั้งหมด หนึ่งร้อยคนก่อนฟ้าสางแต่เด็กใหม่อย่างเจ้าจัดสำรับไปก่อนซักห้าสิบคน พอชินงานแล้วก็ค่อยเปลี่ยนเป็นร้อยคน"
"ค่ะ"
รายละเอียดเยอะไปหน่อย ข้าเลยจดไว้...ดีนะที่พาสมุดพกมาด้วย
"ที่เหลือนั้นจะเป็นงานรับใช้นางสนม...พอทำได้ใช่มั้ย?"
"ทำได้ค่ะ..."
ก็แค่นี้เอง...เผาถ่านขายยังลำบากกว่าเยอะเลย
"ถ้างั้น เดี๋ยวพาไปดูที่พัก...วันนี้เจ้าไม่ต้องทำงาน พักผ่อนให้เพียงพอ เตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้"
สาวๆอีกสองคนที่เดินตามหลังข้ามาก็เดินมากอดแขนข้า
"เจ้าเนี่ย! เรียนรู้งานไวดีจังเลยเนอะ!"
"ไม่หวั่นไหวอะไรเลย...ตอนข้ามาใหม่ๆเกร็งไปทั้งตัวแน่ะ...."
"งั้นเหรอ?...ว่าแต่...ข้ายังไม่รู้จักชื่อพวกเจ้าเลย"
เด็กสาวตัวเล็กจอมแก่นก็แนะนำตัว ตามด้วยหญิงสาวที่หน้าตาดูง่วงนอนตลอดเวลา
"ข้าชื่อยูอิ! มาอยู่นี่ได้สามปีแล้ว! แต่ข้าไม่ใช่เด็กนะ ข้าแค่ตัวเล็กต่างหาก"
"ส่วนข้าฮารุกะ...อยู่นี่ได้ห้าปีแล้ว...ฝากตัวด้วยแล้วกัน"
พวกเราเดินมาถึงห้องพัก เดินขึ้นไปชั้นสอง มันจะเป็นห้องแคบๆที่มีฝูกกองอยู่สามอัน...
"อ๊ะ! นี่มันห้องพวกเรานี่"
คุณนากายามะก็หันมาแล้วก็พูดว่า
"ดีใจด้วยนะ....ที่มาถึงก็สนิทกับคนอื่นเร็วแบบนี้ งั้นที่เหลือฝากพวกเธอด้วยแล้วกัน..."
"ค่า!"
แล้วเธอก็ลงไป
ข้านำสัมภาระที่เล็กน้อยเก็เข้าตู้....แล้วหนังสือที่ซื้อมาเมื่อครู่ก็หล่นลงมาในมือ
ข้าแทบไม่ได้สังเกตุเลยว่าปกมันเขียนว่าอะไร เลยลองอ่านดู
"ความมหัศจรรย์ของโลกเวทย์มนต์....อะไรเนี่ย ชื่อผู้เขียนก็...แค...แคท...เทอรีน...แอนเดอ...แอนเดอร์สัน?...อะไรเนี่ย?"
ก็นะ...ของแปลกๆมันก็ต้องมาจากคนแปลกๆอยู่แล้ว
"อะไรอ่ะๆ! หนังสือเหรอ?"
ยุอิแอบมามองหนังสือที่ฉันซื้อมา แต่ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอหรอก
"อืม...ข้าซื้อมาจากคุณอุเอสึกิน่ะ แต่เป็นหนังสือที่ประหลาดดี"
"ฮะๆ ก็เขาเป็นคนประหลาดนี่เนอะ"
"เดี๋ยวเถอะ!....."
"กรี๊ดดดดดดดด!!!!!...."
แล้วพวกเราก้ได้ยินเสียงกรี๊ดดังลั่นจากชั้นล่าง ฉันรีบวิ่งกระโดดลงไปด้านล่าง...ภาพที่เห็นก็คือ ท่านนากายามะกำลังยืนตาค้างกับตู้เสื้อผ้า
"เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ!"
พวกเราวิ่งไปถาม...เธอได้แต่ยืนสั่นงกๆ....เอาแต่บ่นอุบอิบไม่เป็นภาษาออกมา
ข้าเลยวิ่งเข้าไปดูในตู้นั่น
"หันดาบมาทางข้า...จะดีรึครับ?"
น้ำเสียงของพ่อค้าประหลาดแลดูจริงจังกว่าที่ผ่านมา มะจิรุเลยชะงักเล็กน้อย ยามเฝ้าประตูตรงหน้าก็รู้สึกไม่ดีแปลกๆขึ้นมาพร้อมกัน
"หมายความว่าไง?"
มะจิรุถามไปด้วยเสียงสั่นเครือ...
"เพราะว่า...มีคนตายอยู่ในโอกุไงขอรับ..."
"ว่าไงนะ!"
ทุกคนชักดาบออกมาทันที....และรีบพุ่งไปทางพ่อค้าประหลาด
"ให้ตาย...เถอะครับ"
"นี่มัน....."
ถึงข้าจะเคยเห็นภาพแบบนี้แล้ว...แต่ก็ยังไม่ชินกับมันเสียที
"อุุ๊บ!..."
ข้าเอามือปิดปากอย่างสุดชีวิต เพื่อไม่ให้อาหารที่กินมาต้องออกมาจากลำคอ
"อย่าเข้ามา...ขอร้องล่ะ"
ทั้งสองพยายามเข้ามาแต่ข้าก็ห้ามไว้ พูดห้ามปรามขณะที่ของกินพยายามออกมาจากลำคอนี่แหละ
เพราะภาพที่เห็นตรงหน้า ก็คือศพของนางกำนัลที่ถูกรัดคอจนตายนั่นเอง