บ่ายวันศุกร์ของโรงเรียนมัธยมเอกชนศรีวิชัย อากาศร้อนระอุจนพื้นคอนกรีตสะท้อนความร้อนขึ้นมาแตะผิว เสียงนักเรียนตะโกนเชียร์ดังก้องจากสนามกีฬา แสงแดดสาดส่องผ่านใบไม้อย่างรุนแรง แต่ในมุมมืดของอาคารเก่าหลังโรงเรียน ความเงียบกลับหนาแน่นผิดปกติ
ห้องพักยามชั้นใต้ตึกมีกลิ่นอับและเหงื่อเจือกันจนแทบจะจับต้องได้ ลุงเดช นั่งเอนหลังบนเก้าอี้พลาสติกเก่า ร่างหนัก 135 กิโลกรัม สูงเพียง 158 เซนติเมตร ผิวคล้ำมันเยิ้มจากเหงื่อ ผมหงอกบาง ๆ โผล่ตามขมับ หน้าตาที่ไม่เคยถูกเรียกว่าหล่อแม้แต่วันเดียวกำลังยิ้มกริ่ม นิ้วหยาบกร้านเลื่อนดูภาพในโทรศัพท์รุ่นเก่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ภาพนั้นคือน้องพลอยใส นักศึกษาฝึกสอนคนใหม่ที่เพิ่งย่างเท้าเข้ามาในโรงเรียนเมื่อวันจันทร์
พลอยใส
“เฮ้ย… สาวนี่แม่งเหมือนนางฟ้าลงมาให้เกิดความเงี่ยนจริง ๆ ว่ะ” เขาพึมพำเสียงแหบ ภาพบนจอแสดงพลอยใสในชุดนักศึกษาครู กระโปรงยาวสีน้ำเงินรัดเอว เสื้อเชิ้ตขาวบาง ๆ เผยร่องอกคัพดีที่เด้งทุกครั้งที่เธอเดิน เอวคอด สะโพกกลม และใบหน้าสวยหวานราวกับตุ๊กตาที่เพิ่งถูกแกะจากกล่อง
พลอยใส อายุสิบเก้าปี นักศึกษาปีสอง คณะครุศาสตร์ ดาวมหาวิทยาลัยชื่อดัง พรีเซนเตอร์โฆษณาน้ำหอม และนางเอกหนังวัยรุ่นที่กำลังฮิตทั่วประเทศ ผิวขาวเนียน ผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อน หุ่นที่แม้จะถูกบังด้วยชุดครูเรียบร้อยก็ยังเผยให้เห็นความเซ็กซี่จนนักเรียนชายหลายคนแอบถ่ายรูป และครูชายหลายคนแอบมอง
แต่ลุงเดชไม่ได้แค่มอง
โจ๊ก ยามวัยสามสิบสอง ปี หัวเราะลั่นจากมุมห้อง “ลุงเดช เห็นน้องพลอยตอนสอนคาบแรกปะ? เสื้อรัดนมจนฉันอยากฉีกกระดุมเลยว่ะ”
แม็ก วัยสามสิบสี่ สมทบทันที “กูเจอน้องเดินผ่านทางเดิน… ก้นนั่นโห แม่งน่ากระแทกให้ร้องดัง ๆ”
ตั้ม วัยสามสิบ ยิ้มบาง ๆ แล้วพูดเสียงต่ำ “ลุง ลองจับน้องเค้าสิ ฉันว่าเค้าต้องชอบของแก่ ๆ แบบพวกเราแน่ ๆ”
ลุงเดชหัวเราะเบา ๆ ฟันเหลืองวาว “พวกมึงอย่ามายั่ว… กูเห็นน้องวันแรกก็แข็งแล้ว วันนี้กูจะลองของ”
หัวใจเขาเต้นรัวเมื่อนึกถึงร่างกายของพลอยใส “น้องนี่… ต้องเป็นของลุง”
ห้องเก็บของหลังโรงเรียนเงียบสงัด กลิ่นยางบอลและอุปกรณ์กีฬาเก่า ๆ ลอยอับ ๆ ในอากาศ พลอยใสยืนจัดลูกบาสเกตบอลที่ครูพละมอบหมายให้ เธอสวมชุดพละของโรงเรียน กางเกงขายาวสีกรมท่ากับเสื้อโปโลสีขาวรัดรูปเล็กน้อย
ครูเอก ครูพละวัยสี่สิบ ปี มองเธอด้วยสายตาที่อดไม่ได้จะเลื่อนลงไปที่อก “น้องพลอย จัดการต่อเองได้มั้ย? ครูไปดูนักเรียนก่อน”
“ได้ค่ะครู” พลอยใสยิ้มสุภาพ เสียงใส
ครูเอกพยักหน้าแล้วเดินออกไป แต่สายตายังวนกลับมาอีกครั้งก่อนประตูจะปิด