บทนำ
“แม่ว่าไงนะครับ”
“โทรศัพท์สัญญาณไม่ดีหรือไง แม่บอกให้ไปรับน้องข้าวจี่”
“ข้าวจี่ไหนหนอ” ลูกชายบ่นพึมพำแล้วจอดรถข้างทางเพื่อคุยโทรศัพท์ให้รู้เรื่อง
“น้องข้าวจี่ ลูกสาวของวรรณาเพื่อนของแม่ไง”
“อ้าว... แล้วยัย เอ่อ น้องข้าวจี่ไม่ได้อยู่กรุงเทพฯ เหรอครับแม่”
“น้องเรียนมหาวิทยาลัยแล้วตอนนี้เรียนที่มหาวิทยาลัย M นั้นแหละ ไม่งั้นแม่จะบอกให้ไปรับน้องเรอะ!” คนเป็นแม่เริ่มเสียงแข็ง
“อ้อ...”
“เข้าใจแล้วก็ไปรับน้องข้าวจี่หน่อย แม่ส่งที่อยู่ไปทางไลน์แล้วนะ”
“แล้วทำไมผมต้องไปรับ”
“ไม่ได้ดูข่าวหรือไง หอพักแถวนั้นน้ำท่วม เขาอพยพนักศึกษาออก
มาแล้ว”
แม้จะไม่ค่อยชอบหน้ายัยเด็กข้าวจี่ที่มารดาเอ่ยถึงนัก แต่สถานการณ์น้ำท่วมใหญ่ครั้งนี้เดือดร้อนกันไปทั่ว ตัวเขาเองยังโชคดีที่บ้านพักอยู่ในตัวเมืองไม่โดนภัยพิบัติครั้งนี้ แต่จะทำเป็นไม่สนใจคนที่ลำบากก็ทำไม่ได้
“ได้ครับแม่ แล้วให้ไปส่งที่ไหน”
“ก็พักบ้านเราก่อนสิ”
“หา!”
“หาอะไร? บ้านเราห้องว่างตั้งหลายห้อง หรือแกแอบซ่อนผู้หญิงในบ้านแม่”
“ไม่มีเสียหน่อย” เขาโอดครวญ “แล้วทำไมต้องให้มาพักบ้านเราล่ะครับ”
“แล้วตอนนี้มันหาที่พักได้ที่ไหน ยัยวรรณาเพื่อนแม่ก็โทรเช็คโรงแรมหลายที่ก็เต็มหมด จะไปรับลูกสาวเองก็ไม่ได้ ตอนนี้ไปดูงานที่สิงคโปร์ เพื่อนแม่ก็เลยโทรมาขอร้องให้แม่ช่วยพูดกับแกไปรับน้องให้หน่อย”
“โอเค.ครับแม่ ผมทราบแล้ว พรุ่งนี้ผมจะไปรับ แม่ส่งเบอร์ติดต่อน้องมาให้ด้วยแล้วกัน”
“เออ ว่าง่ายๆ ให้มันน่ารักหน่อย”
“แม่ก็พูดเหมือนผมไม่ใช่ลูก...”
“แล้วนี่เข้าบ้านหรือยัง”
“ใกล้ถึงบ้านแล้วครับ”
“ขับรถดีๆ ล่ะไอ้ตุลย์”
“ครับแม่”
“พรุ่งนี้ไปรับน้องแล้วรายงานมาด้วยน”"
“คร๊าบ”
สัญญาณโทรศัพท์ตัดไปแล้ว ชายหนุ่มหยิบมือถือมาจากที่วางโทรศัพท์หน้ารถแล้วเลื่อนอ่านข้อความในไลน์ หอพักที่แม่ส่งที่อยู่มาให้นั้น เขาเห็นในเพจข่าวของจังหวัดอยู่เหมือนกัน ข่าวยังรายงานอีกว่า ยังมีการระบายน้ำจากเขื่อนอย่างต่อเนื่อง ระดับน้ำคงไม่ลดลงง่ายๆ ในตอนนี้แน่นอน
“ข้าวจี่...”
‘ตุลา’ หรือ ‘ไอ้ตุลย์’ ของคุณรัศมีกับนายเผ่าทองเคาะปลายนิ้วกับพวงมาลัยรถกระบะ 4 ประตูสีดำสนิท เขาพยายามนึกหน้า ‘ข้าวจี่’ ที่แม่พูดถึง เจอกันไม่กี่ครั้ง เท่าที่จำได้คือเด็กอ้วนๆ แก้มกลมๆ ที่มักจะแหงนหน้ามองเขาแล้วแลบลิ้นใส่ แต่ที่จำได้ดีคือคุณวรรณาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวและเป็นเพื่อนสนิทของแม่ตั้งแต่เรียนมัธยม ได้ยินเรื่องราววรีกรรมของแม่กับเพื่อนสนิทจนชินหู และไม่แปลกใจที่แม่ไหว้วานหรือจะพูดให้ถูกคือบังคับให้ไปช่วยรับลูกสาวของเพื่อนสนิท
ช่างเถอะ พรุ่งนี้วันหยุดของเขาอยู่แล้ว แค่ขับรถไปรับลูกสาวของเพื่อนแม่จะเป็นอะไร