ห้องเก็บของหลังโรงเรียนเงียบสงัด กลิ่นยางบอลและอุปกรณ์กีฬาเก่า ๆ ลอยอับ ๆ ในอากาศ พลอยใสยืนจัดลูกบาสเกตบอลที่ครูพละมอบหมายให้ เธอสวมชุดพละของโรงเรียน กางเกงขายาวสีกรมท่ากับเสื้อโปโลสีขาวรัดรูปเล็กน้อย
ครูเอก ครูพละวัยสี่สิบ ปี มองเธอด้วยสายตาที่อดไม่ได้จะเลื่อนลงไปที่อก “น้องพลอย จัดการต่อเองได้มั้ย? ครูไปดูนักเรียนก่อน”
“ได้ค่ะครู” พลอยใสยิ้มสุภาพ เสียงใส
ครูเอกพยักหน้าแล้วเดินออกไป แต่สายตายังวนกลับมาอีกครั้งก่อนประตูจะปิด
ประตูด้านหลังเปิดออกเบา ๆ ด้วยเสียงล็อกดังกริ๊ก
พลอยใสเงยหน้าขึ้นทันที เห็นร่างอ้วนท้วมของลุงเดชยืนขวางแสงจากหน้าต่างบานเล็ก ใบหน้าคล้ำมันเยิ้มยิ้มกว้าง ฟันเหลืองวาววับในเงามืด
“อ้าว… น้องพลอย” เสียงแหบ ๆ ของเขาดังขึ้น “ลุงมาเช็คของในสต็อก เห็นน้องอยู่คนเดียวเลยแวะเข้ามา”
พลอยใสตั้งตัวทัน ยิ้มสุภาพตามมารยาท แต่ในใจรู้ดีตั้งแต่เห็นท่าทางของเขา ถ้าเป็นหนุ่มวัยใกล้เคียงกัน พวกเขามักจะเข้ามาจีบด้วยคำหวาน ๆ หรือขอถ่ายรูปคู่ แต่ถ้าเป็นผู้ชายวัยลุงแบบนี้… ส่วนใหญ่แล้วไม่ได้เข้ามาเพื่อคุยเรื่องงานและทำท่าหื่น ๆ กับเธอ
“สวัสดีค่ะลุง” เธอตอบเสียงนุ่ม “หนูจัดของให้เสร็จก่อนนะคะ แล้วจะออกไป”
ลุงเดชยืนห่างจากเธอเพียงครึ่งก้าว ดวงตาเล็ก ๆ จ้องมองอย่างไม่อาย “น้องไม่ต้องรีบหรอก… ลุงติดตามละครของน้องมาตลอด ทั้งเรื่องที่ออกเมื่อปีที่แล้ว กับโฆษณาน้ำหอมตัวล่าสุดด้วย ดูแล้วลุงยังรู้สึกว่าน้องสวยกว่าในจออีก”
พลอยใสได้ยินคำชมแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้สัมผัสได้ถึงความหื่นที่ซ่อนอยู่ใต้คำพูดชัดเจน
“ขอบคุณค่ะลุง” เธอตอบแล้วยกลูกบาสอีกลูกขึ้นวางชั้น “แต่หนูต้องรีบกลับไปช่วยครูพละต่อนะคะ”
ลุงเดชไม่ถอย เขาก้าวเข้ามาอีกนิดจนกลิ่นเหงื่อและยาสูบของเขาคลุ้งชัดเจน “น้ำหอมที่น้องโฆษณา… ลุงสงสัยมานานแล้วว่าหอมจริงอย่างที่เขาบอกไหม”
ยังไม่ทันที่พลอยใสจะตอบ ร่างอ้วนท้วมของเขาก็ก้มลงมาใกล้คอเธออย่างช้า ๆ หายใจลึก ๆ ตรงบริเวณลำคอและไหปลาร้า ราวกับกำลังตรวจสอบสินค้า
“อืมม…” เขาพึมพำเสียงต่ำและแหบ “หอมจริงว่ะ… แต่ไม่ใช่แค่กลิ่นน้ำหอม”
ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาพ่นรดผิวหนังบาง ๆ ที่โผล่เหนือปกเสื้อโปโล พลอยใสตัวแข็งทื่อทันที มือที่กำลูกบาสถูกบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“กลิ่นน้อง…” ลุงเดชพูดต่อ เสียงดังพอให้เธอได้ยินชัด “ผสมกับน้ำหอมแล้วหอมกว่าในโฆษณาอีก กลิ่นตัวอ่อน ๆ ของผู้หญิง… ลุงดมแล้วรู้สึกเลยว่าอยากอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ทั้งวัน”
เขาไม่ได้เอาจมูกออกห่างทันที ยังคงโน้มตัวอยู่ใกล้คอเธออีกสองสามวินาที ราวกับกำลังสูดกลิ่นให้เต็มปอด มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นพาดขอบชั้นวางของข้างศีรษะเธออย่างไม่ให้เธอถอยได้ง่าย
พลอยใสกลืนน้ำลาย “ลุง… อย่าเข้ามาใกล้ขนาดนี้สิคะ”
แต่ลุงเดชหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ลุงแค่ดมน้ำหอม… น้องเป็นพรีเซนเตอร์เองไม่ใช่เหรอ? ต้องให้คนได้ดมของจริงบ้างสิ”
เขายังไม่ยอมถอย หายใจลึกอีกครั้งตรงไหปลาร้า ก่อนจะพูดเสียงต่ำและหื่นชัดเจนขึ้น
“หอมจนลุงแข็งแล้วว่ะน้อง… กลิ่นแบบนี้ ถ้าได้ดมตอนที่น้องเหงื่อออกหลังเล่นกีฬา คงหอมยิ่งกว่านี้อีก”
พลอยใสรู้สึกขนลุกทั่วร่าง ไม่ใช่แค่ความรังเกียจอย่างเดียว แต่มีอะไรบางอย่างที่แปลกประหลาดผุดขึ้นมาในท้องน้อยเมื่อผู้ชายวัยลุงที่ขี้เหร่และเหม็นเหงื่อแบบนี้ก้มลงมาดมตัวเธออย่างโจ่งแจ้ง
เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะยืนนิ่งให้ใครทำแบบนี้ได้นานขนาดนี้
ลุงเดชยังก้มหน้าลงดมคอเธออย่างไม่ยอมละ ลมหายใจอุ่นและกลิ่นเหงื่อของเขาพ่นรดผิวหนังบาง ๆ ของพลอยใสซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พลอยใสทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอพยายามบิดตัวหนีไปด้านข้าง พร้อมกับยกมือขึ้นผลักไหล่หนาของเขา “ลุง… เลิกได้แล้วนะคะ! หนูไม่ชอบ—”