สวนหลังโรงเรียนเงียบสงบผิดปกติ มีเพียงเสียงนกกระจอกสองสามตัวร้องรับกันจากกิ่งไม้สูง และเสียงใบไม้ไหวเบา ๆ ตามสายลมยามเย็น พลอยใสเดินช้า ๆ ตามทางเดินดินเล็ก ๆ ระหว่างต้นไม้ใหญ่ เธอตั้งใจออกมาเดินเพื่อสงบจิตใจ เพราะตลอดช่วงบ่ายที่เหลือหลังจากออกจากห้องเก็บของ เธอแทบไม่มีสมาธิสอนนักเรียนได้เลย
ภาพมือหยาบกร้านที่สอดเข้าไปในเสื้อ ภาพริมฝีปากที่ดูดคอจนแดง และกลิ่นเหงื่อของลุงเดช ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หาย
เธอเดินเพลินไปโดยไม่ทันสังเกตแวดล้อม จนกระทั่งร่างอ้วนท้วมก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าโดยไม่ทันให้ตั้งตัว
“น้องพลอย… ลุงบอกแล้วว่าต้องเจอกันอีก”
เสียงแหบต่ำดังขึ้นใกล้ ๆ
พลอยใสสะดุ้งเฮือก หันหลังทันที “ล-ลุง! หนูตกใจหมด!”
ลุงเดชไม่พูดอะไรมาก มือหนาคว้าแขนเธอไว้แน่นแล้วดึงเข้ามาในอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว จนร่างทั้งสองเกือบชิดสนิท กลิ่นเหงื่อและยาสูบพุ่งเข้าจมูกเธออีกครั้ง
“น้องพลอย… ลุงทนไม่ไหวแล้ว” เขาพูดเสียงต่ำใกล้ ๆ หู “จากตอนกลางวันลุงยังอารมณ์ค้างอยู่เลย”
มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปลูบก้นที่ถูกกางเกงขายาวรัดไว้ บีบแรงขึ้นทันที อีกมือหนึ่งยกขึ้นคลำหน้าอก แล้วใช้นิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้บีบหัวนมผ่านเสื้อในอย่างจงใจ
“อื้ม… ลุง… อย่า…” พลอยใสร้องแผ่วโดยไม่ทันระวัง
เพียงแค่เธออ้าปาก ลุงเดชก็ฉวยโอกาสก้มลงจูบปากเธออย่างหยาบทันที ริมฝีปากหนาและแห้งของเขาแปะทับปากเธอแน่น ลิ้นหยาบตวัดรุกล้ำเข้าไปในปากโดยไม่มีการเกรงใจใด ๆ กลิ่นเหงื่อผสมยาสูบทำให้เธอสับสน แต่ร่างกายกลับร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
พลอยใสพยายามบิดตัวดิ้นหนี แต่ลุงเดชยิ่งกอดแน่นขึ้น มือที่ลูบก้นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นการใช้นิ้วกลางถูขึ้นลงแรง ๆ ตามแนวร่องผ่านกางเกงกีฬาที่เธอสวมอยู่ แรงเสียดทานจากผ้าและนิ้วหยาบทำให้เธอตัวโยนเล็กน้อย
ในขณะเดียวกันมือข้างบนก็ยังไม่ยอมละ เน้นบีบและขยี้หัวนมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ส่วนด้านบน ปากของเขายังดูดและเลียลิ้นเธออย่างรุนแรง เธอเคยจูบปากตอนแสดงละครมาหลายครั้ง แต่ทุกครั้งเป็นจูบนุ่มนวลที่ถูกกำกับไว้ให้สวยงาม การจูบครั้งนี้แตกต่างโดยสิ้นเชิง ลุงเดชดูดลิ้นเธอแรงจนเกิดเสียงดัง และทุกครั้งที่ลิ้นหยาบของเขาปาดผ่าน เธอเผลอครางออกมาในลำคอโดยห้ามไม่อยู่
“อืมม…!”
เสียงครางนั้นหลุดออกไปทั้งที่เธอพยายามกลั้นไว้
ลุงเดชหัวเราะในลำคอขณะที่ยังไม่ยอมปล่อยปากเธอ และนิ้วที่ถูร่องผ่านกางเกงก็ยิ่งเพิ่มแรงขึ้นอีกนิด ราวกับรู้ดีว่ากำลังทำให้ร่างกายของเธอสั่นเทา
พลอยใสยืนตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดของยามแก่คนนั้น ความรังเกียจยังคงมีอยู่ชัดเจน แต่ความเสียวที่พุ่งขึ้นจากทั้งอกและส่วนล่างกลับทำให้เธอสับสนจนคิดอะไรไม่ออก
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางเดินดินไม่ไกลนัก ตามด้วยเสียงคุยกันดัง ๆ ของผู้ชายสองคน
ลุงเดชรีบดึงตัวพลอยใสเข้าไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ทันที ร่างอ้วนของเขากดเธอติดเปลือกไม้ มือหนาข้างหนึ่งยังบีบก้นเธอไว้แน่น อีกมือหนึ่งที่ซุกอยู่ด้านหน้าก็ยังไม่ยอมหยุด นิ้วกลางยังถูขึ้นลงช้า ๆ ตามแนวร่องผ่านกางเกงกีฬา
“ชู่ว… เงียบไว้” เขากระซิบเสียงต่ำใกล้ ๆ หู แต่การกระทำของมือไม่ได้สอดคล้องกับคำพูดแม้แต่น้อย
โจ๊กพูดเสียงดังขณะเดินผ่านมา “กูว่าเห็นน้องพลอยเดินมาทางนี้… หรือตาฝาด?”
ตั้มหัวเราะคิกคัก “มึงคิดมาก น้องเค้าจะมาทำไมในสวนตอนนี้”
ทั้งคู่เดินผ่านไปโดยไม่ทันสังเกตว่ามีใครหลบอยู่หลังต้นไม้เพียงไม่กี่เมตร
เมื่อเสียงฝีเท้าจางหายไป พลอยไสถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก แต่หัวใจยังเต้นรัวไม่ตก เพราะนิ้วหยาบของลุงเดชยังคาไว้ตรงร่องของเธออย่างไม่ลดละ แรงเสียดทานจากผ้ากางเกงกับนิ้วที่ขยับเบา ๆ ทำให้เธอต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียง
ลุงเดชก้มลงกระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่น ๆ พ่นรดผิวหนัง “น้องพลอย… เกือบไปแล้ว ขอไลน์ได้ไหม? คืนนี้ลุงจะทักไป”
พลอยใสในจังหวะที่สมองยังมึนงงและร่างกายยังสั่นเทาจากสัมผัสที่ยังไม่หาย เธอเผลอยื่นโทรศัพท์ให้เขาโดยไม่ทันคิดอะไร นิ้วสั่น ๆ กดเปิดหน้าจอให้ดูหมายเลข
ลุงเดชยิ้มกริ่ม ฟันเหลืองวาวในเงามืด เขาพิมพ์เบอร์ตัวเองเข้าไปในเครื่องของเธออย่างรวดเร็ว แล้วส่งข้อความทดสอบกลับมาที่โทรศัพท์ตัวเองทันที
“ได้แล้ว…” เขากระซิบ “คืนนี้ลุงทักไปนะ”
จากนั้นเขาค่อย ๆ ปล่อยมือทั้งสองข้างออกจากร่างกายเธอ ถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วหันหลังเดินหายไปในเงามืดของต้นไม้โดยไม่พูดอะไรเพิ่มอีก
พลอยใสยืนนิ่งอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ร่างยังพิงเปลือกไม้ ริมฝีปากยังร้อนและบวมเล็กน้อยจากการจูบที่รุนแรง ร่องรอยจากนิ้วที่ถูผ่านกางเกงยังทำให้ส่วนล่างเสียวชาเล็กน้อย และหัวนมทั้งสองข้างก็ยังแข็งและเสียวอยู่ภายใต้เสื้อใน
เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากเบา ๆ แล้วพึมพำเสียงสั่น
“เรา… เกิดอะไรขึ้นกับเรา…”
ความรังเกียจยังคงมีอยู่ชัดเจน แต่ร่างกายที่เพิ่งถูกสัมผัสอย่างหยาบคายกลับตอบสนองในทางตรงกันข้าม จนเธอเองก็เริ่มกลัวตัวเอง
ช่วงเย็น ห้องพักยามเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะหยาบ ๆ และกลิ่นบุหรี่โชยจาง ๆ โจ๊กเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกขาข้างหนึ่งพาดอีกข้าง
“ลุงเดช เห็นน้องพลอยตอนเก็บลูกบาสปะ? ก้นนั่นกูอยากจับขยำให้แดงเลยว่ะ”
แม็กหัวเราะคิกคักสมทบ “น้องพลอยยิ้มให้ครูเอกหวานจนกูอยากได้เอาตรงหน้าเลย นมเด้งทุกครั้งที่เดิน”
ลุงเดชยิ้มกว้าง ฟันเหลืองวาวใต้แสงไฟนีออนเก่า เขาเอนตัวไปข้างหน้า แล้วพูดเสียงต่ำอย่างมีเลศนัย
“พวกมึง… วันนี้ลุงจับน้องพลอยมาแล้ว นมน้องนุ่มฉิบหาย ก้นก็เด้ง แถมลุงจูบปากน้องด้วย”
ห้องเงียบไปชั่วขณะ โจ๊กกับแม็กตาโตพร้อมกัน
“เฮ้ย! จริงปะ?!”
ลุงเดชหัวเราะลั่น แล้วโบกมือไล่ “กูล้อเล่นโว้ย! จะไปจับน้องพลอยได้ยังไง ลุงอายุป้าก็ป้า จะมีสิทธิ์ไปแตะดาวมหาลัยได้ที่ไหน”
โจ๊กกับแม็กหัวเราะตามทันที โจ๊กพูดเสียงดัง “ก็จริง อย่างลุงได้แค่ฝันไปวัน ๆ แหละ 5555”
แม็กพยักหน้า “ฝันไปเถอะลุง อย่าเอาไปพูดเล่นอีกนะ เดี๋ยวมีคนเข้าใจผิด”
ลุงเดชยังคงยิ้มอยู่ เขาแอบหยิบโทรศัพท์รุ่นเก่าขึ้นมาบนตัก แล้วพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ด้วยนิ้วที่ยังมีรอยเหงื่อ
**น้องพลอย… วันนี้ลุงจูบน้องแล้วแข็งทั้งวัน น้องชอบมั้ย? วันพรุ่งนี้ลุงอยากจับและสัมผัสอีก**
เขากดส่งอย่างรวดเร็ว แล้วล็อกหน้าจอทันที ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ในคอนโดส่วนตัวของพลอยใส ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน บรรยากาศภายในเงียบสงบผิดปกติ ไฟในห้องนอนเปิดสว่างนวลสีอุ่น กลิ่นสบู่และครีมนมยังลอยจาง ๆ หลังจากเธออาบน้ำเสร็จไม่นาน
พลอยใสเพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ นั่งลงบนขอบเตียงในชุดนอนบางสีชมพูที่ยังติดตัวเล็กน้อยจากความชื้น ผ้าบาง ๆ แนบติดผิวหนังขาวเนียนที่ยังอุ่นจากน้ำร้อน ผมยาวยังเปียกชื้นห้อยลงมาข้างแก้มเป็นเส้น ๆ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คตามปกติเหมือนทุกคืน โดยไม่คาดคิดอะไร
จู่ ๆ ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ
**น้องพลอย… วันนี้ลุงจูบน้องแล้วแข็งทั้งวัน น้องชอบมั้ย? วันพรุ่งนี้ลุงอยากจับและสัมผัสอีก**
สายตาของเธอหยุดนิ่งกับข้อความนั้นทันที ใบหน้าค่อย ๆ แดงระเรื่อจากคอขึ้นไปถึงแก้ม นิ้วที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
“ลุง… กล้าส่งแบบนี้ได้ยังไง…”
เธอพึมพำเสียงเบา ร่างกายที่เพิ่งเย็นลงจากน้ำอาบกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งเมื่อภาพต่าง ๆ ย้อนกลับมาอย่างชัดเจน ริมฝีปากที่ถูกจูบอย่างหยาบ ลิ้นที่ถูกดูด มือที่บีบนมแรง ๆ และนิ้วที่ถูผ่านกางเกงกีฬาในสวนหลังโรงเรียน
เธอนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงนานหลายวินาที ดวงตาจ้องข้อความนั้นโดยไม่ได้เลื่อนหรือลบ ใจหนึ่งอยากจะบล็อกทันที แต่อีกใจหนึ่งกลับทำให้เธออ่านซ้ำไปมาหลายรอบ
ชุดนอนบางสีชมพูที่เธอใส่อยู่ตอนนี้เปียกชื้นเล็กน้อยจากผมที่ยังไม่แห้งสนิท และทุกครั้งที่เธอขยับตัว ผ้าก็เสียดสีกับหัวนมที่เริ่มแข็งขึ้นอีกครั้งโดยไม่ตั้งใจ
พลอยใสกลืนน้ำลาย วางโทรศัพท์ลงบนตัก แล้วยกมือขึ้นแตะเบา ๆ ที่ริมฝีปากตัวเอง ราวกับยังรู้สึกถึงแรงจูบเมื่อบ่าย
“เรา… เกิดอะไรขึ้นกับเราจริง ๆ…”
เสียงพึมพำของเธอดังแผ่วในห้องที่เงียบสงบ ความรังเกียจยังคงมีอยู่ แต่ความเสียวที่ค้างอยู่ในร่างกายกลับชัดเจนจนเธอไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป
คืนนี้… เธออาจจะหลับไม่ลงอีกแล้ว