โจ้ยืนเอนหลังพิงกำแพงร้านก่อสร้างหลังใหญ่ มือถือโทรศัพท์เก่า ๆ วางอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนขาด ๆ ตัวดำ ผอมบาง หน้าตาธรรมดา แต่ชีวิตเขาก็ไม่เคยต้องการอะไรมากไปกว่านั้น
เรียนจบ ม.3 ก็พอแล้วสำหรับเด็กบ้านนอก เขาเดินทางเข้ามาในเมือง เริ่มจากเด็กเสิร์ฟร้านอาหารตามตลาดนัด ไปจนถึงยกอิฐยกปูนในไซต์ก่อสร้างขนาดยักษ์ งานหนักจนบางคืนเขานอนไม่หลับเพราะปวดเมื่อยทั่วตัว แต่เขาก็ทนมาได้ เพราะเงินเดือนที่ส่งกลับบ้านให้แม่ยังพอเลี้ยงน้องได้อีกสองคน
ปัจจุบันโจ้อายุ 23 ปี เขาอยู่กับร้านก่อสร้างวัสดุในตัวเมืองมาได้ห้าเดือน งานที่นี่หนัก แต่สบายกว่าเดิมเยอะ พอไม่มีลูกค้าก็มีมุมพักผ่อน มีเครื่องปรับอากาศ มีน้ำเย็นให้ดื่ม โจ้เลยรู้สึกว่า… ชีวิตมันเริ่มดีขึ้น
จนกระทั่ง “น้องน้ำหวาน” มาปรากฏตัว
เธอคือลูกสาวคนเดียวของเจ้าของร้าน เพิ่งจบ ม.6 ด้วยเกียรตินิยม สอบติดมหาวิทยาลัยดังระดับท็อป รอรายงานตัวอีกไม่กี่สัปดาห์ เธอเลยบอกพ่อว่า “หนูอยากเรียนรู้ธุรกิจของพ่อก่อน” แล้วเธอก็มาช่วยงานที่ร้านทุกวัน
น้ำหวาน… สวยจนโจ้ต้องกลั้นหายใจทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน
ผิวขาวอมชมพู ผมสีน้ำตาล ใบหน้ารูปไข่ ใส่แว่น ริมฝีปากอวบอิ่ม หน้าอกอวบอิ่ม โจ้เคยได้ยินลูกค้าบอกกันว่า “น้ำหวานเธอเป็นถึงดาวโรงเรียนเลยนะ” เขาไม่แปลกใจเลย เพราะเธอสวยมาก โจ้แค่ได้มองเธอทุกวัน… เขาก็มีความสุขจนลืมความเหนื่อยทั้งหมด
น้องน้ำหวาน
Pic. From AI
บางวันเธอจะเรียกเขา “พี่โจ้ ช่วยยกกล่องนี่หน่อยได้มั้ยคะ” หรือ “พี่โจ้ ราคาปูนยี่ห้อนี้เท่าไหร่เหรอ” เสียงหวานนุ่มนวลนั้นทำให้หัวใจโจ้เต้นแรงจนแทบระเบิด เขาจะยิ้มเขิน ๆ ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แล้วรีบทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว
บ่ายแก่ ๆ ลูกค้าเริ่มน้อยลง โจ้แอบยืนเล่นมือถือในมุมมืดหลังชั้นขายวัสดุ ซ่อนตัวจากสายตาเจ้าของร้าน
อยู่ ๆ เสียงร้องหวาน ๆ ที่คุ้นเคยก็ดังลั่น
“ช่วยด้วย! มีอะไรอยู่ในเสื้อหนู!”
น้ำหวานร้องเสียงหลง มือทั้งสองข้างกอดอกแน่น โจ้สะดุ้งสุดตัว มือถือเกือบหล่น เขากำลังจะวิ่งออกไป แต่ลุงสมานที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดกลับเป็นคนที่รีบเข้าไปก่อน
ลุงสมาน ชายอายุห้าสิบปลาย ๆ ตัวอ้วน ผิวคล้ำดำ หน้าท้องยื่นตุ้ย ขี้เมา ขี้เกียจ แต่เป็นแฟนป้าสายแม่บ้านเก่าแก่ เจ้าของร้านเลยจำใจจ้างไว้
“เป็นอะไรเหรอครับคุณน้ำหวาน?” ลุงสมานถามเสียงทุ้ม
น้ำหวานตัวสั่น มือปิดหน้าอกแน่น เสื้อยืดบางๆ สีขาวติดเหงื่อจนเห็นรอยเสื้อชั้นในลูกไม้สีชมพูอ่อน “มี… มีแมลงสาบ! มันวิ่งเข้าไปในเสื้อหนูค่ะ! ช่วยด้วย ลุงสมาน!”
ลุงสมานยิ้มมุมปาก “โอ๊ย… แต่มันอยู่ในเสื้อคุณน้ำหวานนะครับ ผมจะเอามันออกยังไงดีล่ะ”
น้ำหวานกัดริมฝีปากแน่น หน้าแดงก่ำ “เอามันออกเลยค่ะลุง! หนูกลัวมาก… เร็ว ๆ หน่อย! หนูทนไม่ได้แล้ว!”
โจ้ยืนนิ่งสนิทในมุมมืด หัวใจเต้นระรัว มือกำแน่น เขาไม่ควรดู… แต่เขาก็ไม่อาจละสายตาได้
ลุงสมานไม่รอช้า มือใหญ่หยาบกร้านของลุงค่อยๆ ยื่นเข้าไปใต้ชายเสื้อยืดบางของน้ำหวานจากด้านล่าง โจ้เห็นชัดเจน… มือของลุงไต่ขึ้นไปบนเนินอกอวบอิ่มคู่ใหญ่ที่โผล่พ้นเสื้อชั้นในลูกไม้ เนื้อนมขาวนุ่มที่ยังไม่มีใครเคยสัมผัส
“อ๊ะ…” น้ำหวานสะดุ้งเบา ๆ ปากอ้าออกเล็กน้อย
ลุงสมานยิ้มแปลก ๆ “ยังไม่เจอนะครับ… มันน่าจะซุกอยู่ลึก ๆ” นิ้วหัวแม่มือของลุงค่อย ๆ กดลงไปบนหัวนมสีชมพูอ่อนที่ตั้งชันขึ้นเพราะความเย็นและความตื่นเต้น แล้วบีบกลึงเบา ๆ อย่างจงใจ
น้ำหวานตัวสั่น ใบหน้าแดงจัด “ลุงคะ… เจอยัง… อ๊า… มันคันมากเลยค่ะ…”
“ยังครับ… แต่ผมรู้สึกอะไรนุ่ม ๆ นุ่มมากเลยนะคุณน้ำหวาน” ลุงสมานพูดพลางบีบเคล้นเนินอกอวบอิ่มนั้นช้า ๆ มือใหญ่บีบกลึงนวดคลึงเป็นวงกลม นิ้วโป้งวนที่หัวนมที่แข็งชันขึ้นทุกวินาที จนเนื้อนมถูกบีบจนล้นออกมานอกฝ่ามือ
โจ้กลืนน้ำลาย เขาเห็นน้ำหวานกัดริมฝีปากแน่น ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับสัมผัสที่ไม่เคยรู้จัก หน้าอกคู่ใหญ่เด้งตามแรงบีบของลุง เนื้อนุ่มถูกบีบจนเปลี่ยนรูป แล้วเด้งกลับทุกครั้ง
“อ๊า… ลุง… มัน… มันอยู่ข้างหลังแล้วค่ะ!” น้ำหวานพูดเสียงสั่น แต่เสียงนั้นกลับหวานแผ่วเบากว่าที่ควรจะเป็น ราวกับไม่ใช่เสียงเรียกขอความช่วยเหลืออีกต่อไป
ลุงสมานยิ้มกว้าง “โอ้… งั้นลุงต้องจับมันให้ได้สิ”
มือใหญ่ของลุงเลื่อนลงไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว กอดร่างกายของน้ำหวานไว้แน่นจากด้านหน้า ลำตัวอ้วนเตี้ยที่เต็มไปด้วยเหงื่อและกลิ่นเหล้าของลุงแนบชิดกับลำตัวตรงของเธอจนหน้าอกอวบอิ่มคู่ใหญ่ถูกกดทับแนบสนิทกับหน้าอกอวบของลุง เนื้อนุ่มนวลถูกบีบอัดที่ทำให้หัวนมแข็งชันของเธอเสียดสีกับเสื้อกล้ามเก่า ๆ ของลุง
แล้วลุงก็ก้มลง… ปาก ที่มีกลิ่นเหล้าอ่อน ๆ ดูดลงไปที่ซอกคอขาวเนียนของน้ำหวานเต็มที่
“อ๊ะ… ลุง!” น้ำหวานตัวสั่นเทิ้ม แต่เสียงที่หลุดออกมานั้นไม่ใช่เสียงร้องไห้… มันคือเสียงครางแผ่วเบา“อ๊า… อย่า…”
ลุงสมานดูดคอเธอแรงขึ้น ปากดูดจนเกิดรอยแดงชัดเจนและรอยฟันจาง ๆ มือยังคงลูบหลังเธอ แต่ที่แท้จริงคือการกอดรัดแน่นยิ่งขึ้น ฝ่ามือใหญ่ลูบวนไปตามแผ่นหลังบางๆ ผ่านเนื้อผ้าบางๆ แล้วบีบกดลงที่สะโพกกลมกลึงเป็นจังหวะ “เจอแล้วครับ… แมลงสาบอยู่หลังคุณน้ำหวาน พอดีเลย… ตัวร้ายซุกแน่นมาก”
น้ำหวานหอบหายใจถี่รัว หน้าแดงก่ำจนถึงใบหู ร่างกายสั่นเทาแต่กลับเอนพิงอกลุงโดยไม่รู้ตัว หน้าอกอวบอิ่มถูกกดทับจนล้นออกมาจากด้านข้าง “ลุง… เอามันออก… เร็ว ๆ ค่ะ… อ๊า… มัน… ไม่ไปแล้วใช่ไหมคะ…”
ลุงสมานหัวเราะในลำคอ มืออีกข้างเลื่อนลงไปบีบก้นกลมกลึงของเธอผ่านกางเกงยีนขาสั้นเบา ๆ “เดี๋ยวลุงจัดการให้… อย่ากลัวนะครับ”
ในที่สุดลุงสมานก็ดึงมือออกมา มืออีกข้างยังโอบกอดเธอไว้แน่น โชว์แมลงสาบตัวเล็กๆ ที่ถูกบีบแบนในฝ่ามือ “นี่ไงครับ ตัวร้ายตัวนี้”
น้ำหวานร้องลั่นด้วยความตกใจ “เอาไปทิ้งเลยค่ะ! เร็ว ๆ!”
ลุงสมานหัวเราะแล้วโยนแมลงสาบทิ้งลงพื้น ก่อนจะเหยียบมันจนแบน น้ำหวานรีบถอยห่างออกมา รีบจัดเสื้อผ้าตัวเองด้วยมือที่ยังสั่นเทา หน้าอกยังคงเด้งเพราะหายใจถี่ หน้าแดงระเรื่อจนถึงคอเสื้อ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยไปด้วยความอายปนอะไรบางอย่างที่เธอเองก็ยังไม่เข้าใจ
“ข… ขอบคุณนะคะลุง…” เธอพูดเสียงเบา แล้วรีบวิ่งหายไปทางด้านในร้าน
โจ้ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด เขาเห็นชัดเจน… น้ำหวานไม่ได้วิ่งหนีด้วยความโกรธหรือเกลียดชัง
เธอวิ่งหนีด้วยใบหน้าเขินอาย… และสายตาที่ยังคงมีประกายแปลก ๆ หลงเหลืออยู่
โจ้กลืนน้ำลายอีกครั้ง มือสั่นเทาเมื่อเอื้อมไปจับท่อนล่างที่แข็งโด่จนเจ็บปวด
“คุณน้ำหวาน…” เขากระซิบชื่อเธอในลำคอ
และในวันนั้น… ชีวิตของไอ้โจ้ที่เคยเรียบง่าย เริ่มซับซ้อนขึ้นอย่างที่เขาไม่เคยคาดคิด