ข่าวลือเรื่อง “เด็กใหม่ฝ่ายการตลาดกำลังจีบหัวหน้าฝ่ายขาย” กระจายไปทั่วโรงแรมเร็วกว่าโปรโมชั่นบุฟเฟต์เสียอีก
และต้นตอของข่าวก็ไม่ได้พยายามปิดบังเลยแม้แต่นิดเดียว
“พี่พิมกินข้าวยังครับ?”
“หัวหน้าพิม วันนี้สวยอีกแล้วนะ”
“เย็นนี้ผมไปส่งไหม?”
ทุกประโยคดังขึ้นต่อหน้าคนทั้งออฟฟิศแบบไม่อายใคร
จนพนักงานเริ่มพนันกันเล่นๆ ว่า
ระหว่าง “พิมจะใจอ่อน” กับ “คินจะโดนไล่ออก”
อะไรจะเกิดก่อนกัน
ส่วนเจ้าของชื่อที่ถูกพูดถึงทั้งวัน…กำลังปวดหัวแทบระเบิด
“หัวหน้า…น้องคินเอาขนมมาฝากอีกแล้วค่ะ”
ลูกน้องสาวยื่นกล่องมาการองสีพาสเทลมาให้พร้อมรอยยิ้มเขินๆ
พิมมองนิ่ง
“เอาไปแบ่งกันกิน”
“แต่น้องบอกว่าซื้อให้หัวหน้าโดยเฉพาะนะคะ”
“งั้นก็เอาไปทิ้ง”
สิ้นคำ ลูกน้องรีบ抱กล่องไว้แน่นทันที
“ทิ้งเสียดายนะคะ แพงมากเลย…”
พิมถอนหายใจยาว
“งั้นกินเอง”
“ค่ะ!”
พออีกฝ่ายรีบเดินออกไป หญิงสาวก็เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างหมดแรง
เด็กนี่ทำเหมือนว่างทั้งวัน
ทั้งที่ความจริง ผลงานของคินกลับดีจนน่าหงุดหงิด
แคมเปญการตลาดล่าสุดที่เขาเสนอทำให้ยอด engagement ของโรงแรมพุ่งขึ้นภายในไม่กี่วัน
ประชุมแต่ละครั้งก็จับประเด็นไว พูดเก่ง และแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีเกินเด็กจบใหม่ทั่วไป
ต่อให้พิมอยากหาเรื่องดุ…ก็แทบไม่มีช่องให้ดุเลย
ก๊อก ก๊อก
ยังไม่ทันอนุญาต ประตูก็เปิดออกพร้อมเจ้าของร่างสูง
“ผมเคาะแล้วนะ”
พิมเงยหน้ามองทันที
“นี่ห้องฉัน ไม่ใช่ห้องนาย”
“แต่หัวหน้าบอกให้เคาะก่อนเข้า ผมก็ทำตาม”
เขายิ้มหน้าตาใสซื่อ ก่อนเดินมานั่งตรงเดิมเหมือนเป็นที่ประจำ
“มีอะไร”
“มาส่งไฟล์ครับ”
คินวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ แล้วเลื่อนเข้าไปใกล้เธอเล็กน้อย
ใกล้เกินไป…
กลิ่นน้ำหอมสะอาดอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกจนพิมขมวดคิ้ว
“ถอย”
“พี่กลัวผมเหรอ”
“รำคาญ”
“เหมือนเขินมากกว่า”
“คิน”
เสียงเข้มขึ้นทันที แต่เด็กหนุ่มกลับหัวเราะเบาๆ
“โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว”
เขาเริ่มอธิบายงานจริงจัง น้ำเสียงนิ่งขึ้นจนต่างจากตอนกวนประสาทลิบลับ
พิมมองหน้าด้านข้างของเขาเงียบๆ
ต้องยอมรับว่า…คินดูดีมาก
ไม่ใช่แค่หน้าตา
แต่รวมถึงวิธีคิดและความมั่นใจเวลาทำงาน
ต่างจากผู้ชายวัยยี่สิบต้นๆ ที่เธอเคยเจอ
“พี่มองผมอีกแล้ว”
พิมสะดุ้งเล็กน้อย
“ใครมอง”
“ก็พี่ไง”
เขาหันมายิ้มทันที ดวงตาเป็นประกายเหมือนจับได้ว่าเธอเผลอสนใจ
“หลงผมแล้วเหรอครับ”
“เพ้อเจ้อ”
พิมรีบก้มดูเอกสารต่อ แต่คินกลับเท้าแขนลงบนโต๊ะแล้วมองเธอนิ่งๆ
“พี่”
“อะไร”
“พี่ชอบคิดว่าผมเด็กใช่ไหม”
หญิงสาวชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบเรียบๆ
“ก็นายเด็ก”
“เพราะอายุ?”
“ก็ส่วนหนึ่ง”
“แล้วถ้าผมดูแลพี่ได้ล่ะ”
พิมหัวเราะออกมาเบาๆ
“นายเนี่ยนะจะดูแลฉัน”
“ทำไมครับ”
“ฉันผ่านอะไรมาเยอะกว่านายเยอะ”
คำพูดนั้นทำให้คินเงียบลงเล็กน้อย
ก่อนถามเบาๆ
“เพราะเรื่องแฟนเก่า?”
พิมชะงักทันที
สายตาเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด
“ใครเล่าให้นายฟัง”
“ไม่มีใครเล่าครับ”
คินตอบช้าๆ
“แต่ทั้งโรงแรมรู้ว่าพี่มีลูก”
“…”
“แล้วผมก็เห็นแววตาพี่เวลาอยู่คนเดียว”
บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที
พิมเม้มปากแน่น
เธอไม่ชอบให้ใครมาสงสาร
โดยเฉพาะเด็กที่อายุน้อยกว่าเป็นสิบปี
“นายไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉัน”
“งั้นก็ให้ผมรู้สิครับ”
“…”
“ผมอยากรู้”
น้ำเสียงเขาไม่ได้เล่นเหมือนทุกครั้ง
มันจริงจนพิมเริ่มอึดอัด
“คิน”
“ครับ”
“เลิกสนใจฉันเถอะ”
เด็กหนุ่มนิ่งไป
“เพราะผมเด็ก?”
“เพราะนายยังไม่เข้าใจความจริง”
“ความจริงอะไร”
พิมสบตาเขาตรงๆ
“ชีวิตจริงมันไม่เหมือนที่นายคิด”
เธอเคยเชื่อคำพูดหวานๆ มาแล้วครั้งหนึ่ง
และสุดท้ายก็ต้องนั่งร้องไห้คนเดียวตอนอุ้มลูกกลับบ้าน
เธอไม่อยากกลับไปเป็นคนแบบนั้นอีก
คินมองเธอเงียบๆ อยู่พักใหญ่
ก่อนจะพูดช้าๆ
“พี่ครับ”
“…”
“ผมไม่ได้เด็กขนาดนั้น”
หัวใจพิมสั่นแปลกๆ
โดยเฉพาะตอนที่เขามองเธอด้วยสายตาแบบนั้น
ไม่ใช่สายตาของเด็กเล่นสนุก
แต่มันคือสายตาของผู้ชายคนหนึ่ง…ที่กำลังจริงจังมากๆ
“ผมรู้ว่าพี่เคยเจ็บ”
“…”
“แต่ผมไม่ใช่คนคนนั้น”
พิมรีบหลบตาทันที
เพราะนั่นเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกัน
ที่เธอไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ
และมันอันตรายเกินไปแล้วจริงๆ …