ผ่านไปสามวัน นับตั้งแต่เหตุการณ์แมลงสาบที่โจ้ยังจำภาพนั้นได้ไม่ลืม
ทุกคืน โจ้นอนพลิกตัวไม่หลับบนที่นอนเก่า ๆ ในห้องพักคนงาน มือข้างหนึ่งบีบท่อนล่างของตัวเองแน่น ขณะที่ภาพน้ำหวานถูกมือใหญ่หยาบกร้านของลุงสมานบีบเคล้นหน้าอกอวบอิ่มนั้นวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เขาเคยคิดว่าแค่ได้มองเธอทุกวันก็พอแล้ว… แต่ตอนนี้ มันไม่พออีกต่อไป ความรู้สึกที่เคยเป็นเพียง “ความสุขลับ ๆ” กลายเป็นไฟที่ลุกโชนขึ้น โจ้เริ่มฝันร้ายผสมฝันดี ฝันเห็นน้ำหวานยืนตัวสั่น ใบหน้าแดงก่ำ ขณะที่มือของลุงสมานยังคงบีบและลูบไล้เธอไม่หยุด
เช้าวันนี้ อากาศร้อนอบอ้าวในร้านก่อสร้าง โจ้ยืนจัดของอยู่มุมหนึ่ง แต่สายตาไม่เคยห่างจากน้ำหวานเลยสักนิด แม้จะพยายามทำตัวปกติ เขาก็ยังสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ในตัวเธอ
เธอยังคงสวยเหมือนเดิม… หรืออาจจะสวยยิ่งกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
วันนี้เธอใส่เสื้อยืดคอกลมสีขาวบางที่พอดีกับหน้าอกอวบอิ่ม กางเกงยีนขาสั้นที่โชว์ขาเรียวยาวเนียน ใบหน้าแดงระเรื่อเพราะความร้อน หน้าอกคู่ใหญ่เด้งตามการเคลื่อนไหวทุกครั้งที่เธอยกของหรือก้มลง
แต่โจ้สังเกตเห็นอย่างชัดเจน…
น้ำหวานเดินตัวเกร็งเล็กน้อยทุกครั้งที่ลุงสมานเดินผ่านใกล้ ๆ เธอจะหลบตา ริมฝีปากขยับเล็กน้อยเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดนั้นลงคอ ใบหน้ากลับแดงก่ำขึ้นโดยไม่รู้ตัว โจ้รู้สึกหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นภาพนั้น มันทำให้เขารู้สึกทั้งหึงหวงและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน
บ่ายสามโมง ลูกค้าหลายคนเดินเข้ามาต่อเนื่อง ร้านคึกคักจนโจ้แทบไม่มีเวลาหายใจ น้ำหวานเดินเข้าไปเอาของหลังร้าน ซึ่งเป็นมุมที่โจ้ยืนอยู่ใกล้ที่สุด เธอหยิบของชั้นบน ตัวเธอยืดตัวสูงสุดเพื่อเอื้อมมือไปหยิบกล่องวัสดุขนาดใหญ่
น้องน้ำหวาน
Pic. From AI
ทันใดนั้น… รังนกเก่าที่ซ่อนตัวอยู่บนกล่องหล่นลงมาทั้งรัง ฝุ่นละออง เศษหญ้าแห้ง เศษใบไม้ และขนนกสีเทาขาวกระจายเต็มตัวเธอทันที
“อ๊ะ!” น้ำหวานร้องเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงตกใจ ตัวสะดุ้งสุดตัว มือทั้งสองข้างปัดเศษรังนกที่ติดตามหัวไหล่ และหน้าอก แต่ยิ่งปัดยิ่งกระจาย ฝุ่นและเศษรังนกเกาะติดแน่นตามเนินอกอวบอิ่ม
ลุงสมานที่ยืนอยู่ใกล้ หัวเราะ เสียงทุ้มต่ำ แล้วรีบก้าวเข้าไปทันที ราวกับรอจังหวะนี้มานานหลายวัน
“โอ๊ย… คุณน้ำหวาน อย่าขยับนะครับ ลุงช่วยปัดให้” ลุงสมานพูดเสียงดังพอให้คนใกล้ ๆ ได้ยิน แต่สายตากลับมีประกายตื่นเต้นแฝงอยู่
น้ำหวานยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย มือเล็ก ๆ ยังปิดอกตัวเองเบา ๆ “ลุง… ไม่เป็นไรค่ะ หนูปัดเองได้… เศษรังนกมันหล่นมาแค่นี้เอง”
แต่ลุงสมานไม่ฟัง มือใหญ่หยาบกร้านทั้งสองข้างยกขึ้นช้าๆ แล้วยืนตรงหน้าของเธออย่างแนบชิดจนลำตัวอ้วนแทบจะสัมผัสกับหน้าอกของน้ำหวาน
ลุงปัดเศษรังนกที่ติดตามผมและหัวเธออย่างแผ่วเบา จากนั้นก็ค่อย ๆ ปัดลงมาที่ไหล่ แล้วเลื่อนลงไปที่เนินอกอวบอิ่มอย่างเป็นธรรมชาติ
“เศษรังนกมันติดเยอะเลยนะครับ… ตรงนี้ด้วย” ลุงสมานพูดพลางใช้นิ้วหัวแม่มือแกล้งบีบหัวนมที่ซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้าบาง พร้อมกับดึงเศษขนนกที่ติดตามขอบเสื้อชั้นในออกไปด้วยจังหวะช้าๆ
“อ๊า…!” น้ำหวานสะดุ้งแรง ตัวเกร็งสุดตัว ความเสียวแปลบปลาบพุ่งขึ้นมาจากหัวนมราวกับไฟฟ้าช็อต เธอกัดริมฝีปากแน่น หอบหายใจถี่รัวทันที
ลุงสมานทำเป็นไม่รู้เรื่อง ยังคงบีบและดึงต่อ “ฝุ่นเยอะมากเลยครับ ต้องปัดให้สะอาดครับ” มือใหญ่ แกล้งตีเบา ๆ ที่หน้าอกเป็นจังหวะเพื่อปัดเศษรังนกที่ไม่มีอยู่จริง
ยิ่งถูกตีเบา ๆ และถูกดึงหัวนม น้ำหวานยิ่งเสียวซ่านไปทั้งตัว หน้าอกเด้งตามแรงมือของลุง หัวนมแข็งชันขึ้นจนเห็นชัดเจนผ่านเสื้อยืดบาง
“ลุงคะ… ไม่ต้องแล้วค่ะ… หนูปัดเองได้จริงๆ…” เธอรีบบอกเสียงสั่นพร่า หน้าแดง แต่ลุงสมานยังทำเป็นไม่สนใจ ยังคงทำต่อไปอย่างไม่รีบร้อน
“ยังไม่หมดครับ ฝุ่นมันติดเยอะ ต้องปัดให้สะอาดครับ” ลุงสมานหัวเราะแล้วแกล้งเดินอ้อมไปยืนด้านหลังเธอทันที
มือใหญ่ตีก้นกลมกลึงของน้ำหวานแรง ๆ “ตั๊บ! ตั๊บ!”
“อ๊ะ!” น้ำหวานสะดุ้งสุดตัว ก้นเด้งตามแรงตีร้อนผ่าว “เศษรังนกเยอะมากเลยครับคุณน้ำหวาน ทั้งก้นทั้งหลัง ลุงช่วยปัดให้หมดนะ”
ที่จริงแล้วไม่มีเศษรังนกติดตรงนั้นเลยสักนิด แต่ลุงสมานยังคงตีและบีบก้นเธอผ่านกางเกงยีนขาสั้นเป็นจังหวะต่อเนื่อง มืออีกข้างลูบวนที่แผ่นหลังบางๆ
โจ้ยืนนิ่งสนิทหลังชั้นวางเหล็ก หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด ท่อนล่างของเขาแข็งโด่จนเจ็บปวดภายในกางเกงยีนเขาเห็นทุกอย่างชัดเจน… คุณน้ำหวานไม่ได้โกรธ ไม่ได้ผลักลุงสมานออก ไม่ได้ตะโกนเรียกใครสักคน เธอยืนตัวสั่น หอบหายใจถี่รัว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายปนเสียวซ่านที่เธอเองก็ไม่อาจอธิบายได้ แต่กลับยอมให้ลุงสมานทำต่อโดยไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย
ลุงสมานก้มลงกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ “สะอาดแล้วครับ… คุณน้ำหวานนุ่มมากเลยนะ… ลุงชอบมาก”
น้ำหวานยืนตัวสั่น หน้าอกยังคงเด้งตามลมหายใจถี่รัว เธอจัดเสื้อตัวเองด้วยมือที่สั่นเทา แล้วพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ข… ขอบคุณนะคะลุง…”
เธอรีบเดินหนีไปทางด้านหน้าร้าน แต่โจ้เห็นชัดเจน… เธอเดินตัวเกร็ง ใบหน้าแดงระเรื่อที่ยังไม่จางหาย และมือยังคงยกขึ้นกุมหน้าอกตัวเองหลวม ๆ
โจ้ยืนนิ่งอยู่อีกนาน มือสั่นเทาเมื่อเอื้อมไปกดท่อนล่างที่แข็งโด่ของตัวเองแน่นจนเจ็บ
“คุณน้ำหวาน…” เขากระซิบชื่อเธอในลำคออีกครั้งด้วยความตื่นเต้นและความหึงหวงที่ปะปนกัน
สามวันก่อน ยังเป็นแค่ “อุบัติเหตุ”
แต่ครั้งนี้… มันไม่ใช่อุบัติเหตุอีกต่อไป
และโจ้รู้ดี… เรื่องราวยังไม่จบแค่นี้ มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น