"กันต์" ดาเอ่ยชื่อขึ้นอย่างตกใจ หลังจากเห็นใบหน้าของเจ้ากรรมนายเวรคนเก่า
"เธอมาทำอะไรที่นี่!" กันต์เจ้าของชื่อรีบเดินเข้ามาโวยวายใส่ดาทันที
"มาทำงานสิถามได้" ดาตอบกลับอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นัก เธอเองก็หัวเสียพอ ๆ กับคนตั้งคำถาม
ไม่นานก็มีหญิงสาวนางหนึ่ง หน้าตาจิ้มลิ่มน่ารักตัวเล็กเดินเข้ามาใกล้ ๆ
"สวัสดีค่ะ ชื่อนินะคะ เป็นแฟนของกันต์ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" เธอแนะนำตัวเองเสร็จ ทั้งที่ยังไม่มีใครถาม กันต์เลยถอยห่างจากดาไปหานิ เขาเริ่มเลิกลั่กทำตัวไม่ถูก
"สวัสดีค่ะ ชื่อดา เป็นแฟนเก่าของกันต์ค่ะ" ดาแนะนำตัวเองเสียงดัง เธอทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่โรงอาหาร ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียวกัน จากนั้นก็มีเสียงซุบซิบของบรรดาขาเม้าท์ตามมาไม่หยุด ดารู้สึกสนุกที่ทำให้กันต์อดีตแฟนเก่าของเธอต้องปวดหัวที่ขมับตุ้บ ๆ เพราะเขาทั้งโดนเป็นเป้าให้คนทั้งโรงอาหารพูดถึง และยังโดนแฟนคนปัจจุบันทำตาดุใสเพราะฤทธิ์ของความหึงอีกด้วย
"ขอตัวก่อนนะคะ" ดาไม่สนใจระเบิดลูกใหญ่ที่เธอทิ้งไว้ ทั้งยังปลีกตัวไปแบบเนียน ๆ ดารู้สึกดีใจที่ได้เอาคืนแฟนเก่าของเธอบ้าง เพราะเขาทิ้งเธอไปหาผู้หญิงคนใหม่ ซึ่งก็คือนิพนักงานที่เพิ่งเรียนจบมาไม่เพียงกี่เดือน โดยเขาให้เหตุผลว่า เวลาว่างของเธอกับเขาไม่ค่อยตรงกัน
เธอมันยัยจอมมารร้ายชัด ๆ ดีแล้วที่เลิกกัน
กันต์ได้้แต่แอบคิดในใจด้วยความขุ่นเคือง
ดามานั่งกินข้าวคนเดียวอยู่ที่โต๊ะในมุมหนึ่งของโรงอาหาร สายตาหลายคู่จ้องมองมาที่เธอสลับกับมองไปที่กันต์และนิ ซึ่งทั้งคู่เริ่มจะมีปากเสียงใส่กันบ้างแล้ว แต่ก็โดนกลบด้วยเสียงเซ็งแซ่ของพนักงานคนอื่น ๆ ที่ได้ประเด็นใหม่ไปคุยกันอย่างสนุกปาก ดาชักเริ่มรู้สึกอึดอัดนิด ๆ เธอมักจะทำอะไรรวดเร็วโดยไม่ทันได้คิดเสมอ
ความจริงดาก็ไม่ได้อยากเป็นจุดสนใจตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทำงานสักเท่าไหร่ แต่เหตุการณ์มันพาไป เธอยังรู้สึกโกรธกันต์ที่ทิ้งเธอไปหาแฟนใหม่ แถมบอกเลิกในโทรศัพท์อีก ซึ่งเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดไม่กี่อย่างในชีวิตของเธอที่ต้องจารึกไว้
จู่ ๆ ก็มีข้าวจานหนึ่งมาวางอยู่ตรงหน้าเธอ ดาเงยหน้าขึ้นไปก็พบกับริทหัวหน้าสุดเคี่ยวของเธอ ทันทีที่เขาปรากฎตัวเข้ามาในโรงอาหาร เสียงนินทาก็ค่อย ๆ เงียบลงอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะทำให้ดาหายอึดอัดด้วยเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ แต่ริทก็คืออีกคนหนึ่งที่ทำให้เธอต้องอึดอัดอีกเช่นกัน
"อาหารอร่อยไหม" ริทถามตามมรรยาท พลางนั่งลงตรงข้ามเธอ
"พอกินได้อยู่ค่ะหัวหน้า" ดาตอบกลับแบบรักษามรรยาท ข้าวกะเพราะไก่ไข่ดาวมันธรรมดาจะตายไป จะอร่อยตรงไหนกัน
"ถ้าไม่ชอบรสชาติของที่นี่ ก็ออกไปกินข้างนอกได้ แต่ต้องมาให้ทันเวลาเข้างาน" ริทบอกดา
"รับทราบค่ะหัวหน้า" ดาตอบกลับแบบเกร็ง ๆ
สักพักก็มีคนมาเสิร์ฟอาหารให้เขาถึงที่ ริทหยิบช้อนส้อมขึ้นมาจากจาน และเริ่มรับประทานอาหารด้วยมาดผู้ดี ริทเคี้ยวอาหารในปากจนเสร็จ ก็พูดกับดาต่อว่า
"เวลาพักหรือเลิกงานไม่ต้องทำตัวเป็นทางการก็ได้" ริทพูด
"หัวหน้าแน่ใจนะคะ" ดาถามริทกลับแทนคำตอบ
"แล้วเธอเป็นคนยังไงล่ะ" ริทถามต่อ
"เป็นคนที่แค้นฝังหุ่นค่ะ" ดาตอบเสียงแข็ง ริทขำเล็กน้อยก่อนพูดต่อว่า
"หมายถึงแฟนเก่าเธอนะเหรอ"
"ได้ยินแล้วสินะคะ" ดาพูดเสียงเบา หน้าเธอแอบเศร้าลงเล็กน้อย
ริทเริ่มรู้สึกเห็นใจดาขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็เป็นคนละเรื่องกับที่เธอต้องทำงานชดเชยรายได้ที่เสียไป ทั้งสองต่างไม่พูดอะไรกันมากนัก ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวกันต่อไปจนเสร็จ เมื่อริทเห็นดารวบช้อนส้อม เขาก็บอกเธอว่าให้อัปเดตเรื่องงานเข้าอีเมลของเขา ถ้ามีปัญหาอะไรไม่เข้าใจตรงไหน ก็ให้ถามเขาได้ทันที หรือถ้าตอนนั้นเขาไม่ว่างก็ให้ไปถามเลขา บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มดูจริงจังเป็นการเป็นงานขึ้นมา จนดาต้องทักว่า
"ไหนบอกว่านอกเวลาทำงานให้ทำตัวตามสบายไงคะ” นี่ยังไม่หมดเวลาพักเที่ยงเลยนะ ดาแอบคิดในใจ
"ฉันก็ต้องใช้เธอให้คุ้มค่ากับเงินเดือนที่ต้องจ่ายหน่อยสิ" เขาหยอกกลับแทนคำตอบ
เหมือนทั้งคู่จะผ่อนคลายลงเมื่ออยู่ด้วยกัน ดาคิดว่าริทก็คงไม่เลวร้ายอะไรมากนัก เพียงแต่เป็นคนขี้เหนียวก็เท่านั้นเอง
วันแรกของการทำงานของดาหมดไปกับการโทรศัพท์ที่ดูจะไร้ค่า เพราะเหมือนไม่มีใครตอบรับกลับมาเลย ได้แต่บอกว่าขอไปพิจารณาดูก่อน หรือช่วยส่งข้อมูลเพิ่มเติมมาให้หน่อย แล้วจะติดต่อกลับไป ดาถอนหายใจเฮือกใหญ่หลังจากวางโทรศัพท์สายสุดท้าย จากนั้นเธอก็เก็บของเตรียมพร้อมจะกลับบ้าน จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ทั้งวันไม่มีคนโทรมาเลยจนกระทั่งถึงตอนนี้
[อย่าเพิ่งกลับ ผมมีงานบางอย่างให้คุณศึกษาต่อ]
เสียงปลายสายจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากริท หัวหน้าของเธอนั่นเอง เมื่อดาได้ยินดังนั้นก็ตอบรับตามหน้าที่ แต่เธอคงต้องเปลี่ยนความคิดที่ว่า... ‘หัวหน้าของเธอคงไม่เลวร้ายอะไรมากนัก’ เพราะอาจจะเป็นความคิดที่ผิดก็ได้