เหนือฟ้านั่งอยู่แถวหลังสุดของห้องปฐมนิเทศ
ไม่ใช่เพราะอยากนั่ง
แต่เพราะมาช้านิดหน่อย
โอเค เกือบครึ่งชั่วโมง
แต่ก็ยังถือว่าไม่สาย
เพราะเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลยังไม่ดุ
ดังนั้นถือว่าไม่สาย
เหนือฟ้าตัดสินด้วยตรรกะของตัวเอง
ก่อนก้มมองรองเท้าคู่เดิมที่เพิ่งเอาเทปใสพันพื้นรองเท้าไว้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
หวังว่ามันจะอยู่รอดจนถึงเย็น
"ได้ยินว่าท่านประธานจะมาพูดด้วยนะ"
พนักงานใหม่คนหนึ่งกระซิบ
"จริงดิ"
"จริง"
"หล่อไหม"
"ไม่รู้"
"รวยแน่"
"อันนั้นแน่นอน"
เหนือฟ้ายิ้มขำ
ก่อนจะหยิบสมุดขึ้นมาเตรียมจด
ในหัวคิดเพียงอย่างเดียว
ขอแค่ผ่านช่วงทดลองงานไปได้
แค่นั้นก็พอ
ไม่กี่นาทีต่อมา
ประตูห้องประชุมก็เปิดออก
ทุกคนลุกขึ้นพร้อมกัน
เหนือฟ้าหันมองตามสัญชาตญาณ
ก่อนจะชะงัก
ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา
ร่างสูง
ไหล่กว้าง
สวมสูทสีเข้มที่ดูแพงจนเขาไม่กล้าถามราคา
แว่นตากรอบบางช่วยให้ใบหน้าคมคายดูน่าเชื่อถือขึ้น
ผมทุกเส้นอยู่ในตำแหน่งที่ควรอยู่
ราวกับเจ้าตัวเพิ่งเดินออกมาจากปกนิตยสารธุรกิจ
เหนือฟ้ามองอยู่ชั่วครู่
ก่อนคิดในใจ
คนเราจะเป๊ะขนาดนี้ได้จริงเหรอวะ
"สวัสดีครับ"
น้ำเสียงทุ้มเรียบดังขึ้น
ไม่ดังมาก
แต่ทั้งห้องกลับเงียบกริบ
"ผม ภีมภัทร อัครเมธากุล"
"ประธานบริหารของบริษัทแห่งนี้"
เหนือฟ้าเคยคิดมาตลอดว่า
CEO บริษัทใหญ่ ๆ ต้องเป็นลุงวัยห้าสิบ
พุงนิดหน่อย ผมหงอก หน้าตาดุ
แต่ผู้ชายตรงหน้าดูไม่เหมือนที่คิดเลย
ไม่แก่ ไม่อ้วน ไม่เสียงดัง
และไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย
ทุกคนก็พร้อมฟัง
ภีมภัทรกล่าวต้อนรับพนักงานใหม่อยู่ไม่กี่นาที
เนื้อหาส่วนใหญ่เกี่ยวกับโอกาส
ความรับผิดชอบ
และการเติบโตในสายงาน
เหนือฟ้าฟังบ้าง
หลุดคิดบ้าง
แต่มีประโยคหนึ่งที่จำได้
"โชคอาจพาคุณมาถึงที่นี่"
"แต่ความสามารถเท่านั้นที่จะพาคุณไปต่อ"
เหนือฟ้าพยักหน้าเบา ๆ
เห็นด้วย
เพราะถ้าพึ่งโชคอย่างเดียว
ชีวิตเขาคงไม่รอดมาถึงทุกวันนี้
ไม่นานนัก
ท่านประธานก็เดินออกจากห้องไป
พร้อมเสียงถอนหายใจของพนักงานใหม่หลายคน
"โห..."
"อย่างเท่"
"โคตรหล่อ"
"อยากทำงานเก่งแบบนั้นบ้าง"
เหนือฟ้าหัวเราะ
ก่อนเก็บสมุด
แล้วลุกตามคนอื่นออกจากห้อง
หลังจบการปฐมนิเทศ
พนักงานใหม่แต่ละคนก็ถูกแยกย้ายไปยังแผนกของตัวเอง
เหนือฟ้าได้เข้าฝ่ายธุรการ
ซึ่งก็ไม่ได้แย่อะไร
อย่างน้อยก็ตรงกับที่เรียนมา
และไม่ต้องเจอลูกค้า
แค่นั้นก็ถือว่าโชคดีแล้ว
แม้โชคดีจะเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยเกิดกับเขาก็ตาม
"เหนือฟ้า"
พี่ในแผนกยื่นแฟ้มเอกสารมาให้
"ช่วยเอาเอกสารชุดนี้ไปส่งที่ชั้นบริหารหน่อย"
"ครับ"
เหนือฟ้ารับแฟ้มมา
ก่อนก้มมองตัวอักษรบนปก
สำหรับท่านประธาน
เด็กหนุ่มสูดหายใจลึก
เพิ่งเข้าทำงานไม่กี่ชั่วโมง
ก็จะได้ขึ้นไปชั้นบริหารแล้ว
ชีวิตมนุษย์เงินเดือนนี่น่าตื่นเต้นกว่าที่คิด
...
ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวขึ้น
ชั้น 25
26
27
28
...
ติ๊ง
ประตูลิฟต์เปิดออก
เหนือฟ้าก้าวออกมา
ก่อนจะชะงัก
ชั้นบริหารเงียบกว่าที่คิด
พนักงานไม่เยอะ
ทุกคนเดินกันด้วยท่าทีเร่งรีบแต่เป็นระเบียบ
แตกต่างจากชั้นล่างลิบลับ
ครืนนนน
พื้นใต้เท้าสั่นไหว
เหนือฟ้าชะงัก
ก่อนหันมองรอบตัว
ใครบางคนร้องขึ้น
"แผ่นดินไหว!"
ทันทีนั้น
เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นพร้อมกันหลายเครื่อง
ข้อความสีแดงปรากฏบนหน้าจอ
แจ้งเตือนภัยพิบัติ
แผ่นดินไหวระดับรุนแรง
กรุณาอพยพออกจากอาคาร
ภายในเวลาไม่กี่วินาที
ชั้นบริหารที่เคยเงียบสงบก็วุ่นวายขึ้นทันที
ผู้คนเริ่มวิ่งไปทางบันไดหนีไฟ
บางคนโทรศัพท์
บางคนตะโกนเรียกเพื่อนร่วมงาน
เหนือฟ้ากำแฟ้มเอกสารแน่น
ก่อนรีบเดินตามคนอื่นไป
แรงสั่นสะเทือนค่อย ๆ เบาลง
แต่ไม่มีใครกล้าอยู่ต่อ
เหนือฟ้าตามฝูงชนมาถึงประตูบันไดหนีไฟ
ก่อนผลักมันออก
ผู้คนกำลังทยอยลงไปด้านล่าง
บางคนวิ่ง
บางคนเดินเร็ว
เสียงฝีเท้าดังสลับกันไปทั่ว
เหนือฟ้ากำลังจะก้าวตามลงไป
ครืนนนนน!
แรงสั่นสะเทือนรอบใหม่กระแทกเข้ามาอย่างรุนแรง
อาคารทั้งหลังสั่นสะเทือน
เหนือฟ้าทรุดตัวลงนั่งทันทีตามสัญชาตญาณ
มือหนึ่งจับราวบันไดแน่น
หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก
...
และในตอนนั้นเอง
ประตูบันไดหนีไฟก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง
ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามา
ใบหน้าคมคาย แว่นตากรอบบาง
บุคลิกน่าเชื่อถือ
ดูเหมือนหลุดออกมาจากปกนิตยสารธุรกิจ
ภีมภัทร อัครเมธากุล
ท่านประธานของบริษัท
อีกฝ่ายเห็นเขานั่งอยู่
จึงหยุดฝีเท้า
"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"
เหนือฟ้าส่ายหน้า
"ไม่ครับ"
"งั้นรีบลงไปข้างล่าง"
น้ำเสียงเรียบ หนักแน่น
และฟังดูเหมือนคำสั่งมากกว่าคำแนะนำ
เหนือฟ้าพยักหน้า
"ครับ"
เขารีบลุกขึ้น แล้วเรื่องซวยที่สุดในวันนั้นก็เกิดขึ้น
แปะ!
พื้นรองเท้าข้างซ้าย
ที่พังมาตั้งแต่เช้า หลุดออกทั้งแผ่น
เหนือฟ้าสะดุด
เสียหลัก
ร่างทั้งร่างเอนไปข้างหน้า
และด้วยความตกใจ
เขาคว้าสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด
ซึ่งก็คือ ท่านประธาน
"เดี๋ยว!"
"เฮ้ย!"
"โอ๊ยยยย!"
จากนั้นทั้งสองคนก็กลิ้งลงบันไดพร้อมกัน
แฟ้มเอกสารปลิวว่อน
แว่นตาหลุด รองเท้าลอย
โลกหมุน ทุกอย่างปั่นป่วนไปหมด
ก่อนที่สติของเหนือฟ้าจะค่อย ๆ ดับวูบลง
เสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินคือ
"ท่านประธาน!"
"เรียกรถพยาบาล!"
"น้องครับ!"
"น้องได้ยินไหม!"
แล้วทุกอย่างก็มืดสนิท