ผ่านไปสองวันนับจากเหตุการณ์รังนกที่ยังติดตาโจ้ไม่หาย
แต่ครั้งนี้ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป…
โจ้ไม่ใช่แค่คนดูอีกต่อไป ความหึงหวงที่เคยแฝงอยู่ในอกเริ่มกลายเป็นไฟที่ลุกโชน เขาเริ่มรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่นึกถึงมือใหญ่ของลุงสมานที่สัมผัสน้ำหวาน เขาเริ่มฝันกลางวันว่าตัวเองเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างเธอแทน… แต่ความจริงยังคงโหดร้าย โจ้ยังคงเป็นเพียงเด็กงานธรรมดา ส่วนลุงสมานยังคงได้สิทธิพิเศษที่ไม่มีใครกล้าขัด
เช้าวันนี้ ร้านยังคงคึกคัก อากาศร้อน โจ้ยืนจัดเหล็กอยู่หลังกองกล่องใหญ่ แต่สายตาของเขายังคงตามติดน้ำหวาน
น้ำหวานวันนี้ดูสดใสผิดปกติ
จนโจ้ต้องกลืนน้ำลายทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน ใบหน้าแดงระเรื่อจากความร้อน แต่โจ้สังเกตเห็นว่าเธอเดินตัวเกร็งมากขึ้นทุกวัน ราวกับกำลังกลั้นอะไรบางอย่างไว้ในใจ
บ่ายสามโมงกว่า คนงานสามคนกำลังยกแผ่นไม้ยาวหนัก ๆ ขึ้นวางบนรถกระบะ น้ำหวานยืนกอดอกคุมคนงานอยู่ห่าง ๆ ตรงมุมที่คนงานกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น
คุณน้ำหวาน
Pic. From AI
ลุงสมานเดินย่องเข้ามายืนด้านหลังเธอเล็กน้อย ตัวอ้วนของลุงบังสายตาจากคนงานด้านหน้า เหมือนตั้งใจบังแสงแดดให้เธอ
โจ้ที่ยืนแอบหลังกองกล่องเหล็ก มองเห็นทุกอย่างชัดเจน หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที
ลุงสมานไม่พูดอะไร มือขวายกขึ้นปัดไหล่ตัวเองก่อน แล้วค่อย ๆ เลื่อนลง… ผ่านแผ่นหลังบางของน้ำหวาน… ลงไปถึงก้นกลมกลึงที่ถูกกางเกงยีนรัดแน่น
นิ้วทั้งห้าแผ่กาง ลูบวนที่ก้นกลมนั้นเบา ๆ ช้า ๆ ราวกับกำลังปัดฝุ่น แต่โจ้รู้ดีว่าไม่มีฝุ่นตรงนั้น
น้ำหวานตัวเกร็งทันที ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่น แต่ยังคงยืนกอดอกดูคนงานยกไม้ต่อไป
ลุงสมานยิ้มมุมปาก มือใหญ่บีบก้นกลมนั้นเบา ๆ แต่แน่นพอให้เนื้อก้นเด้งขึ้นตามฝ่ามือ
น้ำหวานสะดุ้งเล็กน้อย หันหน้ามามองลุงสมานด้วยหางตา สายตาปนตกใจและเขินอาย
เธอยกมือขึ้นตีหลังมือลุงเบา ๆ เป็นพิธี “ลุงคะ… มีคนเห็นนะ” เสียงหวาน ๆ สั่นพร่า แต่ไม่ดังพอให้ใครอื่นได้ยิน
ลุงสมานไม่ตอบ มือยังไม่ยอมถอนออก ยังคงบีบก้นเธอต่ออีกสองสามครั้ง ก่อนที่นิ้วกลางจะแอบเลื่อนลงต่ำและสอดเข้าไปใต้ขอบกางเกงยีนขาสั้นเล็กน้อยแล้วแตะถูกร่องรักที่ซ่อนอยู่ระหว่างเนินก้นสองข้างโดยตรง
นิ้วกลางกดเบา ๆ แล้วถูวนเป็นวงกลมช้า ๆ ตรงจุดร่องรักนั้น ผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ ที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ
“อ๊า…” น้ำหวานตัวสั่นเทิ้มสุดตัว ความเสียวแปลบปลาบขึ้นไปถึงปลายหัวนม ขาแทบอ่อนแรง เธอต้องเกร็งต้นขาแน่นเพื่อไม่ให้ตัวทรุดลง
เธอตีหลังมือลุงแรงขึ้นอีกครั้ง “ลุงสมาน… อย่าทำแบบนี้สิคะ” แต่เสียงที่ออกมานั้นหวานแผ่วและพร่ามากกว่าที่ควรจะเป็น ราวกับกำลังกลั้นเสียงครางไว้ในลำคอ
ลุงสมานกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ลุงแค่ช่วยบังแดดให้…กลัวคุณน้ำหวานร้อน”นิ้วยังคงถูกร่องรักเบา ๆ อีกสองสามครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ถอนมือออกอย่างออก
น้ำหวานหอบหายใจถี่รัว หน้าแดงก่ำ ฃ มือยังคงกอดอกแน่นกว่าเดิม ราวกับพยายามกลบเกลื่อนความเสียวที่ยังค้างอยู่ในตัว เธอขยับเท้าเล็กน้อยเพื่อปรับท่า แต่ยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่เดินหนีลุงสมานไปไหน
โจ้ยืนนิ่งสนิทหลังกองกล่องเหล็ก หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด
ความหึงหวงเพิ่มขึ้นในหัวใจ… แต่ความตื่นเต้นก็เพิ่มสูงยิ่งกว่าเดิมจนท่อนล่างของเขาแข็งโด่จนเจ็บปวด
ทำไม…
ทำไมคุณน้ำหวานไม่โกรธจริงจังเลยสักครั้ง
เธอตีมือลุงเป็นพิธี เธอพูดห้ามด้วยน้ำเสียงหวาน ๆ แต่เธอกลับยืนนิ่ง… ปล่อยให้ลุงสมานลูบ บีบ และแม้แต่นิ้วที่แอบสอดเข้าใต้กางเกงเพื่อถูกร่องรักของเธอ… โดยไม่ตะโกน ไม่ผลักออก ไม่ต่อว่าลุงสนามเลย
โจ้กลืนน้ำลาย มือสั่นเทาเมื่อเอื้อมไปกดท่อนล่างที่แข็งโด่ของตัวเองแน่น
ภาพเมื่อครู่ยังติดตาไม่หาย… ก้นกลมที่ถูกบีบ… นิ้วที่แอบล้วงใต้กางเกง… และใบหน้าสวยแดงก่ำของน้ำหวานที่พยายามกลั้นเสียงคราง
ครั้งนี้… ลุงสมานเริ่มกล้าแตะจุดลับของเธอโดยตรง
และน้ำหวาน… กลับยอมให้มากขึ้นทุกวัน
........................................
ช่วงเย็นนั้น แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านหลังคาร้านก่อสร้าง โจ้นั่งพักเหนื่อยอยู่ข้างหลังกองเหล็กยกสูง มือถือขวดน้ำเย็นที่เพิ่งหยิบมา แต่สายตากลับจับจ้องไปที่ลุงสมานที่กำลังนั่งสูบบุหรี่คนเดียวอยู่ตรงม้านั่งไม้เก่า ๆ ด้านหน้า ห่างจากโจ้ไม่ถึงสามเมตร
โจ้กัดริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรง เขากำลังคิดในใจว่าจะลุกขึ้นเข้าไปคุยด้วยดีไหม… จะบอกลุงตรงๆ ว่า “ลุง อย่าลวนลามน้องน้ำหวานอีกเลย” หรือจะแสร้งถามเรื่องงานเพื่อสร้างโอกาสเข้าใกล้ลุง แต่ยังไม่ทันได้ตัดสินใจ…
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้น
น้ำหวานเดินตรงเข้ามา คราวนี้เธอดูจริงจังผิดปกติ ไม่มีรอยยิ้มเขินอายเหมือนทุกครั้ง แต่ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ริมฝีปากเม้มแน่น ตาโตจ้องตรงไปที่ลุงสมานโดยไม่หลบตา
ลุงสมานที่กำลังสูบบุหรี่ หันมามองแล้วยิ้มมุมปาก “โอ๊ย… คุณน้ำหวาน มาหาลุงเหรอครับ”
น้ำหวานหยุดยืนตรงหน้าลุง ห่างแค่สองก้าว มือทั้งสองข้างกำแน่นข้างลำตัว เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มแต่หนักแน่น ชัดเจนทุกคำ
“ลุง… ขอนัดคุยกันกับลุงหน่อยค่ะ”
ลุงสมานยกคิ้ว “คุยอะไรเหรอครับ”
น้ำหวานสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวมากขึ้น “ตอนสองทุ่มคืนนี้ ที่มุมกองอิฐหลังร้าน… หนูอยากเคลียร์เรื่องที่ลุงลวนลามหนูค่ะ เรื่องทั้งหมด… หนูอยากพูดให้จบ”
โจ้ที่แอบได้ยิน ตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด
น้ำหวาน… อยากเคลียร์เรื่องลวนลาม?
ลุงสมานยิ้มกว้าง มือปัดบุหรี่ทิ้ง แล้วพยักหน้า “ได้ครับ… ลุงรอคุณน้ำหวานที่มุมกองอิฐสองทุ่มแน่นอน”
น้ำหวานพยักหน้าเบา ๆ ไม่พูดอะไรอีก แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
โจ้ยังนั่งนิ่งอยู่ตรงเดิม มือเย็นเฉียบ
ภาพลุงกอดแน่นน้ำหวานเมื่อตอนบ่ายยังติดตาไม่หาย… และตอนนี้… น้ำหวานกลับนัดลุงสมานคนเดียว กลางคืน มุมมืด
เพื่อ “เคลียร์เรื่องลวนลาม”…
โจ้กลืนน้ำลาย หัวสมองปั่นป่วนไปหมด