ติ๊ด...
ติ๊ด...
ติ๊ด...
เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ภีมภัทรค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ภาพตรงหน้าพร่ามัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ชัดเจน
เพดานสีขาว
หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์
ผ้าม่านสีเขียวซีด
กลิ่นยาฆ่าเชื้อ
และเสียงคนพูดคุยดังแว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง
โรงพยาบาล
ชายหนุ่มหลับตาลงอีกครั้ง
พยายามรวบรวมความทรงจำที่กระจัดกระจาย
แผ่นดินไหว เสียงกรีดร้อง
บันไดหนีไฟ
ร่างใครบางคนที่พุ่งเข้ามาชน
แล้วทุกอย่างก็มืดลง
ภีมภัทรขมวดคิ้ว ก่อนลืมตาขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เขาเริ่มสังเกตสิ่งรอบตัว
เตียงผู้ป่วยหลายเตียงเรียงเป็นแถว
ญาติคนไข้นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง
โทรทัศน์แขวนผนังเปิดรายการข่าวภาคเช้า
เด็กเล็กคนหนึ่งกำลังกินขนมเสียงดังกรุบกรอบ
ส่วนเตียงข้าง ๆ มีลุงวัยหกสิบกว่าปีนอนกรนสนั่น
...
ภีมภัทรหันซ้าย
หันขวาแล้วค่อย ๆ ขมวดคิ้ว
นี่มันห้องรวม
ไม่ใช่ห้องพักพิเศษ
ไม่ใช่ห้อง VIP
ไม่ใช่แม้แต่ห้องเดี่ยว
ห้องรวม
สมองของ CEO หนุ่มพยายามหาคำอธิบาย
คุณศรีจัดการเรื่องยังไง
ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่
ในจังหวะนั้นเอง
ประตูห้องก็ถูกผลักเปิด
แพทย์เจ้าของไข้เดินเข้ามาพร้อมพยาบาล
"อ้าว ฟื้นแล้วเหรอครับ"
ภีมภัทรพยักหน้า
"ครับ"
หมอเปิดแฟ้มในมือ
"จำชื่อตัวเองได้ไหมครับ"
ภีมภัทรถอนหายใจเบา ๆ
คำถามมาตรฐานแต่ก็ยอมตอบ
"ภีมภัทร อัครเมธากุล"
ปลายปากกาของหมอหยุดกลางอากาศ
พยาบาลเงยหน้าขึ้นจากแท็บเล็ต
ทั้งคู่มองหน้ากัน
ภีมภัทรเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ
"มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ"
หมอยื่นแฟ้มให้ดู
"คนไข้ชื่อเหนือฟ้า บุญมีนะครับ"
ภีมภัทรมองชื่อในแฟ้ม
เหนือฟ้า บุญมี
เขามองอีกครั้ง แล้วมองอีกครั้ง
เผื่อชื่อจะเปลี่ยน
แต่มันก็ยังเป็นชื่อเดิม
"แฟ้มผิดหรือเปล่าครับ"
"เราเช็กแล้วครับ"
"ข้อมูลตรงทุกอย่าง"
"ไม่มีการสลับแฟ้ม"
หัวใจของภีมภัทรเริ่มเต้นแรงขึ้นทีละน้อย
พยาบาลจึงยื่นถุงพลาสติกใสมาให้
"ของใช้ส่วนตัวค่ะ"
ภีมภัทรรับมาเปิดดู
กระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์
กุญแจบ้าน และบัตรประชาชน
เขาหยิบบัตรขึ้นมา
ก่อนความรู้สึกเย็นวาบจะแล่นขึ้นมาตามสันหลัง
เหนือฟ้า บุญมี
รูปถ่ายในบัตรเป็นเด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ
ไม่ใช่เขา
ไม่ใกล้เคียงแม้แต่นิดเดียว
ภีมภัทรก้มมองมือของตัวเอง
นิ้วยาวที่คุ้นเคยหายไป
รอยแผลเป็นเล็ก ๆ บริเวณข้อนิ้วหายไป
แม้แต่สีผิวก็ไม่เหมือนเดิม
ทุกอย่างผิดไปหมด
"มีกระจกไหมครับ"
ห้านาทีต่อมา
กระจกบานเล็กถูกส่งมาอยู่ในมือ
ภีมภัทรสูดหายใจเข้าลึก
ก่อนค่อย ๆ ยกมันขึ้น
ภาพสะท้อนในกระจกจ้องกลับมา
เด็กหนุ่มคนหนึ่ง หน้าตาดี
อายุน่าจะยี่สิบต้น ๆ
ผมดำยุ่งเล็กน้อย ดวงตากลม
และไม่ใช่ภีมภัทร
ไม่ใช่เลยแม้แต่นิดเดียว
ภีมภัทรจ้องอยู่พักใหญ่
เขายกมือขึ้น
คนในกระจกยกมือตาม
เขาขยับปาก คนในกระจกขยับปากเหมือนกัน
...
"ช่วยด้วย!!!"
เสียงตะโกนดังลั่นวอร์ด
จนเด็กกินขนมสะดุ้ง
ลุงข้างเตียงสะดุ้งตื่น
และพยาบาลเกือบทำแฟ้มหล่น
"ใครวะเนี่ย!"
"นี่มันอะไรกันวะ!"
ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง
ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง
ชายหนุ่มร่างสูงในชุดคนไข้วิ่งพรวดเข้ามา
สายน้ำเกลือปลิวตามหลัง
ส่วนเลขาศรีวิ่งตามมาติด ๆ
"ท่านประธานคะ!"
"ท่านประธานหยุดก่อนค่ะ!"
ภีมภัทรชะงัก
สายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของคนตรงหน้า
ใบหน้าที่เขาคุ้นเคยมาทั้งชีวิต
เพราะมันคือใบหน้าของเขาเอง
"เอาร่างผมคืนมา!"
เหนือฟ้าในร่างภีมภัทรพุ่งเข้าใส่ทันที
"เฮ้ย!"
"นั่นร่างผมต่างหาก!"
"ผมตื่นมาแล้วกลายเป็นคุณ!"
"ผมก็เหมือนกัน!"
"ใครเอาร่างผมไป!"
"ใครจะไปรู้!"
ทั้งวอร์ดเงียบกริบ
หมอยืนนิ่ง
พยาบาลยืนนิ่ง
ญาติคนไข้เริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย
กว่าทุกคนจะช่วยกันจับแยกสองคนออกจากกันได้
ก็เล่นเอาวุ่นวายทั้งชั้น
ภีมภัทรสูดหายใจเข้าลึก
พยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่
ก่อนหันไปมองหมอ
แล้วชี้ไปที่ร่างของตัวเอง
"หมอครับ"
"ครับ"
"ผมขอคุยกับท่านประธานเป็นการส่วนตัว"
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
เพราะนี่อาจเป็นครั้งแรกในชีวิต
ที่เหนือฟ้า บุญมี
ได้ยินคนเรียกตัวเองว่า
"ท่านประธาน"