อากาศเย็นเยียบจากระบบปรับอุณหภูมิส่วนกลางพัดผ่านช่องระบายลมกระทบผิวเนื้อจนขนอ่อนลุกชัน พื้นผิวสเตนเลสของเคาน์เตอร์ทำอาหารภายในครัวหลวงแห่งยานรบเอจิสสะท้อนแสงไฟนีออนสีฟ้าอมขาวเป็นเงาวาววับ สัปดาห์แรกของการดำรงตำแหน่งหัวหน้าพ่อครัวส่วนตัวของจอมพลสูงสุดผ่านพ้นไปพร้อมกับการกรำงานหนักหน้าเตาไฟ ทุกมื้ออาหารของบุรุษผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จแห่งกองทัพพันธมิตรดวงดาวตกอยู่ในความรับผิดชอบของข้าวจ้าวแต่เพียงผู้เดียว
นับตั้งแต่วันที่ไข่เจียวหมูสับฟูฟ่องตกลงสู่กระเพาะของจอมพลเซธ อาการทรมานจากโรคประสาทสัมผัสเกินพิกัดที่คอยกัดกินสติสัมปชัญญะของนายทหารหนุ่มก็บรรเทาเบาบางลง ใบหน้าคมคายที่เคยตึงเครียดและดุดันตลอดเวลาดูมีเลือดฝาด รังสีความกดดันอำมหิตที่มักจะแผ่กระจายออกมากดทับลูกน้องลดทอนความดุร้ายลงไปหลายส่วน ทหารยามหน้าประตูครัวหลวงต่างพากันส่งสายตาเทิดทูนมาให้พลเรือนร่างเล็ก บางวันถึงขั้นมีผลไม้รูปทรงประหลาดล้ำจากดาวเคราะห์ดวงอื่นวางเซ่นไหว้ประหนึ่งเขาเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำยานรบ
เพื่อตอบแทนความกรุณาเรื่องการชำระหนี้สินนอกระบบจำนวนห้าล้านเครดิต ข้าวจ้าวทุ่มเทฝีมือรังสรรค์เมนูเลิศรส ปรนเปรอกระเพาะอาหารของนายจ้างผู้นี้แบบไม่ให้ขาดตกบกพร่อง วัตถุดิบชั้นยอดถูกเรียกใช้งานจากระบบกู้คืนรสชาติไม่ขาดสาย สเต๊กเนื้อวากิวลายหินอ่อนระดับเอไฟว์นำมาเซียร์ในกระทะเหล็กด้วยน้ำมันหมูจนหอมฟุ้ง กุ้งล็อบสเตอร์อวกาศไซส์ยักษ์อบเนยกระเทียม หรือแม้แต่หมูคุโรบูตะย่างเตาถ่านที่อ้างกับพันโทอลันว่าเป็นวัตถุดิบลับประจำตระกูล
ทว่าการกระทำอันเกิดจากความเคยชินในการสั่งของผ่านระบบ กลับนำมาซึ่งหายนะระลอกใหม่
เสียงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอดังอึก นัยน์ตาสีเข้มขยายกว้างจนปวดกระบอกตา ฝ่ามือทั้งสองข้างยันค้ำลงบนขอบโต๊ะสเตนเลส นิ้วเรียวเกร็งจิกจนข้อต่อขาวซีด ตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานกะพริบสว่างวาบอยู่กลางหน้าจอโฮโลแกรมเหนือหน้าปัดระบบ
[ยอดเงินคงเหลือ: ติดลบ 2,500 เครดิต]
[แจ้งเตือนระดับวิกฤต: โฮสต์ทำการเบิกจ่ายวัตถุดิบและอุปกรณ์ล่วงหน้าเกินวงเงิน กรุณาชำระหนี้ระบบภายใน 24 ชั่วโมง มิฉะนั้นฟังก์ชันร้านค้าวัตถุดิบมิติโลกจะถูกระงับการใช้งานถาวร]
ข้าวจ้าวอ้าปากค้าง กรามล่างตกลงจนแทบหลุดหลวม ลำคอแห้งผากเกร็งกระตุก สองขาที่เคยยืนหยัดมั่นคงสั่นเทาจนต้องทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกทรงสูง
"ระบบ! แกเป็นระบบกู้โลกไม่ใช่หรือไง!" เสียงทุ้มใสแผดลั่นห้องครัวกว้างขวาง นิ้วชี้สั่นๆ ชี้ตรงไปยังลูกบอลแสงสีขาวนวลที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ "ทำไมแกหน้าเลือดทวงหนี้เก่งเหมือนพวกแก๊งหมวกกันน็อกหน้าใสใจทรามในซอยร้านอาหารฉันเลยล่ะ เงินมันติดลบไปตั้งสองพันห้าเครดิตได้ยังไง ฉันเพิ่งสั่งเนื้อวากิวไปแค่สองชิ้นเอง!"
ลูกบอลแสงขยับลอยวนรอบตัวเด็กหนุ่ม ตัวอักษรสีทองเรืองแสงเรียงร้อยขึ้นเป็นประโยคตอบโต้
[ระบบมีหน้าที่สนับสนุนโฮสต์ ไม่ใช่องค์กรการกุศล วัตถุดิบทุกชิ้นที่โฮสต์เบิกไปทำอาหารให้ท่านจอมพล ล้วนมีต้นทุนการขนส่งระดับควอนตัมที่สูงลิบลิ่วเพื่อรักษาความสดใหม่ข้ามกาแล็กซี]
ฟันคมกัดลงบนริมฝีปากล่างจนห้อเลือด ข้อเท็จจริงที่ระบบแสดงขึ้นมาตอกย้ำความสะเพร่าของตนเอง ค่าจัดส่งข้ามมิติแพงหูฉี่เสียยิ่งกว่าค่าเนื้อวากิว รอดพ้นจากหนี้ห้าล้านของแก๊งมาเฟียที่เซธจ่ายให้ กลับต้องมาตายรังเพราะหนี้สองพันห้าของระบบกู้คืนรสชาติ
"ฉันจะหาเงินจากไหนมาจ่ายแก!" มือบางยกขึ้นขยี้กลุ่มผมสีเข้มจนยุ่งเหยิง "เงินโดเนทห้าพันเครดิตที่ได้จากการสตรีมรอบก่อนก็ถูกอายัดดึงออกไม่ได้ เพราะฉันยังไม่มีบัตรประชาชนดวงดาว! เงินเดือนเชฟที่นี่ก็ยังไม่ได้ตกลงกันเป็นลายลักษณ์อักษร ทะเบียนราษฎร์ของฉันก็ยังเป็นแค่ผู้อพยพเถื่อน!"
หากฟังก์ชันร้านค้าถูกระงับ เขาจะสูญเสียแหล่งวัตถุดิบสดใหม่ หากไม่มีอาหารไปประเคนท่านจอมพล อาการโอเวอร์โหลดซินโดรมกำเริบขึ้นมา เขาคงโดนสั่งจับโยนออกนอกยานอวกาศไปเป็นฝุ่นผง
เสียงล้อสายพานบดเบียดกับพื้นโลหะดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท โดรนทรงกระบอกสีเงินวาววับเคลื่อนตัวเข้ามาประชิด หน้าจอแอลอีดีโค้งมนแสดงกราฟิกคลื่นความถี่เสียง
"เซนเซอร์ตรวจจับอุณหภูมิร่างกายรายงานผล ความร้อนบริเวณใบหน้าของคุณข้าวจ้าวพุ่งสูง อัตราการสูบฉีดเลือดทะลุหนึ่งร้อยยี่สิบครั้งต่อนาที เกิดข้อขัดข้องทางตรรกะประการใดหรือครับ" เสียงสังเคราะห์โมโนโทนของเชฟอัลฟ่าดังขึ้น แขนกลข้างหนึ่งยื่นส่งผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นที่ผ่านการสเตอริไลซ์มาให้ตรงหน้า
ตั้งแต่ถูกคำสั่งจอมพลลดขั้นมาเป็นผู้ช่วยก้นครัว หุ่นยนต์ปัญญาประดิษฐ์ตัวนี้ก็ลดความเย่อหยิ่งลงไปหลายส่วน หน่วยประมวลผลระดับควอนตัมเรียนรู้วิธีปอกกระเทียม ซอยหอมแดง และขัดล้างกระทะคาร์บอนดำเมี่ยมได้อย่างหมดจดไร้ที่ติ ตอนนี้มันแทบจะกลายเป็นเพื่อนคู่คิดเพียงคนเดียวบนยานลำนี้
ข้าวจ้าวรับผ้าเย็นมาซับเหงื่อตามกรอบหน้า พรูลมหายใจยาวขับไล่ความอึดอัด "เครียดสิอัลฟ่า ฉันกำลังช็อต ฉันไม่มีเงินจ่ายค่าวัตถุดิบแล้ว นายพอจะมีเงินเก็บในบัญชีให้ฉันยืมสักสามพันเครดิตไหม"
อัลฟ่าหยุดนิ่ง หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นภาพหน้าต่างโหลดข้อมูล สัญลักษณ์ฟันเฟืองหมุนวนอยู่พักใหญ่ ก่อนจะกะพริบแสงสีเหลืองสว่างวาบรูปหลอดไฟ
"ในฐานะเครื่องจักรกล ผมไม่มีสิทธิ์ครอบครองบัญชีทรัพย์สินส่วนบุคคลครับ" แขนกลหดกลับเข้าที่ "แต่ถ้าปัญหาของพลเรือนคือการขาดแคลนเครดิต เหตุใดจึงไม่ทดลองใช้วิธีการสตรีมมิงดูเล่าครับ ระบบเครือข่ายส่วนกลางของกองทัพสามารถยืนยันตัวตนข้ามขีดจำกัดเรื่องบัตรประชาชนได้"
"สตรีมมิง แกหมายถึงการถ่ายทอดสดแบบพวกวีทูบเบอร์ในอดีตยุคฉันน่ะเหรอ" หัวคิ้วเรียวเลิกสูงขึ้น
"ถูกต้องครับ ในศักราชดวงดาวที่ 3024 แพลตฟอร์มเครือข่ายสตาร์เน็ตคือช่องทางการสื่อสารและความบันเทิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในกาแล็กซี มีผู้ใช้งานออนไลน์พร้อมกันทั่วทั้งจักรวรรดิมากกว่าแปดหมื่นล้านบัญชี หากคุณมีความสามารถพิเศษที่ดึงดูดความสนใจมวลชนได้ คุณสามารถเปิดรับการสนับสนุนเป็นเครดิตจากผู้ชมได้โดยตรง เงินจะโอนเข้าบัญชีทันทีครับ"
ภาพอินเทอร์เฟซของเครือข่ายสตาร์เน็ตถูกฉายขึ้นกลางอากาศ ตัวเลขสถิติผู้ใช้งานวิ่งวนรวดเร็วจนลายตา
นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้าง อาการปวดขมับเมื่อครู่ปลิวหาย แปดหมื่นล้านบัญชี หากมีผู้ชมหลงเข้ามาเพียงหนึ่งล้านคน แล้วโยนเศษเงินสนับสนุนให้คนละหนึ่งเครดิต เขาจะมีเงินนับล้านเครดิตครอบครอง รวยยิ่งกว่าการขยายสาขาร้านอาหารตามสั่งสิบแห่งรวมกันเสียอีก
"แต่คุณต้องระมัดระวังประเด็นสำคัญหนึ่งประการครับ" อัลฟ่าแทรกเสียงเตือน หน้าจอแอลอีดีเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์รูปกากบาทสีแดง "รสนิยมของชาวสตาร์เน็ตส่วนใหญ่ ถูกตีกรอบและครอบงำโดยโฆษณาชวนเชื่อของสมาคมโภชนาการมานานนับศตวรรษ พวกเขายึดถืออุดมคติว่าอาหารปรุงสดที่ใช้ไฟความร้อนสูงคือความป่าเถื่อน เป็นแหล่งเพาะพันธุ์เชื้อโรค แบคทีเรีย และเป็นภัยคุกคามต่อสุขภาพ หากคุณถ่ายทอดสดการทำอาหารด้วยกรรมวิธีของมนุษย์ยุคเก่า คุณอาจเผชิญหน้ากับการต่อต้าน การด่าทอ หรือถูกระบบส่วนกลางระงับช่องสัญญาณขั้นเด็ดขาด"
มุมปากของอดีตพ่อครัวหนุ่มยกโค้งขึ้น เลือดนักสู้ของเชฟร้านอาหารตามสั่งที่เคยรบราฆ่าฟันกับสารพัดลูกค้าเรื่องมากเดือดพล่าน ความท้าทายรูปแบบนี้แหละคือสนามประลองที่เขาถนัดนัก
"ให้มันรู้ไปสิ ว่าไอ้พวกมนุษย์ยุคนี้มันจะต้านทานกลิ่นและเสียงของอาหารปรุงสดได้" มือบางปลดปมผ้ากันเปื้อนสีดำรัดรอบเอวให้แน่นกระชับ คว้าด้ามมีดสเตนเลสคาร์บอนสูงขึ้นมาควงหมุนหนึ่งรอบเพื่อเรียกความมั่นใจ "ในเมื่อพวกมันไม่เคยสัมผัสของอร่อย ฉันนี่แหละจะเป็นคนเบิกเนตรพวกมันเอง อัลฟ่า เตรียมกล้องโฮโลแกรมให้ฉัน วันนี้ฉันจะเปิดสตรีมโชว์การทำอาหารที่ป่าเถื่อนที่สุด รุนแรงที่สุด และยั่วกระเพาะที่สุดในจักรวาล!"
"รับทราบคำสั่งครับ กำลังดำเนินการเชื่อมต่อระบบเครือข่ายเข้ากับเซิร์ฟเวอร์หลักของสตาร์เน็ต" อัลฟ่าตอบสนองแข็งขัน
อุปกรณ์ถ่ายทอดสดล้ำยุคถูกติดตั้งใช้งาน โดรนถ่ายภาพขนาดจิ๋วสี่ตัวส่องแสงสีฟ้าเรืองรองลอยวนอยู่รอบสเตชั่นทำอาหาร ระบบปัญญาประดิษฐ์สั่งการให้โดรนทำงานผสานกันเพื่อจับภาพทุกมุมมอง ทั้งมุมสูง มุมเจาะลึกกระทะ และมุมกว้างครอบคลุมพื้นที่ ฟังก์ชันพิเศษที่ผนวกมากับเครือข่ายสตาร์เน็ตคือระบบจำลองกลิ่น ซึ่งทำหน้าที่วิเคราะห์โครงสร้างโมเลกุลของกลิ่นในสถานที่จริง แล้วส่งผ่านข้อมูลไปกระตุ้นเซ็นเซอร์ที่อุปกรณ์รับชมของผู้ชมปลายทางตามเวลาจริง
เทคโนโลยีชิ้นนี้แหละคืออาวุธทำลายล้างกระเพาะอาหารชั้นยอด
ข้าวจ้าวสูดอากาศเข้าปอดลึก จัดระเบียบร่างกายยืนหน้าตรงประจำจุดหน้าสเตชั่นทำอาหาร "เริ่มส่งสัญญาณได้เลยอัลฟ่า ตั้งชื่อห้องว่า สตรีมเมอร์สู้ชีวิต ปะทะ อาหารโบราณลึกลับ!"
เสียงสัญญาณเตือนดังปิ๊ป ไฟสถานะสีแดงบนเลนส์กล้องโดรนสว่างวาบ
หน้าจอมอนิเตอร์โฮโลแกรมด้านซ้ายมือแสดงผลช่องแชทโล่งกว้าง ตัวเลขผู้เข้าชมวิ่งพุ่งพรวดในเสี้ยววินาที จากศูนย์ ทะยานสู่หลักแสนคนภายในไม่กี่อึดใจ อัลกอริทึมของแพลตฟอร์มจดจำไอดีที่เคยก่อให้เกิดปรากฏการณ์ไข่เจียวสะท้านจักรวาลเมื่อสัปดาห์ก่อน ระบบแจ้งเตือนถูกส่งตรงไปยังบัญชีผู้ใช้นับล้านที่เคยกดติดตามเอาไว้
ข้าวจ้าวปั้นรอยยิ้มกว้างระดับสิบแบบที่ใช้ต้อนรับลูกค้าประจำ "สวัสดีครับชาวสตาร์เน็ตทุกท่าน ยินดีต้อนรับเข้าสู่แชนเนลครัวคุณจ้าวอีกครั้ง วันนี้ผมจะพาทุกท่านดำดิ่งลงไปสัมผัสกับศิลปะการทำอาหารขั้นกว่า รับรองว่าดุดันกว่าคราวที่แล้วร้อยเท่าพันเท่า!"
ปลายนิ้วผายไปยังวัตถุดิบดิบที่จัดเตรียมไว้บนโต๊ะสเตนเลส เนื้อไก่สดสีชมพูระเรื่อติดมัน พริกขี้หนูสีแดงสด กระเทียมกลีบอวบ ใบกะเพราสีเขียวเข้ม และไข่ไก่เปลือกสีนวล
"วันนี้ผมจะรังสรรค์เมนูสตรีทฟู้ดระดับตำนาน ที่มีชื่อเรียกว่า ผัดกะเพราไก่สับ ราดข้าวไข่ดาวไม่สุกครับ คำเตือนล่วงหน้า เมนูนี้ประกอบไปด้วยความรุนแรง มีการใช้อุณหภูมิสูงปรี๊ด และมีกลิ่นที่อาจกระชากสติสัมปชัญญะของพวกคุณให้ขาดสะบั้น ใครที่จิตใจอ่อนแอ แพ้ความร้อน หรือศรัทธาในอาหารอัดแท่งจืดชืด กรุณาถอยห่างจากหน้าจอรับภาพ!"
กล่องข้อความโฮโลแกรมเลื่อนไหลขึ้นมาแสดงผลรวดเร็วปานพายุพัดถล่ม การปรากฏตัวของวัตถุดิบดิบแบ่งแยกผู้ชมออกเป็นสองฝั่งชัดเจน
[User_X99] : อะไรวะนั่น เอาซากสัตว์ที่ยังไม่ผ่านการสกัดโปรตีนระดับควอนตัมมาวางโชว์ทำไม สกปรก แบคทีเรียปนเปื้อนยั้วเยี้ยแน่ๆ สมาคมโภชนาการอยู่ไหน!
[Nutri_Lover] : เขากำลังจะทำอะไรกับใบไม้สีเขียวๆ นั่น สกัดวิตามินซีด้วยมือเปล่าเหรอ ป่าเถื่อนไร้อารยธรรมที่สุด!
ทว่ากระแสการด่าทอจากผู้ใช้หน้าใหม่ ถูกตอกกลับด้วยพลังของกลุ่มผู้ติดตามหน้าเก่าที่เคยลิ้มรสสัมผัสจากสตรีมครั้งก่อน
[MeatLover99] : หุบปากไปเลยพวกหน้าใหม่! พวกนายไม่มีวันเข้าใจความยิ่งใหญ่ของแผ่นสีทองนั่นหรอก ฉันฝันถึงมันมาเจ็ดวันเต็มๆ แล้ว! เชฟครับ ทำเลย! ผมพร้อมรับแรงกระแทก!
[RichBoy_Alpha] : ขยะชีวภาพอะไรกัน พวกนายมันตาถั่ว! เชฟ ส่งจานนั้นมาให้ฉัน ฉันประมูลล้านเครดิต!
[AegisGuard_01] : ใครบังอาจด่าพ่อครัวประจำ... เอ้ย พ่อครัวคนนี้ เตรียมตัวโดนแบนไอดีได้เลย! ของเขาดีจริง ยืนยันจากคนวงใน!
ข้าวจ้าวกวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้น มุมปากยกโค้งขึ้นท้าทาย รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏชัดเมื่อเห็นปฏิกิริยาของแฟนคลับหน้าเก่าที่เข้ามาปกป้อง
"ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา ผมเริ่มต้นด้วยการทำองค์ประกอบที่สำคัญที่สุดอย่าง ไข่ดาว ก่อนครับ!"
มือซ้ายคว้ากระทะเหล็กคาร์บอนก้นลึกวางทับลงบนเตาแม่เหล็กไฟฟ้า เร่งระดับความร้อนทะยานสู่ขีดสุด มือขวายกขวดน้ำมันหมูสกัดเทของเหลวสีใสลงไปจนเกือบท่วมก้นกระทะ รอเพียงไม่กี่อึดใจ น้ำมันร้อนจัดจนมีไอร้อนควันสีขาวลอยกรุ่น ข้าวจ้าวตอกไข่ไก่ออร์แกนิกลงไปตรงกลางกระทะอย่างแม่นยำ
ฉ่าาาาาาาาาา!
เสียงน้ำมันร้อนจัดแตกกระเด็นปะทะไข่ดิบดังกังวานกึกก้อง ขอบไข่ขาวฟูฟ่องดันตัวขึ้นมารอบทิศทาง เปลี่ยนสีสันจากสีขาวขุ่นเป็นสีน้ำตาลทองกรอบเกรียมฉับไว ไข่แดงตรงกลางยังคงเต่งตึงสีส้มสดใส ตะหลิวเหล็กในมือวักน้ำมันร้อนราดรดลงบนไข่แดงเบาๆ เป็นจังหวะ เพื่อให้ผิวด้านบนสุกเคลือบเป็นฟิล์มบางๆ ปกป้องลาวาเยิ้มๆ ภายใน
"ฟังเสียงนี่สิครับทุกคน นี่คือดนตรีแห่งรุ่งอรุณ และนี่คือไข่ดาวขอบกรอบไข่แดงไม่สุกครับท่านผู้ชม มันคือศิลปะแห่งการควบคุมอุณหภูมิที่ไม่มีเครื่องพิมพ์อาหารสามมิติตัวไหนในโลกทำได้!" ตะหลิวเหล็กช้อนแผ่นไข่ดาวขึ้นมาสะเด็ดน้ำมัน พักไว้บนจานกระเบื้องสีขาว
กลิ่นหอมของไข่ทอดในน้ำมันหมูลอยผ่านเซนเซอร์ของกล้อง ส่งผ่านระบบจำลองกลิ่นไปกระตุ้นอุปกรณ์ของผู้ชมปลายทาง
ตัวเลขผู้เข้าชมกระโดดพุ่งพรวดแตะหลักล้านคน ข้อความแชทเดือดพล่าน
[Food_Police] : กลิ่นบ้าอะไรเนี่ย ทำไมกลิ่นมันทะลุจอออกมาได้! แล้วทำไมมันถึงทำให้กระเพาะฉันร้องโครกคราก!
[Star_Girl] : น้ำมันเดือดปุดๆ เยอะขนาดนั้น คอเลสเตอรอลพุ่งกระฉูดทะลุเกณฑ์แน่ๆ แต่ทำไมฉันหยุดสูดจมูกไม่ได้ กลิ่นมันหอมแปลกๆ!
[MeatLover99] : เห็นไหมล่ะไอ้พวกหน้าใหม่! นี่แหละของจริง! เสียงทอดซู่ซ่าเมื่อกี้มันรื่นหูโคตรๆ!
"ใจเย็นๆ ครับทุกคน ไข่ดาวมันเป็นแค่ออร์เดิร์ฟเรียกน้ำย่อย ของจริงมันอยู่ตรงนี้ต่างหาก!"
ข้าวจ้าวเทน้ำมันที่เหลือในกระทะออกให้เหลือติดก้นเพียงเล็กน้อย มือบางกำพริกขี้หนูและกระเทียมไทยที่โขลกหยาบเตรียมไว้ โยนพรวดลงไปผัดในกระทะเหล็กที่ยังร้อนระอุ
ซ่าาาาาาา! แค่กๆๆ!
วินาทีที่พริกขี้หนูและกระเทียมสัมผัสกับความร้อนจัด ระเบิดแก๊สน้ำตาแห่งเอเชียก็ทำงานเต็มกำลัง กลิ่นฉุนกึกของพริกถูกเผาไหม้ ผสมผสานกลิ่นกระเทียมเจียวหอมเตะจมูก พุ่งทะลุทะลวงออกจากกระทะรุนแรงเกรี้ยวกราด แม้แต่ตัวพ่อครัวเองยังต้องเบือนหน้าหนีและหลุดไอออกมาสองสามที
ผลกระทบที่ส่งผ่านระบบจำลองกลิ่นไปยังชาวสตาร์เน็ต สร้างความโกลาหลยิ่งกว่าพายุสุริยะพัดถล่มดาวเคราะห์
ยอดผู้ชมพุ่งทะยานทะลุห้าล้านบัญชี อัลกอริทึมของเครือข่ายดันช่องของเขาขึ้นหน้าแรกของแพลตฟอร์ม ข้อความแชทไหลเชี่ยวกรากเป็นน้ำป่า
[Help_Me_99] : แค่กๆๆ กลิ่นอะไรวะเนี่ย แสบจมูก แสบตาไปหมดแล้ว ใครปล่อยก๊าซพิษใส่หน้าจอ!
[Vegan_Space] : นี่มันการก่อการร้ายทางชีวภาพชัดๆ สมาคมโภชนาการอยู่ไหน กองทัพอยู่ไหน มาจับหมอนี่ไปที เขาพยายามจะรมควันพวกเรา!
[RichBoy_Alpha] ได้ส่งของขวัญ ดาวตกสีทอง (มูลค่า 100 เครดิต) ข้อความ: แสบตาโว้ยยย! แต่ท้องฉันร้องจนเพื่อนข้างๆ ตกใจแล้ว รีบทำต่อเร็วเข้าเชฟ!
"ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนดาวตกสีทองนะครับคุณ RichBoy_Alpha" ข้าวจ้าวยิ้มกริ่ม ข้อมือตวัดตะหลิวผัดพริกกระเทียมเมามัน "แต่มันยังไม่จบแค่นี้ครับ พระเอกของงานกำลังจะลงสนาม!"
มือซ้ายคว้าเนื้อไก่สับติดมัน โยนพรวดลงไปในกระทะ เสียงฉ่าดังก้องอีกรอบ ตะหลิวเหล็กสับขยี้เนื้อไก่ให้ร่วนซุยเคล้าเข้ากับพริกกระเทียมจนสุกกำลังดี เนื้อไก่เปลี่ยนสีเป็นขาวอมเหลืองชวนหิว จากนั้นขั้นตอนการร่ายมนตร์ปรุงรสก็เริ่มต้นขึ้น
น้ำปลาแท้หมักข้ามปี ซีอิ๊วขาว ซอสหอยนางรม และน้ำตาลทรายนิดหน่อยเพื่อตัดรส เครื่องปรุงทุกชนิดไม่ได้ถูกเททับเนื้อไก่โดยตรง ทว่าถูกสาดลงไปที่ขอบกระทะเหล็กร้อนจัด ความร้อนเผาผลาญซอสเกิดการเกรียมไหม้เบาๆ หรือที่คนโบราณเรียกว่าปฏิกิริยาการเกิดสีน้ำตาล สร้างกลิ่นหอมหวนที่ซับซ้อน ลึกล้ำ และเย้ายวนใจ
"อื้อหือ หอมจนอยากจะแทะกระทะเข้าไปด้วยเลยครับพี่น้อง!" ข้าวจ้าวทำจมูกฟุดฟิด โชว์สีหน้าพึงพอใจขั้นสุด หลับตาพริ้มรับกลิ่นหอมออกกล้อง
[Foodie_Alien] : พระเจ้าช่วย สารเคมีสีดำๆ ที่เขาใส่ลงไปเมื่อกี้มันคืออะไร ทำไมกลิ่นมันถึงได้หอมรัญจวนใจขนาดนี้ มันมีมิติความหอมเป็นร้อยๆ ชั้นเลย!
[AegisGuard_01] : น้ำลายไหลเต็มคีย์บอร์ดแล้วครับบอส! ขอสักคำเถอะ!
[Mommy_Space] ได้ส่งของขวัญ กาแล็กซีสแปลช (มูลค่า 500 เครดิต) ข้อความ: ส่งไอ้เนื้อสับในกระทะนั่นมาให้ฉันกินเดี๋ยวนี้ เท่าไหร่ก็ยอมจ่าย โอนพิกัดมาเลย!
"ขั้นตอนสุดท้ายครับทุกท่าน หัวใจหลักของเมนูนี้ และเป็นที่มาของชื่อเมนู ใบกะเพรา!"
ฝ่ามือบางกำใบกะเพราสดกลิ่นหอมเฉพาะตัว โยนพรวดลงไปในกระทะที่กำลังเดือดพล่าน นิ้วเอื้อมกดปิดเตาแม่เหล็กไฟฟ้า ใช้ความร้อนระอุที่ยังหลงเหลือตลบใบกะเพราให้สลบเข้ากับเนื้อไก่เพียงสองสามครั้ง ป้องกันใบดำคล้ำและสูญเสียน้ำมันหอมระเหย
กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของใบกะเพรา ผสมผสานกลิ่นเผ็ดร้อนของพริกกระเทียม และความกลมกล่อมของซอสไหม้ขอบกระทะ จุดสูงสุดของศิลปะอาหารแนวสตรีทฟู้ดบังเกิดขึ้นแล้ว
"เสร็จเรียบร้อย! ผัดกะเพราไก่สับสูตรโบราณ!"
ทัพพีตักผัดกะเพราสีสันจัดจ้าน ราดทับลงบนข้าวหอมมะลิร้อนๆ โปะด้านบนด้วยไข่ดาวขอบกรอบ จานอาหารถูกวางลงบนแท่นหน้ากล้องโฮโลแกรม โดรนซูมภาพเจาะลึก เผยให้เห็นความฉ่ำของเนื้อไก่ ควันร้อนๆ ที่ลอยกรุ่น และน้ำซอสสีเข้มที่ซึมซาบลงไปในเม็ดข้าวสีขาวนวล
"ใครที่เคยปรามาสว่าอาหารปรุงสดเป็นความป่าเถื่อน เป็นแหล่งรวมเชื้อโรค ผมขอเถียงขาดใจเลยครับ!" นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองเข้าไปในเลนส์กล้องด้วยแววตาหนักแน่น "อาหารปรุงสด หาใช่เพียงสารอาหารประทังชีวิต แต่มันคือชีวิต คือจิตวิญญาณ และคือความสุขของมวลมนุษย์ มันคือศิลปะที่เยียวยาจิตใจได้ดีกว่ายาขนานไหนๆ!"
"สำหรับวันนี้ สตรีมเมอร์สู้ชีวิตขอตัวไปจัดการข้าวไข่ดาวเยิ้มๆ จานนี้ก่อนนะครับ ไว้เจอกันใหม่คลิปหน้า ฝากกดติดตามและสนับสนุนเครดิตเป็นกำลังใจให้คนเป็นหนี้ด้วยนะครับ สวัสดีครับ!"
นิ้วเรียวกดยกเลิกการเชื่อมต่อ ตัดสัญญาณสตรีมฉับพลัน ปล่อยหน้าจอดำมืด ทิ้งให้ชาวสตาร์เน็ตนับล้านบัญชีค้างคาอยู่กับความหิวโหย อาการน้ำลายสอ และกลิ่นจำลองเย้ายวนที่ยังคงหลอกหลอนอยู่ในห้องพักของพวกเขา
"ฮู่ววว เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย การเป็นสตรีมเมอร์ใช้พลังงานเยอะกว่ายืนผัดข้าวสิบจานรวดอีก" ท่อนแขนยกปาดเหงื่อที่หน้าผาก ปลดเปลื้องผ้ากันเปื้อนออก หันมองหน้าลูกมือหุ่นกระป๋อง "เป็นไงบ้างอัลฟ่า ระบบเสถียรดีไหม แล้วยอดสนับสนุนทั้งหมด พอจะเอาไปจ่ายหนี้ระบบสองพันห้าเครดิตได้มั้ย"
อัลฟ่าเงียบงัน หน้าจอเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์เงินตรากะพริบวิบวับถี่รัวคล้ายประมวลผลไม่ทัน
"บอสครับ..." เสียงสังเคราะห์ของอัลฟ่าสั่นพร่า "คุณทำลายสถิติผู้ชมหน้าใหม่ของประวัติศาสตร์แพลตฟอร์ม ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ยอดผู้ชมช่วงพีคสุดแตะห้าล้านสองแสนบัญชี ยอดสนับสนุนสุทธิ หลังจากหักค่าธรรมเนียมแพลตฟอร์มสามสิบเปอร์เซ็นต์..."
แถบโหลดข้อมูลบนหน้าจอวิ่งพรวดพราด
"เท่าไหร่ฟะ ลีลาอยู่ได้ไอ้กระป๋อง ได้มาสักสามพันก็รอดตายแล้ว!" ข้าวจ้าวเร่งเร้า
"ยอดเงินโอนเข้าบัญชีของคุณทั้งหมด สองแสนห้าหมื่นเครดิตครับบอส!"
"ห๊ะ!? สองแสนห้าหมื่นเครดิต!!"
เสียงตะโกนลั่นห้องครัวหลวง ร่างผอมบางกระโดดลอยตัวสูงด้วยความปรีดา "รวยแล้วโว้ยยย! แค่ผัดกะเพราจานเดียว ได้เงินมาสองแสนห้า! จ่ายหนี้สองพันห้าเครดิตสบายๆ ทุนเหลือไปเปิดภัตตาคารหรูๆ บนดาวหลวงได้สบาย โลกอนาคตนี่มันหาเงินง่ายจริงๆ!"
นิ้วรัวกดหน้าจอระบบกู้คืนรสชาติ สั่งหักเงินสองพันห้าเครดิตเคลียร์หนี้คงค้าง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงหายวับ แทนที่ด้วยตัวเลขสีเขียวสดใส
[หนี้สินคงค้าง: 0 เครดิต]
[ยอดเงินคงเหลือในคลังระบบ: 247,500 เครดิต]
"สบายใจละ หมดหนี้หมดสิน ทีนี้ก็มาจัดการกับความสุขของจริงดีกว่า"
ฝ่ามือถูไถเข้าหากันอย่างมาดหมาย หยิบช้อนส้อมเตรียมลงมือจัดการกับข้าวกะเพราไก่ไข่ดาวตรงหน้าที่ส่งกลิ่นยั่วน้ำลาย ความเหนื่อยล้าทวีความหิวโหย น้ำย่อยในกระเพาะร้องประท้วงดังกึกก้อง
ทว่าในจังหวะที่ปลายช้อนกำลังจะเจาะไข่แดงให้ลาวาสีเหลืองทองไหลเยิ้ม...
ฟืดดด...
ประตูอัตโนมัติบานหนาหนักของห้องครัวหลวงเลื่อนเปิดออกฉับไว ส้นรองเท้าคอมแบทกระแทกพื้นโลหะดังก้อง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบจอมพลเต็มยศก้าวพรวดเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาของเซธปราศจากความเคร่งขรึมเยือกเย็นดั่งเช่นปกติ มันเต็มไปด้วยความรีบร้อน หัวคิ้วเข้มกดลึกแทบชิดติดกัน แววตาสีทองอำพันฉายแววความหิวโหยดุดันไม่ปิดบัง
บุรุษผู้ทรงอำนาจเดินตรงดิ่งมาที่สเตชั่นทำอาหารโดยปราศจากการเอ่ยทักทาย สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องจานกะเพราไก่ไข่ดาวราวกับสัตว์นักล่าพบเจอเหยื่ออันโอชะกลางทะเลทราย
"ข้าวจ้าว..." น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อ "ฉันเพิ่งเสร็จการประชุมสภาสูงที่น่าเบื่อหน่ายที่สุดในรอบปี และฉันหิวมาก"
ช้อนสเตนเลสชะงักค้างกลางอากาศเหนือไข่แดง นัยน์ตาสีเข้มมองหน้าท่านจอมพลสลับกับจานอาหารแสนอร่อย สัญชาตญาณหวงของกินประทุขึ้นมา
"เอ่อ ท่านครับ นี่มันข้าวของผม ผมเพิ่งทำเสร็จ ไว้ผมผัดให้ท่านใหม่กระทะหน้านะครับ ขอผมกินก่อน ผมหน้ามืดจะแย่แล้ว" ร่างเล็กร่นถอย หนีบจานข้าวเข้าหาลำตัว
เซธเมินเฉยต่อคำทักท้วง ขาทรงพลังก้าวเข้าประชิดตัว ฝ่ามือใหญ่ภายใต้ถุงมือหนังสีดำยื่นออกไปแย่งช้อนและส้อมจากมือคนตัวเล็กหน้าตาเฉย
"ในฐานะที่นายเป็นพ่อครัวส่วนตัวของฉัน อาหารทุกจานที่นายประกอบขึ้นบนยานลำนี้ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของฉันทั้งหมด" ข้ออ้างเผด็จการถูกหยิบยกขึ้นมาใช้ข่มขู่ดื้อๆ
ก่อนที่อดีตพ่อครัวหนุ่มจะทันอ้าปากโวยวาย ช้อนสเตนเลสในมือจอมพลก็เจาะทะลุไข่แดง ลาวาสีส้มสดไหลเยิ้มคลุกเคล้าเนื้อไก่ผัดกะเพรา ปลายช้อนตักคำโตส่งเข้าปากชายหนุ่มร่างยักษ์
กร้วม... อึก...
เปลือกตาคมเข้มปิดลง ริมฝีปากหยักได้รูปกระตุกยิ้มมุมปาก ความเผ็ดร้อนของพริกขี้หนู ความหอมฉุนของใบกะเพรา และความนุ่มละมุนมันย่องของไข่ดาวเยิ้มๆ ผสมผสานระเบิดความอร่อยในโพรงปาก ความตึงเครียดและอาการเหนื่อยล้าจากการประชุมปลิวหายวับ ร่างกายคล้ายได้รับการชาร์จพลังงานเต็มร้อย
ข้าวจ้าวยืนกำหมัดแน่น ทอดสายตามองท่านจอมพลจ้วงข้าวกะเพราของตนเองเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้าหล่อเหลานั้นเฉยเมยไม่รู้ร้อนรู้หนาว
ไอ้จอมพลหน้าเลือด! ไอ้คนเผด็จการเอาแต่ใจ! ไอ้จอมแย่งข้าว!
เงินสองแสนห้าเครดิตที่ได้มาหมาดๆ เยียวยาความสูญเสียของอร่อยตรงหน้าไม่ได้หรอกนะโว้ย!
เซธกลืนข้าวกะเพราลงคอเชื่องช้า ท่ามกลางสายตาอาฆาตมาดร้าย นัยน์ตาสีทองอำพันละทิ้งจานอาหาร ขยับสืบเท้าก้าวเข้ามาใกล้จนปลายรองเท้าชนกัน ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจ้องมองดวงหน้าเนียนที่เปื้อนเหงื่อและกำลังบูดบึ้ง
นิ้วแกร่งสวมถุงมือหนังค่อยๆ เอื้อมแตะมุมปากบาง เช็ดคราบซอสกระเทียมที่กระเด็นเปื้อนออกแผ่วเบา สัมผัสสากระคายจากผืนหนังทำเอาผิวเนื้อสะดุ้ง
เซธหลุบตามองคราบซอสบนปลายนิ้วตนเอง ก่อนจะช้อนสายตากลับมามองลึกเข้าไปในดวงตากลมโต แววตาดุดันสับเปลี่ยนเป็นประกายวิบวับล้ำลึก
"นอกจากอาหารจะอร่อยแล้ว..." ใบหน้าหล่อเหลาโน้มกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่ากระตุ้นการเต้นของชีพจรให้สูบฉีด "คนทำ... ก็ดูน่าจะอร่อยเหมือนกันนะ"
ถ้อยคำทิ้งท้ายสิ้นสุดลง ร่างสูงถอยห่างกลับไปยืนเต็มความสูง มือหนาหยิบจานกะเพราที่เหลือเดินกลับไปทรุดนั่งที่โต๊ะอาหารมุมห้อง จัดการกับมื้อเที่ยงของอดีตสตรีมเมอร์ต่อหน้าตาเฉย
ทิ้งให้ข้าวจ้าวยืนแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหินอ่อนหน้าสเตชั่นทำอาหาร ผิวหน้าร้อนผ่าวลุกลามแดงเถือกจรดใบหู ก้อนเนื้อซีกซ้ายที่เคยกระแทกซี่โครงเพราะความโกรธ กลับเต้นรัวเร็วยิ่งกว่าเดิมด้วยคลื่นความรู้สึกประหลาดที่ตีตื้นขึ้นมา
ไอ้จอมพลบ้า! แย่งข้าวเขาไปกินไม่พอ ยังมาหยอดมุกเสี่ยวอวกาศใส่กันอีก!
คอยดูเถอะ มื้อหน้าจะทำแกงไตปลาเผ็ดร้อนให้กินจนปากเจ่อร้องขอชีวิตเลย คอยดู!