กลิ่นหอมหวานของเนยสดและวานิลลาแท้อบใหม่ลอยอบอวลไปทั่วร้าน Sweet Season คาเฟ่เบเกอรี่ขนาดอบอุ่นตกแต่งด้วยโทนสีครีมเขียวและไม้ประดับธรรมชาติ ตั้งอยู่ในซอยไม่ไกลจาก ย่านธุรกิจใจกลางเมืองใหญ่
‘สรา’ หรือ อัปสรา นารา หญิงสาวร่างเล็กเจ้าของร้านกำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงครัวซองต์อบใหม่ลงในตู้กระจกอย่างพิถีพิถัน เรือนผมยาวถูกรวบเป็นมวยต่ำหลวม ๆ มีปอยผมคลอเคลียแก้มเนียนใสที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อจากความร้อนหน้าเตาอบ
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ ส่งสัญญาณบอกเวลาแปดโมงเช้าพอดี ซึ่งเป็นเวลาเดิมของทุกวัน... เวลาที่ลูกค้าประจำของร้านจะมาถึง
"สวัสดีค่ะคุณภากร วันนี้รับเหมือนเดิมไหมคะ?"
สราเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใสเหมือนทุกวัน ส่งตรงไปยังชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีกรมท่าตัดเย็บประณีต ‘ภากร’ ผู้บริหารหนุ่มวัยสามสิบสองปีแห่ง เดชากุล แอสเสท บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับท็อปของประเทศ พร้อมทั้ง เดชากุล มอลล์ ห้างสรรพสินค้าสุดหรูที่มีสาขาทั้ง 77 จังหวัด
ภากรยิ้มรับ รอยยิ้มของเขาไม่ได้กว้าง แต่กลับอบอุ่นและมีเสน่ห์จนทำให้หัวใจคนมองกระตุกไหว สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นน้ำตาลเงียบสงบ มองจับจ้องมาที่แม่ค้าหน้าหวานด้วยความเอ็นดู
"ครับ เหมือนเดิม... อเมริกาโน่ร้อนไม่ใส่น้ำตาล กับชีสเค้กหน้าไหม้หนึ่งชิ้นครับ"
น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี
"แล้วก็... วันนี้ผมขอแซนด์วิชแฮมชีสเพิ่มอีกสิบชุดครับ จะเอาไปเผื่อทีมงานที่ออฟฟิศ คุณสราพอจะไหวไหมครับ"
"ได้เลยค่ะ รอสักครู่นะคะ"
อัปสราหันไปจัดการออเดอร์ด้วยความคล่องแคล่ว ภากรไม่ได้เดินไปนั่งที่โต๊ะเหมือนลูกค้าคนอื่น เขายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ไม้ มองเรือนร่างเล็กในชุดเอี๊ยมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้มที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำกาแฟและจัดขนมใส่กล่อง
เขาเป็นลูกค้าประจำของร้านนี้มาเกือบครึ่งปีแล้ว เริ่มต้นจากความบังเอิญที่หลบฝนเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้ประธานบริหารผู้มีงานรัดตัวต้องแวะมาทุกเช้า ไม่ใช่แค่รสชาติของเบเกอรี่ระดับพรีเมียมที่ทำด้วยความตั้งใจเท่านั้น... แต่คือเจ้าของร้านตัวเล็กคนนี้ต่างหาก
"สิบชุดเรียบร้อยแล้วค่ะคุณภากร ส่วนกาแฟกับชีสเค้ก สราใส่เตรียมไว้ให้แล้ว คุณจะทานเลยไหมคะ?"
สราส่งยิ้มให้ขณะยื่นกล่องแซนด์วิชขนาดใหญ่ให้ชายหนุ่ม
"ขอบคุณครับคุณสรา"
ภากรรับกล่องขนมไปวาง ก่อนจะมองสบตาเธอตรงๆ ด้วยสายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกร้อนผ่าว แก้มที่แดงเพราะความร้อนยิ่งแดงไปกว่าเดิม
"วันนี้คุณสราดูเหนื่อยๆ นะครับ เมื่อคืนอบขนมจนดึกเหรอ?"
อัปสราชะงักไปเล็กน้อย แปลกใจที่เขาสังเกตเห็นรอยคล้ำรัวๆ ใต้ตาของเธอ
"นิดหน่อยค่ะ พอดีเมื่อคืนนี้มีออเดอร์ขนมพักเบรกกะทันหัน ก็เลยนอนไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองค่ะ"
เธอยิ้มอย่างเก้อเขิน
ภากรขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความห่วงใย โดยไม่มีท่าทีคุกคามหรือก้าวก่าย เขายื่นมือออกไปทำท่าเหมือนจะแตะที่หลังมือของเธอเบาๆ ก่อนจะชะงักไว้แล้วเว้นระยะห่างอย่างให้เกียรติ
"อย่าหักโหมนักเลยครับ ถ้าแม่ค้าป่วยไป ร้านปิด... ผมคงแย่ ไม่มีใครชงกาแฟอร่อยเท่าคุณเลย"
น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยด้วยรอยยิ้มเล็กๆ นัยน์ตาของเขาสะท้อนความในใจจนปิดไม่มิด
"ถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยแบ่งเบาได้ หรือต้องการคอนเนคชั่นเรื่องวัตถุดิบ บอกผมได้เสมอนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ และผมยังช่วยคุณอบขนมได้ด้วยนะครับ"
อัปสรายิ้มตาหยี ก่อนจะตอบภากรว่า
"ขอบคุณมากเลยค่ะคุณภากร แค่คุณภากรมาอุดหนุนทุกวัน ฉันก็มีกำลังใจทำขนมแล้วค่ะ"
เธอหัวเราะเบาๆ ความใส่ใจอย่างสม่ำเสมอของคุณประธานคนนี้เป็นสิ่งที่เธอสัมผัสได้มาตลอด เขาไม่เคยแสดงท่าทีถือตัว ไม่เคยใช้ฐานะมาข่ม และทุกครั้งที่คุยกัน เขาจะระมัดระวังคำพูดและกิริยามารยาทเสมอ จนเธอแอบยกให้เขาเป็น 'ผู้ชายธงเขียว' ในดวงใจไปแล้ว
ภากรยิ้มรับ นั่งทานกาแฟและขนมอย่างเงียบๆ พลางมองอัปสราที่ต้อนรับลูกค้าคนอื่นด้วยความเพลิดเพลิน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดูและความหลงใหลที่เก็บซ่อนไว้ใต้ลุคประธานบริหารบริหารผู้สุขุม
กระทั่งช่วงที่ลูกค้าในร้านเริ่มซาลง ภากรเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์เพื่อชำระเงิน เขาวางการ์ดลงบนถาดรับเงิน ก่อนจะมองหน้าเธออีกครั้ง
"เย็นนี้... คุณสราปิดร้านกี่โมงครับ?"
"ประมาณหกโมงเย็นค่ะ วันนี้กะว่าจะปิดไวหน่อย จะได้รีบกลับพักผ่อนตามที่คุณภากรบอก เดียวตาสราจะเป็นแพนด้า แล้วลูกค้าจะตกใจ"
อัปสราตอบยิ้มๆ ขณะกดแคชเชียร์
"ดีแล้วครับ...แต่ถึงจะตาเป็นแพนด้า คุณสราก็สวยสำหรับผมเสมอ"
ภากรตอบเสียงนุ่ม ก่อนจะก้มลงมองเธอด้วยระยะที่ใกล้ขึ้นเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมเปลือกไม้หอมหรูหราประจำตัวเขาโปรยปรายมาแตะแต้มประสาทสัมผัสของอัปสราจนเธอต้องแอบสูดหายใจเข้า เธอยิ้มอย่างเขินอาย
"ถ้าอย่างนั้น เย็นนี้ผมขอมารับคุณสรานะครับ... อยากจะชวนไปทานอาหารเย็นอร่อยๆ ถือว่าตอบแทนที่ทำ ขนมอร่อยๆ ให้ผมทานทุกเช้า ใกล้ๆ มีร้านอาหารไทยต้นตำรับชาววังมาเปิดใหม่ ผมอยากพาคุณสราไปลองทาน"
ดวงตาอัปสราเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แก้มใสเริ่มขึ้นสีระเรื่อ
"เอ๋... จะดีเหรอคะคุณภากร งานคุณภากรยุ่งจะตายไป"
"สำหรับคุณสรา... ผมมีเวลาเสมอครับ"
ภากรส่งยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำให้หัวใจของเธอแทบละลาย
"ถ้าคุณสราไม่ติดอะไรและสะดวกใจที่จะไปทานข้าวด้วยกัน ถือเป็นเกียรติของผมมากนะครับ"
การถามความสมัครใจและให้เกียรติเสมอเธอคือสิ่งที่ภากรทำจนเป็นนิสัย และนั่นก็ทำให้อัปสราไม่สามารถปฏิเสธชายหนุ่มตรงหน้าได้เลยสักครั้ง
"งั้นตกลงค่ะ... เย็นนี้เจอกันนะคะคุณภากร"
"ครับ แล้วพบกันครับ"
ภากรยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหยิบกล่องขนมและเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้เจ้าของร้านสาวยืนหน้าแดงฉ่า ท่ามกลางกลิ่นหอมของเนยและหัวใจที่พองโตยิ่งกว่าแป้งโดว์ที่กำลังเซตตัว