แสงไฟดวงเล็กสีส้มอบอุ่นส่องสว่างอยู่เพียงมุมเดียวภายในครัวเบเกอรี่ของร้าน Sweet Season เสียงนาฬิกาบนผนังบอกเวลาสี่ทุ่มตรง ทว่าเจ้าของร้านร่างเล็กยังคงง่วนอยู่กับการปรับสูตรเมนูใหม่เพื่อเตรียมนำไปเสนอในโครงการคอมมูนิตี้มอลล์สัปดาห์หน้า
อัปสราปัดปอยผมที่หลุดรุ่ยขึ้นทัดหู รอยแป้งสาลีสีขาวมอมแมมอยู่ที่ปรางแก้มใสโดยที่เธอไม่รู้ตัว บนโต๊ะ สแตนเลสมีจานทาร์ตผลไม้และเค้กมูสรสช็อกโกแลตเข้มข้นวางเรียงกันหลายรูปแบบ แต่ชิมเท่าไหร่เธอก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะกระจกหน้าร้านเบาๆ ทำให้อัปสราหันไปมอง ก่อนจะพบร่างสูงคุ้นตาของประธานบริหารหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอเสื้อและพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ภากรยืนส่งยิ้มอ่อนโยนผ่านกระจกเข้ามา มือข้างหนึ่งถือถุงผ้าใส่ชุดอาหารคลีนสำหรับมื้อดึก
อัปสรารีบเดินไปปลดล็อกประตูเปิดรับเขาด้วยความแปลกใจ
"คุณภากร? ดึกขนาดนี้แล้ว ยังไม่กลับพักผ่อนอีกเหรอคะ"
"ผมพึ่งประชุมกับทีมต่างประเทศเสร็จครับ เห็นไฟในร้านยังเปิดอยู่เลยแวะมาดู"
ภากรก้าวเข้ามาในร้าน กลิ่นน้ำหอมเปลือกไม้ประจำตัวผสมผสานกับกลิ่นเนยอบใหม่ทันที เขามองสำรวจใบหน้าหวานก่อนจะหลุดยิ้มออกมา
"คงกำลังเครียดกับเมนูใหม่ใช่ไหมครับ"
"ดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอคะ" อัปสรายิ้มเจื่อน
"พยายามปรับสูตรช็อกโกแลตมูสอยู่ค่ะ อยากให้รสสัมผัสละมุนกว่านี้ แต่นัวไม่พอสักที เหมือนมันจะขาดอะไรไป"
"ให้ผมช่วยชิมไหมครับ?" ภากรขันอาสา นัยน์ตาทอประกายลึกซึ้ง
"อย่าลืมสิ ผมเป็นนักชิมตัวยงของคุณเลยนะ"
"งั้นยินดีเลยค่ะ คุณภากรเข้ามาในครัวก่อนสิคะ"
ภากรเดินตามร่างเล็กเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ บรรยากาศในครัวยามค่ำคืนเงียบสงบ มีแค่เสียงดนตรีเบาๆ ที่อัปสราเปิดไว้ผ่อนคลาย เธอหยิบช้อนคันเล็กตักมูสช็อกโกแลตเนื้อเนียนขึ้นมา ยื่นส่งให้ชายหนุ่มอย่างตั้งอกตั้งใจ
"ลองชิมดูนะคะ"
ภากรไม่ได้ยื่นมือไปรับช้อน แต่กลับก้าวเข้าไปใกล้เธออีกหนึ่งก้าว ระยะห่างลดลงจนอัปสรารับรู้ได้ถึงรังสีความร้อนและอัตราการเต้นของหัวใจเธอที่เริ่มผิดจังหวะ ภากรก้มหน้าลงมาเล็กน้อย นัยน์ตาสบประสานกับเธออย่างนุ่มนวล ก่อนจะงับช้อนจากมือเธอช้าๆ
สายตาคมกริบไม่หลุดไปจากใบหน้าหวานเลยแม้แต่วินาทีเดียวขณะที่เขากำลังชิมรสชาติขนมจากมือของเธอ
"เป็นยังไงบ้างคะ?" เธอถามเสียงเบาหวิว หัวใจตึกตักเหมือนตีกลอง
"รสชาติดีมากครับ... แต่ว่า" ภากรเว้นช่วง นัยน์ตาเข้มขึ้นด้วยความเย้ายวนอย่างเปิดเผย
"มันมีสิ่งที่ไม่สมบูรณ์แบบอยู่อย่างหนึ่ง"
"ตรงไหนเหรอคะ?" อัปสราขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
ภากรยิ้มบางๆ ยกนิ้วเรียวยาวขึ้นแตะที่นวลแก้มของเธอเบาๆ ปลายนิ้วปาดเอาคราบแป้งสีขาวออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอบอุ่นทำเอาอัปสราขนลุกซู่ไปทั้งตัว
"ตรงนี้ครับ... แม่ค้ามอมแมมไปนิดหน่อย"
น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดข้างใบหู จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อบาง
ความใกล้ชิดกะทันหันทำให้อัปสราลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ แรงดึงดูดบางอย่างตรึงให้เธอไม่อาจถอยหนี ภากรไม่ได้ฉวยโอกาส เขายังคงรักษาระยะห่างไว้อย่างให้เกียรติ สายตามองสำรวจเรือนหน้าหวานด้วยความรักและความหลงใหลอย่างเปิดเผย
"คุณภากร..." อัปสราเรียกชื่อเขาแผ่วเบาและสั่นพร่า
"คุณสราครับ..."
ภากรมองริมฝีปากอิ่มเอิบสีชมพูระเรื่อที่ยั่วยวนโดยธรรมชาติ ความต้องการลึกๆ ในใจฉายชัด แต่เขายังคงถามความสมัครใจของเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ผม... ขอจูบคุณได้ไหมครับ?"
คำถามตรงไปตรงมาแต่เต็มไปด้วยการให้เกียรติและใส่ใจ ทำให้ความประหม่าของสราแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและซาบซึ้งในใจ เธอช้อนตาขึ้นสบสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจของเขา ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ
ภากรประคองใบหน้าหวานด้วยมือทั้งสองข้างอย่างทะนุถนอม เขาก้มลงประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มอย่างนุ่มนวล ลิ้มรสความหวานด้วยลิ้น ขนมชิ้นนี้หวานกว่าชิ้นไหนๆ ในโลก จูบแรกเนิบนาบ อบอุ่น และเต็มไปด้วยความทะนุถนอม ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มความร้อนแรงผสมกับความลึกซึ้ง เขาชิมความนุ่มนวลนี้อย่างแสนรัก
อัปสราเผลอยกมือขึ้นจับเสื้อเชิ้ตตรงอกของชายหนุ่มไว้แน่น สัมผัสถึงอัตราการเต้นของหัวใจเขาที่ตื่นเต้นและรุนแรงไม่แพ้กัน รสชาติหวานล้ำที่แลกเปลี่ยนกันในครัวยามดึก อบอวลไปด้วยความสุขจนหัวใจของทั้งคู่พองโต
เมื่อภากรถอนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ เขากดจูบเบาๆ ที่หน้าผากเนียนอีกครั้งเพื่อย้ำเตือนความอ่อนโยนและความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอ นัยน์ตาของประธานบริหารหนุ่มเต็มไปด้วยความรักและฉ่ำหวาน
"มูสช็อกโกแลตอร่อยมากครับ..."
ภากรเอ่ยเสียงพร่าพลางสบตาเธอที่กำลังแก้มแดงฉ่า
"แต่เจ้าของร้าน... หวานกว่าหลายเท่าเลย"