แม่ต้องโดนกล่อมมาแน่ ๆ ถึงเห็นดีเห็นงามไปกับข้อเสนอบ้า ๆ นั่น ถ้าไม่ติดว่าร้านกาแฟที่ฉันทำมันเจ๊งนะ ให้ตายยังไงฉันก็ไม่มีวันเห็นด้วยกับข้อเสนอแกมบังคับเยี่ยงทาสแบบนี้หรอก
ดาคิดอยู่ในใจขณะที่เธอยืนอยู่หน้าออฟฟิศบริษัทที่เพิ่งเปิดใหม่ของนายริทธิกร ผู้ที่จะกลายมาเป็นหัวหน้าและผู้บงการชีวิตเธออีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ เธอจำใจต้องยอมรับข้อเสนอนั้น เพราะโดนแม่บังคับมาอีกที แล้วตอนนี้เธอก็ไม่มีรายได้อะไรเข้ามาเลยด้วย ดาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อกระตุ้นพลังใจในตัวเองออกมา ก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไป เตรียมพร้อมจะไปรบกับหัวหน้าคนใหม่
เธอพบกับผู้หญิงคนเดิมที่มาหาเธอในวันที่เกิดเหตุ ผู้หญิงคนนั้นก็คือเลขาที่นั่งประจำอยู่ที่หน้าห้องนายริทธิกรนั่นเอง เมื่อหล่อนเห็นดา ก็ยิ้มและพูดทักทายด้วยความสุภาพ ก่อนจะเชิญดาเข้าไปในห้องผู้บริหาร ซึ่งมีว่าที่หัวหน้าของดารออยู่
ริทธิกรนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา กำลังวุ่นอยู่กับเอกสารตรงหน้า เขาเหลือบตาขึ้นมามองผู้มาเยือนที่เพิ่งผลักประตูเข้าไป เมื่อเขาเห็นว่าเป็นดา เขาก็หยุดทำงานทุกอย่างทันที จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเพื่อเป็นการต้อนรับดาด้วยสีหน้านิ่งเป็นปกติ เหมือนว่าเธอเป็นแค่พนักงานคนใหม่มาให้สัมภาษณ์
ดาทำตัวไม่ถูก เธอได้แต่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ และพูดทักทายไปอย่างตะกุกตะกัก เพราะเธอห่างหายจากการสัมภาษณ์งานมานานนับปี อีกทั้งยังไม่ถูกชะตากับนายริทธิกรคนนี้อีกด้วย
"สะ...สวัสดี...ค่ะ" เสียงอันแผ่วเบาลอดออกมาจากไร้ฟัน จนคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามเกือบจะต้องเงี่ยหูฟัง
"สวัสดีครับคุณดาวิกา เชิญนั่ง" ริทธิกรพูดคล่องปรื๋อเหมือนเตรียมตัวมานานแล้ว
ดาได้แต่พยักหน้ารับและนั่งลงไปที่เก้าอี้ อีกฝ่ายไม่พูดอะไรมาก เขายื่นสัญญาจ้างงานให้ดาเซ็น ในนั้นระบุไว้ชัดเจนว่าห้ามเธอลาออกจนกว่าจะเสนองานกับลูกค้ารายใหม่สำเร็จ หากออกก่อนหน้านั้นจะต้องโดนจ่ายค่าปรับเป็น 2 เท่าของเงินเดือน
"นี่คุณ มันจะไม่โหดไปหน่อยเหรอ ทั้งข้อเสนอและสัญญานี้ คิดว่าฉันอยากขับรถชนคุณนักรึไง" ดาหมดความอดทน ความคับข้องใจของเธอจึงปะทุออกมาผ่านคำพูด
"ถ้าเทียบกับสิ่งที่บริษัทควรจะได้ นับว่าคุ้มค่า" ริทพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ใบหน้าของเขาดูนิ่งเฉยไร้อารมณ์
"คุณควรจะเห็นแก่คนอื่นบ้าง ไม่ใช่คิดถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเองฝ่ายเดียว" ดาโต้แย้งกลับด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง
"สิ่งที่ผมทำคือเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมของบริษัท ผมมีพนักงานหลายคนที่ต้องจ่ายเงินเดือนทุกเดือน รวมทั้งคุณด้วย ถ้าเราหาลูกค้ารายใหม่ไม่ได้ บัญชีคงได้ติดตัวแดงอีกเป็นแน่ และทั้งหมดนี้คือสิ่งที่คุณต้องรับผิดชอบ"
บริหารไม่ดีมากกว่า
ดาคิดในใจ แต่ไม่กล้าพูดออกไป เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะกลั้นใจเซ็นชื่อตัวเองลงไปในสัญญา เพราะยังไงเธอก็มาถึงที่นี่แล้ว มีแต่จะต้องตามน้ำต่อไป
"ต่อไปนี้คุณต้องเรียกผมว่าหัวหน้านะ" ริทพูดขึ้นหลังจากที่ดาเซ็นสัญญาเสร็จ
"ค่ะ" ดาตอบรับสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงแข็ง เพราะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่
ริทให้เลขาพาดาไปที่โต๊ะทำงานของเธอ ซึ่งถูกเตรียมไว้แล้วเรียบร้อย มีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะหนึ่งตัว กับโทรศัพท์สำนักงาน และเก้าอี้ล้อเลื่อน เธอทิ้งตัวนั่งลงอย่างหมดอารมณ์ ก่อนจะเปิดดูอีเมลเกี่ยวกับรายละเอียดของการทำงานที่นี่
ธุรกิจของนายริทธกรเป็นบริษัทจำหน่ายเฟอร์นิเจอร์คุณภาพดี แต่ราคาถูก เพราะเน้นขายให้แต่รายใหญ่อย่างเจ้าของโรงแรม ที่พัก คอนโด บ้านจัดสรร อพาร์ตเมนต์ต่าง ๆ เลยต้องหาลูกค้ารายใหม่อยู่เสมอ ดาอยู่ฝ่ายจัดหาและดีลงานกับลูกค้า ซึ่งต้องออกไปพบลูกค้ารายใหม่ ๆ และบางทีก็ต้องออกต่างจังหวัด ซึ่งในสัญญาก็ได้บอกไว้หมดแล้ว แต่พอดามาอ่านซ้ำอีกที ก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอีก เพราะเป็นงานที่ต้องจำใจทำ
พอเธออ่านเนื้อหาจนจบก็เปิดแฟ้มงานที่เลขาของริทให้มา ในนั้นมีรายชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของสถานที่ต่าง ๆ ที่กำลังมีโครงการจะสร้างใหม่ในอีกไม่ช้านี้ เธอต้องรีบโทรไปดีลงานให้ได้ก่อนที่บริษัทอื่นจะมาแย่งชิงไป และอาจจะต้องหาเพิ่มเติมอีก ถ้าไม่สามารถดีลงานกับลูกค้าเจ้าไหนในแฟ้มได้เลย
เวลาผ่านไปจนพักเที่ยง ดากดโทรศัพท์จนมือหงิก และพูดประโยคซ้ำ ๆ จนน้ำลายเหนียว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีใครสนใจดีลงานกับบริษัท เธอเริ่มท้อใจและเห็นว่าถึงเวลาพักเที่ยงพอดี จึงหยุดทำงานและลงไปกินข้าวที่โรงอาหารของบริษัท
ดาสั่งเมนูสิ้นคิดอย่างข้าวกะเพราไก่ไข่ดาว เพราะสมองโดนใช้งานจนล้าไปหมดแล้ว ขอแค่มีอะไรตกถึงท้องให้อิ่มก็พอ ขณะที่เธอกำลังยืนรอข้าวที่สั่งไปอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปใครคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้าของเธอพอดี ลูกกะตาเธอแทบจะทะลักออกมาจากเบ้า เพราะคนนั้นก็คือแฟนเก่าที่เพิ่งเลิกกับเธอไปเมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมานั่นเอง