“พิม! ลูกค้า VIP จากกรุงเทพฯ ขอเปลี่ยนแพ็กเกจกะทันหัน!”
เสียงเลขาฯ หน้าห้องดังขึ้นพร้อมสีหน้าตื่นๆ ทำให้หญิงสาวที่กำลังเซ็นเอกสารเงยหน้าทันที
“เปลี่ยนอะไรอีก?”
“เขาจะเพิ่ม private dinner กับ airport limousine ค่ะ แต่ขอราคาเดิม…”
พิมถอนหายใจแรง ก่อนวางปากกาลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด
“แล้วฝ่ายขายเป็นคนวิเศษเหรอ ถึงเสกต้นทุนให้หายได้”
ทั้งห้องเงียบกริบ
ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับหัวหน้าแผนกฝ่ายขายของโรงแรม Sawasdee Grand Hotel
ผู้หญิงวัยสามสิบสามที่ทั้งโรงแรมขึ้นชื่อว่า “โหดที่สุด”
สวยก็จริง
แต่ดุจนพนักงานใหม่ร้องไห้มาแล้วหลายคน
“ส่งรายละเอียดมา เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
พิมลุกขึ้นรวบแฟ้ม เรียบผมที่ปล่อยยาวอย่างลวกๆ แล้วเดินออกจากห้องด้วยส้นสูงคู่เก่ง
จังหวะเดียวกับที่ลิฟต์เปิดออก
ชายหนุ่มร่างสูงในสูทสีดำเดินสวนออกมา
พนักงานหญิงแถวล็อบบี้แทบหยุดหายใจพร้อมกัน
“โอ๊ย…หล่อเกินไปปะ”
“เด็กใหม่ฝ่ายการตลาดมั้ง”
“ได้ข่าวว่าเพิ่งจบแต่โปรไฟล์แรงมาก”
เสียงซุบซิบดังตามหลัง แต่เจ้าตัวกลับยิ้มสบายๆ ราวกับชินกับการโดนมอง
ก่อนสายตาคมจะหยุดที่พิม
ตั้งแต่หัวจรดเท้า
และ…ยิ้มมุมปาก
พิมขมวดคิ้วทันที
“มีอะไร?”
“เปล่าครับ”
เขาตอบง่ายๆ แต่ยังไม่ละสายตา
“แค่รู้สึกว่าหัวหน้าฝ่ายขายตัวจริง…สวยกว่าที่คิด”
รอบข้างเงียบสนิท
พนักงานแถวนั้นแทบสำลักกาแฟ
ส่วนพิมมองเขานิ่งๆ เหมือนกำลังประเมินว่าเด็กคนนี้ประสาทดีหรือเปล่า
“ถ้าอวยเพื่อเอาตัวรอด ฉันไม่กินมุกนี้”
“ไม่ได้อวยครับ”
เขายื่นมือมาตรงหน้า
“คินครับ เด็กใหม่ฝ่ายการตลาด”
พิมไม่ได้จับมือ
เธอมองนิ่งอยู่สองวินาที ก่อนตอบเรียบๆ
“งั้นก็จำไว้ว่า ที่นี่ไม่ใช่มหาลัย”
“ครับ”
“แล้วก็ไม่มีใครชอบพนักงานกะล่อน”
“ผมก็ไม่ได้กะล่อนนะครับ”
“เหรอ”
คินยิ้มอีกแล้ว
รอยยิ้มแบบที่ทำให้คนมองหมั่นไส้กับใจสั่นพร้อมกัน
“ผมแค่ชอบพูดความจริง”
“…”
“พี่สวยจริง”
“…”
“แล้วตอนดุก็น่ารักดี”
“คิน”
เสียงเรียกจากผู้จัดการฝ่ายการตลาดดังขึ้นอย่างตกใจ
“อย่าพึ่งกวนหัวหน้าพิม!”
เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนยกมือเหมือนยอมแพ้
“โอเคครับ ผมไปทำงานแล้ว”
แต่ก่อนเดินผ่าน เขาก้มลงเล็กน้อยใกล้พิมจนได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดอ่อนๆ
แล้วพูดประโยคที่ทำเอาเธอนิ่งไปชั่วครู่
“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับหัวหน้า…ผมจีบเก่งด้วย”
“…”
“เผื่อพี่สนใจ”
พิมแทบอยากเอาแฟ้มฟาดหน้าเขา
เด็กบ้าอะไรปากดีชะมัด
—
ทั้งวันนั้น พิมได้ยินชื่อ “คิน” เต็มไปหมด
ทั้งจากแผนกต้อนรับ
จาก HR
แม้แต่สาวๆ ฝ่ายบัญชีก็ยังพูดถึง
“น้องคินหล่อมากกก”
“พูดเพราะด้วยนะ”
“เห็นว่าเรียนต่างประเทศมา”
“ยิ้มทีใจละลายเลย”
พิมกรอกตา
“ว่างมากกันหรือไง”
ลูกน้องในห้องรีบเงียบกริบ
แต่ยังไม่ทันกลับไปทำงาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ก๊อก ก๊อก
“เข้ามา”
ประตูเปิดออก
และคนที่พิมไม่อยากเห็นหน้าที่สุดในวันนี้…ก็โผล่มาพร้อมแก้วกาแฟ
“ได้ข่าวว่าพี่ชอบอเมริกาโน่ไม่หวาน”
เขาวางแก้วลงบนโต๊ะเธอหน้าตาเฉย
พิมเงยหน้าช้าๆ
“นายว่างมาก?”
“ไม่ครับ แต่แวะมาจีบ”
“…”
“อ้อ แล้วก็เอาไฟล์แคมเปญมาส่งด้วย”
คินยิ้มกว้าง ก่อนวางแฟ้มลงเพิ่มอีกอัน
พิมมองสลับระหว่างกาแฟกับหน้าเขา
“นี่ที่ทำกับทุกคน?”
“อะไรครับ”
“หยอดไปทั่ว”
คินนิ่งไปนิดหนึ่ง
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าครั้งก่อน
“เปล่านะครับ”
“…”
“ผมหยอดพี่คนเดียว”
หัวใจพิมกระตุกแปลกๆ
แต่เธอรีบเก็บอาการทันที
“ออกไปทำงานได้แล้ว”
“ครับหัวหน้า”
เขาเดินไปถึงประตู ก่อนหันกลับมาอีกครั้ง
“พรุ่งนี้ผมจะมาหยอดใหม่นะ”
ปึก!
แฟ้มเอกสารถูกปาใส่ประตูทันที
พร้อมเสียงดุลั่นห้อง
“ไอ้เด็กบ้า!”