“ลี่ชิงเหมย ฉันกำลังคุยกับเธออยู่ ไม่ได้ยินหรือไง?”
เสียงที่ไม่พอใจของกู้อี้เฉินดึงความคิดของลี่ชิงเหมยที่ล่องลอยกลับมา
บางทีอาจเป็นเพราะถึงเวลาที่ต้องจากไปแล้ว
สามปีที่ผ่านมา ในสายตาของเธอมีแต่เขา ตอบสนองทุกความต้องการของเขาเสมอ
“วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานสามปีของเรา เดิมทีฉันตั้งใจจะออกไปฉลองกับคุณ แต่คุณกลับทำงานจนดึก เพิ่งกลับมาเอาตอนนี้ อย่างนั้นก็ไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ”
ลี่ชิงเหมยหัวเราะเบาๆ พูดอย่างตั้งใจให้เขารู้ว่าวันนี้คือวันอะไร
สีหน้าของกู้อี้เฉินแข็งกระด้างไปเล็กน้อย กลืนน้ำลายลงคอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เธอแย้มยิ้ม แต่ให้ความรู้สึกเหมือนแฝงไปด้วยการเยาะเย้ยตัวเองอยู่เล็กน้อย
แน่นอน คำว่าทำงานของเขานั้นเป็นการโกหก
มีข่าวลือว่าคุณหนูตระกูลฟู่หย่าร้างแล้ว
วันนี้เป็นวันที่มีข่าวว่าฟู่ถังถังกลับประเทศมาอย่างเงียบๆ
เมื่อข่าวนี้เพิ่งออกมา ลี่ชิงเหมยก็รู้ว่ากู้อี้เฉินนั่งไม่ติด ไม่นานหลังจากนั้นเธอก็ได้รับข้อความที่เขาอ้างว่ายังยุ่งอยู่กับงานที่โต๊ะ
ซึ่งในขณะนั้น เลขานุการของเขาก็เพิ่งตอบเธอว่าเจ้านายออกจากบริษัทไปแล้ว
ไปเจอคนในดวงใจมา แต่ทำไมดูเขาเศร้าๆ กลับมา แถมยังอารมณ์ไม่ดี ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
กู้อี้เฉินสงบสติอารมณ์ลง แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีขอโทษเป็นคำพูดออกมาแม้แต่น้อย
“ให้ทางร้านส่งอาหารมาตอนนี้ก็ยังทัน ข้างนอกหนาวออกไปลำบาก” ฟังดูเหมือนเป็นห่วงลี่ชิงเหมย
แต่เธอรู้อยู่แก่ใจว่าเขาแค่ขี้เกียจใช้เวลาเพื่อเอาใส่ใจกับเธอ
ลี่ชิงเหมยไม่ได้โกรธ ไม่ได้เตือนเขาว่าเวลามล่วงเลยเที่ยงคืนไปแล้ว วันครบรอบแต่งงานผ่านไปแล้ว แต่เธอยังคงทำตามคำพูดของเขา “ค่ะ”
พอลี่ชิงเหมยสั่งอาหารจากร้านเสร็จ ก็เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้าน เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นกู้อี้เฉินกำลังสวมเสื้อคลุม
เธอมองเขาอย่างสงบ เตือนเขาว่า “ฉันสั่งอาหารไปแล้ว อีกไม่นานก็น่าจะมาส่ง”
กู้อี้เฉินที่กำลังผูกเนกไทชะงักไปชั่วครู่แล้วพูดว่า “ที่บริษัทมีธุระด่วน เธอกินเองไปได้เลย ฉันจะชดเชยให้ครั้งหน้า”
แล้วก็รีบคว้ากุญแจรถจะออกไป
เขาเดินเร็วมาก รีบมาก ดูแล้วมีความสุขมาก
ลี่ชิงเหมยเหลือบมองกุญแจรถ เขาเอาบูร์กัตติไป
ครั้งล่าสุดที่เขาขับรถคันนี้ ก็เพราะฟู่ถังถังกลับประเทศกะทันหันอย่างเงียบๆ เขาเลยรีบไปรับที่สนามบิน
ต่อมาลี่ชิงเหมยไปเห็นจากข่าวว่า รถส่วนใหญ่ของตระกูลจ้าวที่ต่างประเทศนั้น เป็นบูร์กัตติ ถึงได้รู้ว่าฟู่ถังถังชอบรถรุ่นนี้
“เซ็นเอกสารเสร็จก่อนค่อยไปสิคะ”
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเรียกเขาไว้ก่อนที่เขาจะออกไป
กู้อี้เฉินเพิ่งเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ คิ้วขมวดเล็กน้อยแล้วคลายออกอย่างรวดเร็ว “เธอเซ็นให้ฉันได้เลย”
เสียงดัง ปัง!
ประตูปิดลง
ลี่ชิงเหมยมองประตูที่ปิดสนิท ไม่รู้ว่าจะขอบคุณฟู่ถังถังดีไหม ปกติผู้ชายคนนี้ไม่เคยพูดกับเธอแบบนี้สักครั้ง
อาจจะเป็นเพราะอารมณ์ดีเมื่อครู่ ถึงได้มีอารมณ์ตอบกลับเธอตอนที่เธอเรียกเขาไว้
เธอเดินไปหยิบข้อตกลงหย่าร้างออกมาวางบนโต๊ะในห้องทำงาน เอาปากกาเซ็นชื่อของกู้อี้เฉินออกมา เลียนแบบลายมือเขา
เหมือนเป๊ะ! เหมือนกับลายมือของกู้อี้เฉินจริงๆ
นั่นเป็นเพราะว่าหลังแต่งงานตอนนั้นพ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่ เธออยู่บ้านคนเดียวก็รู้สึกว่าน่าเบื่อมาก เคยลองเล่นเปียโน แต่พอโดนเขาต่อว่าว่าทำเสียงดัง นับตั้งแต่นั้นเธอก็ไม่เคยแตะเปียโนอีกเลย
พอว่างๆ ก็เลยเริ่มเลียนแบบลายมือของกู้อี้เฉิน ตอนแรกก็แค่เล่นๆ แต่ต่อมากลายเป็นเหมือนของจริงแทบแยกไม่ออก
กู้อี้เฉินเลยให้เธอช่วยจัดการเรื่องเซ็นชื่อเล็กๆ น้อยๆ ส่วนใหญ่เขาจะตรวจทานแล้วเซ็นเอง ดังนั้นเลยไม่มีปัญหาอะไร
แต่ให้เธอตัดสินใจเองแบบนี้ นับว่าเป็นครั้งแรก
และดันเป็นข้อตกลงหย่าร้างซะด้วย!
ถือว่าเซ็นเสร็จเรียบร้อย
พอลี่ชิงเหมยเซ็นเสร็จก็โทรหาแม่สามี คุณนายกู้
อีกฝ่ายพอรู้ว่าเซ็นเสร็จแล้ว เธอดูตกใจเล็กน้อย “เขาตกลงเหรอ?”
“ค่ะ แล้วก็รบกวนคุณนายอย่าบอกเรื่องแผนการของฉันให้ใครรู้ด้วยนะคะ”
คุณนายกู้เงียบไปนาน แล้วถอนหายใจ “ก็ได้ ฉันจะเตรียมของที่เธออยากได้ให้ เหลืออีกเดือนเดียว บอกลากู้อี้เฉินให้ดีๆ เขาก็ไม่ได้ไม่รักเธอหรอก แต่ฉันก็เคารพการตัดสินใจของเธอ”
รอยยิ้มของลี่ชิงเหมยดูอ่อนแรง “ฉันรู้แล้วค่ะ”
ไม่มีใครรู้จักใจของกู้อี้เฉินดีไปกว่าเธอแล้วล่ะ
คืนนั้นกู้อี้เฉินไม่ได้กลับมา
ลี่ชิงเหมยเอาแต่ซุกตัวอยู่บนโซฟา มองดูวิวกลางคืนของเมืองผิงจากเพ้นต์เฮ้าส์สุดหรูอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งความง่วงคืบคลานเข้ามาจากนั้นเธอก็ผล็อยหลับไป