รถยนต์สองคันพุ่งชนกันอย่างแรง ฝากระโปรงด้านหน้ารถของ ‘ดา’ ยุบไปเกือบครึ่ง หัวของเธอกระแทกกับกระจกที่แตกออกมา ทำให้มีเลือดไหลอาบแก้มข้างหนึ่ง ดาสลบไปในทันที
ส่วนรถยนต์หรูอีกคันหนึ่งก็สภาพยับเยินไม่ต่างกัน กันชนยุบ ฝากระโปรงเปิดแบบบู้บี้ ไม่เหลือเค้าเดิมของรถหรูแต่อย่างใด และคนภายในรถก็กำลังเจ็บหนักเช่นกัน ขาข้างหนึ่งของคนขับติดอยู่ในรถ ขยับออกไม่ได้ แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือคนข้างหลังที่นั่งมาด้วยหน้าทิ่มไปกระแทกแท่นเกียร์เต็ม ๆ เพราะไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย
เวลาผ่านไปไม่นานรถพยาบาลก็มา เจ้าหน้าที่ต่างพาคนเจ็บออกจากรถทั้งสองคันไปที่โรงพยาบาลแห่งเดียวกัน เพราะอยู่ใกล้ที่สุด แพทย์ทำการรักษาอย่างเร่งด่วน จนผู้บาดเจ็บทั้งหมดพ้นขีดอันตราย
ดาตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนงง เธอรู้สึกเวียนหัวและเจ็บจี๊ดตรงแผลที่เพิ่งเย็บไป ในห้องของเธอมีเพียงเพื่อนคนสำคัญนั่งอยู่ที่โซฟา พอ ‘น้ำ’ เหลือบมาเห็นดาที่ลืมตาขึ้นมาแล้ว ก็สะดุ้งตัวลุกขึ้นทันที
"เฮ้ยแก เป็นยังไงบ้างเนี่ย" น้ำรีบถามไถ่อาการเพื่อนด้วยความเป็นห่วง
"แย่อ่ะ เจ็บหัว" ดาพูดเสร็จก็ย่นคิ้วขึ้น และทำหน้าเหยเก พลางเอามือจับที่หัวเบา ๆ
"โอ๊ยเพื่อนฉัน ไปทำอีท่าไหนเนี่ย"
"ก็ตอนนั้นมันรีบ เลยขับเร็วไปหน่อย" ดาอธิบาย
"คราวหน้าคราวหลังก็ระวังหน่อยแล้วกัน" น้ำเตือนเพื่อนด้วยความหวังดี แล้วทั้งสองก็คุยกันยาว เพราะมีเรื่องให้เล่าเพียบ เหมือนไม่ได้เจอกันนานมาเป็นสิบปี ทั้งที่เพิ่งจะเจอกันไม่กี่วันมานี้เอง
"ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูตามมรรยาทดังขึ้น
"สงสัยแม่แกมาเยี่ยมแน่เลย" น้ำเดาว่าต้องเป็นแม่ของดาแน่ ๆ เพราะเธอเพิ่งโทรไปบอกเรื่องที่ดารถชนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา
"ฉันต้องโดนแม่ด่าอีกแหง ๆ" ดาบ่นขึ้น พร้อมทั้งทำเป็นแกล้งหลับ เพื่อนสนิทก็เห็นดีด้วย จึงกลับไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิม
แต่คนที่เข้ามาไม่ใช่แม่ของดา กลับเป็นผู้หญิงใส่ชุดทำงานดูสุภาพเรียบร้อย ในมือของเธอมีซองเอกสารอยู่
"ที่อยู่บนเตียงใช่คุณ ดาวิกา เกียรติฤทัย ไหมคะ" ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยถามขึ้น
"ใช่ค่ะ ฉันเป็นเพื่อนของดาเอง" น้ำตอบรับทันที ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้มีจุดประสงค์อะไร
"ถ้าคุณดาวิกาฟื้นแล้ว รบกวนช่วยเอาเอกสารในซองนี้ให้เขาอ่านทีนะคะ" ผู้หญิงคนนั้นพูดพร้อมยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลให้น้ำ น้ำรับมาและพยักหน้าตอบรับอย่างงง ๆ ก่อนที่เธอคนนั้นจะเดินออกไปจากห้อง
ดาที่แกล้งนอนหลับอยู่ก็รีบลุดพรวดขึ้นมาต่อว่าน้ำทันที
"แทนที่แกจะถามเขาก่อนว่าเป็นใคร มาจากไหน ต้องการอะไร นี่แกไม่ถาม แถมยังรับเอกสารอะไรก็ไม่รู้มาอีก"
พอน้ำได้ยินอย่างนั้นก็ทำสีหน้าไม่พอใจ และยื่นซองเอกสารปริศนานั้นให้ดาแบบไม่เต็มใจ ดารับมาด้วยความร้อนรน และรีบเปิดดูเนื้อหาภายในกระดาษทันที เธอนั่งอ่านอย่างเงียบ ๆ อยู่สักพัก จนน้ำเริ่มสงสัยว่ามันคือเอกสารอะไรกันแน่
ทันทีที่ดาอ่านจบเธอขย้ำเอกสารนั้นจนยับยู่ยี่ทันที ซึ่งเป็นเพียงกระดาษแผ่นเดียว เธอปั้นเป็นก้อนก่อนที่จะเขวี้ยงไปที่กำแพงห้องพักผู้ป่วย
"ไอ้บ้านั้นมันเป็นใคร ถึงมีสิทธิ์อะไรมาบ่งการชีวิตฉัน" ดาตะโกนออกมาด้วยความโมโห
น้ำที่ยังไม่เข้าใจเรื่องราว รีบไปคว้ากระดาษก้อนนั้นขึ้นมาคลี่แล้วอ่านดู ใจความว่า…
ถึงคุณดาวิกา เกียรติฤทัย ผมคือคนที่คุณขับรถชนในวันนี้ และได้รับบาดเจ็บอย่างหนักจนซี่โครงหัก เนื่องจากความประมาทของคุณ ซึ่งตำรวจได้ตัดสินคดีแล้วว่าคุณเป็นฝ่ายผิด ดังนัั้นคุณจึงต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมด
ซึ่งก็คือค่ารักษาพยาบาลและการซ่อมรถยนต์ที่พังยับเยินเพราะฝีมือคุณ แต่หากคุณมีประกันรถยนต์ที่ทำเอาไว้ คุณจะให้ประกันของคุณจัดการค่าใช้จ่ายในส่วนนี้แทนก็ได้
แต่สำหรับความเสียหายที่เกิดจากที่วันนี้ผมไม่ได้ไปพบลูกค้าคนสำคัญ ทำให้แผนการร่วมงานธุรกิจกับคู่ค้าคนใหม่ต้องหยุดชะงัก ผมต้องเสียรายได้มากมายหลายล้านบาท คุณจะรับผิดชอบในส่วนนี้อย่างไร
แต่หากคุณยังคิดไม่ออก ผมมีข้อเสนอที่ดีสำหรับเราทั้งสองฝ่ายมาให้คุณ โดยคุณจะต้องมาทำงานให้ผม จนกว่าคุณจะสามารถหาลูกค้ารายอื่นมาทดแทนลูกค้าคนสำคัญของวันนี้ได้ ไม่ต้องห่วงว่าผมจะไม่ให้เงินเดือนคุณ และยิ่งไม่ต้องห่วงว่าผมจะใช้งานคุณไม่คุ้มรายจ่ายที่ผมต้องเสียไป
หากคุณไม่รับข้อเสนอนี้ไว้ ชีวิตของคุณจะไม่สงบสุขอีกต่อไป ผมจะตามไปขัดขวางการทำงานของคุณทุก ๆ อย่าง รวมทั้งชีวิตส่วนตัวผมก็จะไม่ให้คุณได้เป็นอิสระ จนกว่าคุณจะทำให้รายได้และกำไรที่ขาดหายกลับมาได้จนเป็นที่น่าพอใจ
ดังนั้นคุณควรรับข้อเสนอนี้และมาเริ่มงานกับบริษัทผมทันทีหลังจากที่คุณออกจากโรงพยาบาล ผมจะส่งเอกสารเกี่ยวกับการทำงานเพิ่มเติมมาให้หลังจากนี้
ริทธิกร ศรทวีทรัพย์
"ก็ดีนะ แกกำลังตกงานอยู่นี่" น้ำพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงปกติ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดาหันขวับกลับมาทันทีด้วยความหงุดหงิด
"ดีกะผีนะสิ นี่มันสัญญาทาสชัด ๆ ใครยอมรับก็โง่แล้ว" ดาพูดเสียงดังด้วยความโมโห