ตกกลางดึกคืนนั้น กวนเยวี่ยหลันและเซียวอวี้ฉีก็ออกจากกระโจมและมุ่งหน้าไปสำรวจตรวจตรายังพื้นที่ของหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้เขามีองครักษ์ติดตามมาด้วยหลายสิบนาย เรื่องนี้เซียวลู่เฟยและกวนเสี่ยวถิงเองก็รู้ แต่ไม่ได้ติดตามมาด้วย เพราะเซียวอวี้ฉีบอกให้พวกเขาเฝ้าระวังสถานการณ์ในหมู่บ้านให้ดี
เซียวอวี้ฉีและกวนเยวี่ยหลันเดินสำรวจไปตามทิศทางอย่างเงียบเชียบ ตลอดเส้นทางค่อนข้างมืดเป็นอย่างมาก รอบหมู่บ้านแห่งนี้ล้อมรอบไปด้วยภูเขาหลายลูก ดูแล้วแต่เดิมหมู่บ้านสวยงามแห่งนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติอย่างร่มรื่นและสงบร่มเย็นเป็นอย่างมาก
แต่เพราะเกิดอุทกภัยอย่างหนัก ทำให้ไม่มีแม้แต่เสียงสัตว์ป่าในยามค่ำคืน มีแต่ความเงียบงันเข้าปกคลุม สายฝนตกโปรยปรายลงมาเป็นระยะ เซียวอวี้ฉีเอื้อมมือของตนไปจับมือของกวนเยวี่ยหลันเอาไว้ ทั้งสองเดินสำรวจตามเส้นทางต่างๆ จนกระทั่งมาถึงภูเขาลูกหนึ่ง เดิมทีมันควรจะเป็นเพียงภูเขาธรรมดาลูกหนึ่งเท่านั้น แต่น่าแปลกที่มีบางอย่างผิดปกติอย่างที่ไม่ควรจะเป็น
เซียวอวี้ฉีและกวนเยวี่ยหลันซ่อนตัวหลบอยู่ด้านหลังพุ่มไม้หนาทึบพุ่มหนึ่ง พลางทอดสายตามองไปยังเบื้องหน้าทันที เมื่อมองฝ่าความมืดก็พบว่ามีทหารหลายคนกำลังเดินไปมาอยู่หน้าถ้ำ ซึ่งถ้ำแห่งนั้นดูเหมือนจะเป็นถ้ำขนาดใหญ่ บริเวณนี้ไม่มีผู้คนสัญจรไปมาค่อนข้างห่างไกลผู้คนเป็นอย่างมาก แล้วจะมีทหารได้อย่างไร ซ้ำร้ายทหารกลุ่มนั้นดูแล้วยังไม่เหมือนทหารของทางการเลยแม้แต่น้อย
ยังไม่ทันที่เซียวอวี้ฉีจะส่งคนเข้าไปดู ก็ได้ยินเสียงร้องโอดโอยดังออกมาจากด้านในถ้ำแห่งนั้น ตามมาด้วยเสียงทุบตีด่าทอ ไม่เพียงเท่านั้นยังมีเด็กคนหนึ่งถูกโยนออกมาในสภาพเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนเลือด อีกทั้งเขายังกระอักเลือดออกมาคำโตก่อนจะสิ้นสติไป
“หัวหน้า ดูท่าคงไม่รอดแล้ว ทำอย่างไรดี หรือจะส่งกลับหมู่บ้าน”
“ส่งกลับไปกับผีน่ะสิ ยามนี้มีคนของทางการอยู่ที่หมู่บ้าน เอาอย่างนี้ อุ้มมันไปทิ้งในป่าก็แล้วกัน ถ้ามันทนไม่ไหวประเดี๋ยวก็สิ้นใจตายไปเอง ยามนี้เรามีเด็กมาทำการฝึกฝนจำนวนไม่น้อยแล้ว ขาดไปสักคนคงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก”
“ขอรับ ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย”
กวนเยวี่ยหลันได้เห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็ลอบสบถออกมาในใจ ที่แท้ต้นตอของเด็กในหมู่บ้านที่พิการก็มาจากคนชั่วพวกนี้จริงๆ มันจะต้องเป็นคนชั่วกลุ่มเดียวกันกับที่สังหารคนในหมู่บ้านหลังวัดบนเขาอย่างแน่นอน หรือว่าคนพวกนี้จะเป็นคนที่ได้รับมอบหมายจากเซียวฉงจวิน จะโหดร้ายเกินไปแล้ว!
เซียวอวี้ฉีนั้นยืนมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา เขาสั่งให้องครักษ์กลุ่มหนึ่งตามทหารที่อุ้มเด็กคนนั้นไปทันที และหาทางจับตัวพวกมันเอาไว้และพาเด็กกลับไปที่หมู่บ้านให้ท่านหมอช่วยรักษา ส่วนตัวเขาและกวนเยวี่ยหลันก็ลอบเร้นกายเข้าไปในถ้ำอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเห็นว่าบริเวณนั้นมีทหารเฝ้าอยู่หลายสิบนาย พวกเขาจึงค่อยๆ ทำการซุ่มสังหารทหารเหล่านั้นให้เหลือน้อยที่สุด ก่อนจะจับตัวทหารที่เหลือเอาไว้ได้ทันท่วงที
บรรดาทหารที่เฝ้าถ้ำต่างตื่นตระหนก เมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่มีฝีมือเก่งกาจเพียงใด แม้แต่สตรีหน้าตางดงามอ่อนหวาน ยามลงมือยังอำมหิตยิ่งกว่าพวกตนที่เป็นบุรุษเสียอีก
กวนเยวี่ยหลันเห็นว่าทางสะดวกแล้ว จึงรีบวิ่งเข้าไปด้านในถ้ำ ภาพตรงหน้าทำเอานางถึงกับแทบล้มทั้งยืน
มีเด็กมากมายที่นอนร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด บางคนถูกทุบตีและมัดเอาไว้ บางคนก็เป็นไข้ไม่ได้สติ ทั่วร่างมีแต่รอยเขียวบวมช้ำมากมาย ราวกับถูกทารุณกรรมอย่างหนักอีกทั้งด้านในถ้ำยังมีเงินทอง อาวุธยุทโธปกรณ์ และยุทธภัณฑ์ที่ใช้ฝึกทหารอีกหลายอย่างเก็บเอาไว้
“เซียวอวี้ฉี ข้าจะอุ้มเด็กลงไปก่อน ท่านอยู่จัดการคนพวกนี้นะ”
เซียวอวี้ฉีหันมามองกวนเยวี่ยหลัน ก่อนจะเอ่ยถามนาง
“เจ้าจะพาพวกเขาไปอย่างไร?”
“ข้าจะแบกเด็กที่เจ็บหนักลงไปก่อน แล้วไปขอความช่วยเหลือจากทหารด้านล่าง ให้หาเกวียนหรืออะไรก็ได้มาพาตัวพวกเขาลงจากเขา ให้รวดเร็วที่สุด”
“ได้ ระวังตัวด้วย”
“อืม”
กวนเยวี่ยหลันพยักหน้ารับคำ ก่อนจะแบกร่างของเด็กคนหนึ่งขึ้นบนหลังและวิ่งฝ่าสายฝนลงไปยังหมู่บ้านทันที หลังจากนั้นนางก็สั่งให้ทหารหลายนายรีบขึ้นไปช่วยกันพาเด็กๆลงมา เซียวลู่เฟยและกวนเสี่ยวถิงเองก็ตามมาสมทบช่วยเหลือ ช่วยพาคนเจ็บลงมาจากบนเขาอย่างเร่งรีบ
เซียวอวี้ฉีมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่วูบไหว ยามนี้กวนเยวี่ยหลันคล้ายจะหกล้มระหว่างทางขึ้นลงเขานับครั้งไม่ถ้วนทำให้เสื้อผ้าและใบหน้าของนางเปรอะเปื้อนดินโคลนเต็มไปหมด แต่นางไม่สนใจและไม่ปริปากบ่นเลยแม้แต่น้อย เป้าหมายเดียวคือช่วยชีวิตคนให้ได้มากที่สุด
ชายหนุ่มละสายตาจากหญิงอันเป็นที่รัก ก่อนจะหันมาปรายตามองทหารเหล่านั้นที่ถูกจับตัวเอาไว้
“ตอบมา ใครเป็นคนสั่งให้พวกเจ้าทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้ แล้วพวกมันต้องการทำเรื่องอะไรกันแน่”