พลอยใสทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอพยายามบิดตัวหนีไปด้านข้าง พร้อมกับยกมือขึ้นผลักไหล่หนาของเขา “ลุง… เลิกได้แล้วนะคะ! หนูไม่ชอบ—”
ยังพูดไม่ทันจบ มือหยาบกร้านทั้งสองข้างของลุงเดชก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่นในพริบตา แล้วบิดพลิกไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว จนข้อมือทั้งสองข้างไขว้กันติดกับหลังส่วนล่าง
“อย่าดิ้นสิน้องพลอย…” เสียงแหบของเขาดังขึ้นใกล้ ๆ หู “ยิ่งดิ้นลุงยิ่งจับแน่น”
พลอยใสชะงัก แรงจากมือที่ใหญ่และแข็งแรงของเขากดข้อมือเธอไว้จนขยับแทบไม่ได้ ท่าทางที่ถูกจับไขว้หลังทำให้ลำตัวเธอแอ่นไปข้างหน้าเล็กน้อย และคอที่เคยถูกบังไว้บางส่วนก็เผยให้เห็นชัดเจนขึ้น
ลุงเดชหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเมื่อเห็นภาพนั้น “ดี… ตอนนี้ลุงดูคอไซด์คอได้ง่ายขึ้นเยอะ”
เขาก้มลงมาทันทีโดยไม่รอช้า ริมฝีปากหนาและแห้งกร้านแปะลงบนผิวหนังด้านข้างลำคอของเธอ แล้วเริ่มเลียอย่างแรง ลิ้นหยาบ ๆ ลากขึ้นลงซ้ำ ๆ ก่อนจะเม้มปากดูดอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังฉ่ำ ๆ
“อื้มม…!” พลอยใสร้องออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างกายสั่นเทา ความรู้สึกที่ลิ้นและปากของผู้ชายวัยลุงคนนี้ดูดกินคอเธอรุนแรงขนาดนี้ เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต
ลุงเดชไม่ยอมหยุด เขาดูดและเลียซ้ำไปมาบริเวณเดียวกันอย่างหิวโหย บางครั้งก็ใช้ฟันเขี้ยวกัดเบา ๆ จนเกิดรอยแดงขึ้นบนผิวขาวของเธอ มือที่จับข้อมือไขว้หลังยิ่งกดแน่นขึ้นทุกครั้งที่เธอพยายามบิดตัว
“หอม… หอมจนลุงอยากกินทั้งตัวเลยว่ะ” เขาพึมพำระหว่างที่ยังไม่ยอมเอาปากออกจากคอเธอ “น้องพลอยดิ้นทำไม? ลุงยังไม่ได้ดูดให้เต็มที่เลย”
พลอยใสหายใจหอบ ใบหน้าแดงก่ำทั้งจากความอายและความตื่นตระหนก ท่าทางที่ถูกจับมือไขว้หลังทำให้เธอไร้ทางสู้โดยสิ้นเชิง และทุกครั้งที่ลิ้นหยาบของเขาปาดผ่านผิวหนังบาง ๆ ที่คอ ความรู้สึกแปลกประหลาดก็พุ่งขึ้นมาจากท้องน้อยโดยที่เธอไม่อยากยอมรับ
เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะต้องยืนตัวสั่นอยู่ในห้องเก็บของหลังโรงเรียน ให้ยามแก่ขี้เหร่คนหนึ่งดูดคออย่างหิวกระหายขนาดนี้
ลุงเดชดูดและเลียคอของพลอยใสต่อไปอย่างไม่ยอมละ ริมฝีปากหนาของเขาเม้มแน่นจนเกิดเสียงดังฉ่ำ ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผิวหนังขาวเนียนตรงนั้นเริ่มแดงจัดและมีรอยช้ำจาง ๆ จากแรงดูดที่รุนแรง
เมื่อเห็นรอยแดงชัดเจนแล้ว เขาจึงค่อย ๆ ผ่อนปากออก พร้อมกับหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ “แดงดี… ลุงทำเครื่องหมายไว้ให้แล้วนะน้องพลอย”
ยังไม่ทันที่พลอยใสจะหายใจทัน มือหนาข้างหนึ่งที่เคยจับข้อมือเธอไว้ก็ปล่อยออกมาข้างเดียว อีกข้างยังคงกดข้อมือทั้งสองข้างไขว้หลังแน่นเหมือนเดิม
มือที่ว่างนั้นเลื้อยเข้าไปใต้ชายเสื้อโปโลสีขาวของเธออย่างรวดเร็ว โดยไม่ขออนุญาตใด ๆ ทั้งสิ้น
“ลุง—!”
เสียงร้องของพลอยใสขาดหายไปกลางคันเมื่อฝ่ามือหยาบกร้านและร้อนผ่าวของเขาสอดเข้าไปในเสื้อ แล้วคว้าเนินอกข้างหนึ่งไว้เต็มกำมือทันที บีบอย่างแรงโดยไม่มีการเกรงใจ
“อื้มมม…!”
พลอยใสตัวโยนไปข้างหน้าเล็กน้อยจากแรงบีบนั้น นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอถูกผู้ชายจับนมแบบนี้… และผู้ชายคนนั้นกลับเป็นยามแก่ขี้เหร่ น้ำหนักตัวมาก และเหม็นเหงื่อจัด
ลุงเดชบีบซ้ำอีกครั้ง นิ้วหยาบ ๆ นวดคลึงเนินนมที่ยังถูกเสื้อในกั้นอยู่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหื่นเหิมอย่างเปิดเผย
“โห้… นมน้องพลอยนุ่มฉิบหายเลยว่ะ ใหญ่และเด้งดี ไม่นึกว่านมของจริงจะใหญ่ขนาดนี้”
เขาบีบแรงขึ้นอีก หัวแม่มือกดวนไปมาบริเวณหัวนมที่เริ่มแข็งตัวโดยไม่ให้อภัย “ลุงจับนมผู้หญิงมานักต่อนักแล้ว… แต่ของน้องพลอยนี่พิเศษจริง ๆ อุ่นและนุ่มจนลุงอยากบีบทั้งวัน”
พลอยใสหอบหายใจ ใบหน้าแดงก่ำทั้งจากความอายและความตื่นตระหนก ใจหนึ่งเธอรังเกียจกลิ่นตัว รังเกียจใบหน้า และรังเกียจอายุของชายที่กำลังจับต้องร่างกายเธออย่างหยาบคาย
แต่ในขณะเดียวกัน… ความเสียวที่พุ่งขึ้นจากอกตรงที่ถูกบีบกลับชัดเจนจนเธอไม่อาจปฏิเสธได้
“ลุง… ปล่อย… หนู…” เสียงเธอสั่นและขาดห้วง “อย่า… จับแรงขนาดนั้น…”
ลุงเดชไม่ฟัง เขายังคงบีบและนวดต่อไป อีกมือหนึ่งที่จับข้อมือไขว้หลังก็ยังไม่ยอมปล่อย “อย่าเสแสร้งสิ น้องพลอยตัวสั่นแล้ว หัวนมก็แข็งในมือลุง… เสียวใช่ไหม?”
เขาพูดพลางก้มลงไปที่คอเธออีกครั้ง เลียรอยแดงที่ตัวเองเพิ่งทำไว้ แล้วกระซิบเสียงหื่นใกล้ ๆ หู
“ครั้งแรกที่โดนจับนมใช่ไหม? โชคดีนะที่ครั้งแรกเป็นมือลุง…”
พลอยใสหลับตาแน่น ฟันกัดริมฝีปากล่าง ความรังเกียจและความเสียวปะปนกันจนเธอแทบแยกไม่ออกว่ารู้สึกอะไรแน่
ร่างกายของเธอกำลังตอบสนองต่อมือหยาบกร้านของยามแก่คนนี้อย่างที่เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อน
ทันใดนั้น เสียงครูเอกตะโกนดังมาจากด้านนอกห้อง
“น้องพลอย! ยังอยู่มั้ย?”
พลอยใสสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่กำลังถูกจับกดไว้แข็งทื่อในพริบตา เธอรีบใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักไหล่หนาของลุงเดชออกไป
“อยู่นี่ค่ะ! เดี๋ยวหนูออกไป!”
เสียงของเธอดังชัดแต่สั่นเครือผิดปกติ
ลุงเดชถอยหลังหนึ่งก้าวตามแรงผลัก ริมฝีปากที่เพิ่งดูดคอเธอยังมันวาว เขายิ้มร้ายอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วก้าวเข้ามาใกล้เธออีกนิดก่อนจะกระซิบเสียงต่ำใกล้ ๆ หู
“น้องพลอย… เดี๋ยวเราคงได้เจอกันอีกแน่นอน”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกจากห้องเก็บของอย่างใจเย็น ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงประตูปิดลงเบา ๆ ทิ้งกลิ่นเหงื่อและยาสูบไว้ในอากาศอับ ๆ
พลอยใสยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หอบหายใจแรง ใบหน้าแดงจัดจนรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แก้ม มือเรียวทั้งสองข้างสั่นเล็กน้อย เธอรีบยกมือขึ้นรวบผมยาวมาปิดด้านข้างลำคอที่เพิ่งถูกดูดจนแดงและมีรอยช้ำจาง ๆ พยายามปกปิดร่องรอยไม่ให้ใครเห็นหรือสงสัย
เธอยืนหอบอยู่ในห้องเก็บของคนเดียว ความรู้สึกสองอย่างพุ่งเข้ามาปะทะกันอย่างรุนแรง
ด้านหนึ่ง… เธอรังเกียจลุงเดชมากขึ้นกว่าเดิม รังเกียจใบหน้า รังเกียจกลิ่นตัว รังเกียจมือหยาบกร้านที่เพิ่งบีบนมเธออย่างแรง และรังเกียจตัวเองที่ปล่อยให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น
แต่อีกด้านหนึ่ง… ความเสียวที่ยังค้างอยู่ในอกและลำคอกลับชัดเจนจนบอกไม่ถูก มันเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนจากใคร และตอนนี้กลับมาจากยามแก่ขี้เหร่คนหนึ่ง
ทั้งสองอย่างขัดแย้งกันจนเธอสับสน
พลอยใสเป็นดาราที่คนทั่วไปให้เกียรติและสุภาพกับเธอเสมอ ผู้จัดการของเธอไม่ได้ตามมาดูแลในวันนี้เพราะคิดว่าเธออยู่ในโรงเรียนมัธยมเอกชน คงไม่มีใครกล้าทำอะไรเกินเลย… แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าความคิดนั้นผิด
เธอกลืนน้ำลาย ยกมือขึ้นแตะเบา ๆ ตรงรอยแดงที่คออีกครั้ง แล้วรีบเก็บใบหน้าให้สงบก่อนจะเดินออกจากห้องเก็บของ
หัวใจยังเต้นแรงไม่ตก