สามสัปดาห์ก่อน
ต้นกับโอ๊ตไม่ได้สนิทกันมาก
ไม่ได้เกลียดกันด้วย
อย่างน้อยตอนแรกก็ไม่ได้เกลียด
ทั้งคู่แค่เป็นเด็กปีสองที่สุ่มได้มาอยู่หอมหาลัยห้องเดียวกัน แล้วดันเป็นคนละคณะ คนละตาราง คนละวงเพื่อน จนบางวันแทบไม่ได้คุยกันเกินห้าประโยค
โอ๊ตเรียนศิลปศาสตร์ เอกภาษา
ตัวไม่สูงมาก หุ่นเพรียว ผมดำยุ่ง ๆ แบบคนไม่เคยเสียเวลาเซ็ต ตาดำ หน้านิ่งออกแนวเบื่อโลกอยู่เป็นทุน เสื้อยืด กางเกงหลวม รองเท้าแตะ คือเครื่องแบบประจำวัน
ส่วนต้นเรียนสายออกแบบดิจิทัล
สูงกว่าโอ๊ตนิดหน่อย ผมดำเหมือนกัน แต่ดูเป็นทรงกว่า เสื้อผ้าก็ดูตั้งใจเลือกกว่า มีพวกแจ็กเก็ตบาง ๆ เสื้อกราฟิก แหวนเงินนิดหน่อย สมกับเด็กศิลป์ที่ยังไม่ถึงขั้นแต่งจัด แต่ก็ไม่มีทางหยิบเสื้ออะไรก็ได้มาใส่เหมือนไอ้โอ๊ต
นิสัยก็ต่างกัน
โอ๊ตเป็นพวกปากไว กวนแบบหน้าตาย ขี้เกียจออกแรงถ้าไม่จำเป็น แต่เรื่องเกมกลับจำอะไรประหลาด ๆ ได้เป็นกอง
ต้นเป็นพวกมั่นหน้าแบบธรรมชาติ ใจดีง่ายกับคนอื่น แต่ชอบตัดสินใจอะไรตามอารมณ์ก่อนคิดทีหลัง
โดยเฉพาะเวลาอิน
สองคนอยู่ห้องเดียวกันมาหลายเดือน จนรู้กันแค่ว่าอีกฝ่ายชอบกินอะไร นอนกี่โมงโดยประมาณ มีนิสัยเสียอะไรบ้าง
แต่ถ้าถามว่าเรียนวิชาอะไรวันพุธบ่าย
ไม่มีใครตอบได้
บางวันโอ๊ตกลับห้องตอนต้นหลับ
บางวันต้นไปนั่งทำงานสตูฯ จนดึก ส่วนโอ๊ตไปกินข้าวกับเพื่อนแล้วกลับมาก่อน
เรื่องชีวิตส่วนตัวจึงไม่ได้ยุ่งกันมาก
เพราะงั้นไม่กี่วันมานี้ที่ต้นเริ่มก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์บ่อยขึ้น โอ๊ตก็ไม่ได้ถาม
ในสายตาเขา คนอย่างต้นไม่น่าใช่สายเกมอยู่แล้ว
มากสุดก็น่าจะเกมแคชชวลอะไรสักอย่าง
เกมเรียงเพชร
เกมแต่งบ้าน
เกมกดรับของรายวัน
อะไรแบบนั้น
ต้นเองก็ไม่ได้คิดจะเล่า
จนกระทั่งไม่กี่วันก่อน
“มึงลองดิ สนุกจริง”
ต้นเหลือบมองโทรศัพท์ของเพื่อนคณะ
ตัวละครหลายสิบตัวยืนอัดกันอยู่หน้าบอสขนาดใหญ่ เอฟเฟกต์เวทระเบิดจนแทบมองไม่เห็นว่าใครเป็นใคร
“เกมไรวะ”
“New World”
ต้นเลิกคิ้ว
“ชื่อโหลชิบหาย”
“เออ แต่สนุก”
เพื่อนเลื่อนหน้าจอให้ดูต่อ
“มันเล่นง่ายนะ ไม่ได้ P2W จ๋า ของที่ขายส่วนใหญ่ก็แฟชั่น พวกของใช้จริงหาในเกมได้หมด”
“จริงดิ”
“เออ มึงเข้าไปทำเควสต์ เก็บของ ตีมอน แต่งตัว เล่นเรื่อย ๆ ก็ได้”
บนจอ นักดาบคนหนึ่งหลบกรงเล็บบอส ก่อนสวนกลับด้วยสกิลที่ฟาดเอฟเฟกต์สีแดงเป็นทางยาว
ต้นมองตาม
“อันนี้อาชีพไร”
“ดาบ”
“เท่ว่ะ”
“เห็นปะ”
ช่วงนั้นต้นกำลังตันงานพอดี
ไอเดียโปรเจกต์ออกแบบไม่มา สมองแห้ง เปิดไฟล์แล้วก็นั่งจ้องหน้าจอครึ่งชั่วโมงโดยไม่ได้อะไร
เกมที่ไม่ต้องคิดเยอะ
ของดรอปง่าย
แต่งแฟชั่นได้
เล่นบนมือถือ
ฟังดูเหมาะจะเอาไว้ฆ่าเวลาพอดี
“โหลดละ”
“ง่ายดีเนอะมึง”
ต้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
หนึ่งชั่วโมงต่อมา "XxExtonxX" ก็ถือดาบไม้ยืนอยู่กลางเมืองเริ่มต้น
เพื่อนเงียบไปพักหนึ่งหลังเห็นชื่อ
“มึงตั้งชื่อเหี้ยไรเนี่ย”
“Exton”
“กูเห็น”
“เท่ปะ”
“X สองข้างนี่จำเป็น?”
“บาลานซ์”
“…”
“กูเรียนออกแบบ”
“อย่าเอาคณะมาอ้าง”
ต้นไม่สน
ช่วงแรกมันง่ายอย่างที่เพื่อนบอกจริง
เควสต์บอกทางชัด
มอนทั่วไปตายไว
ของดรอปบ่อย
แฟชั่นบางชิ้นก็ได้จากกิจกรรมฟรี
ถึงไม่ได้เติมก็แต่งตัวให้ดูดีได้ไม่ยาก
สำหรับต้นที่ไม่ค่อยเล่นเกมออนไลน์ มันรู้สึกเข้าถึงง่ายกว่าที่คิดมาก
และที่สำคัญ
มันเล่นไม่ยาก
ถ้ามีเพื่อนคอยแบก
“มาทางนี้”
“เออ”
“กดสกิลสองก่อน”
“อันไหนวะ”
“อันที่สอง”
“มึงพูดเหมือนกูโง่”
“ก็มึงถาม”
สองวันแรกเขาเล่นกับเพื่อนแทบตลอด
เพื่อนพาเก็บเลเวล
เพื่อนสอนอัปสกิล
เพื่อนบอกว่าไอเทมสีอะไรควรเก็บ
เพื่อนสอนดูตลาด
และเพื่อนพูดคำว่า—
“หลบ”
—บ่อยกว่าคำอื่นทั้งหมดรวมกัน
“หลบ”
“ทัน”
ตูม!
“ไอ้ต้น!”
“ไม่ตาย”
“เพราะกูฮีล!”
“งั้นก็โอเคดิ”
“ไม่โอเค!”
อีกห้านาทีต่อมา
“วงแดง!”
“เห็นแล้ว”
“เห็นแล้วก็ออก!”
“อีกนิดเดียวมันตาย”
“มึงจะตายก่อน!”
“เชื่อกูดิ”
ตูม!
เพื่อนเงียบ
“…”
ต้นเหลือบมอง
“เป็นไร”
“กูคิดอยู่ว่ามึงแกล้งโง่หรือโง่จริง”
“เกมมันให้ HP มาใช้ปะวะ”
“ให้ไว้โดนพลาด ไม่ได้ให้มึงยืนแลกทุกท่า!”
ต้นยักไหล่
“แต่ฆ่าเร็วดี”
เพื่อนมองหลอด MP ตัวเองที่เหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์
“กูเกลียดมึง”
ต้นหัวเราะ
แต่เขาสนุกชิบหาย
จากที่คิดว่าจะลองเล่นตามเพื่อนเฉย ๆ กลายเป็นกลับหอแล้วเปิดเกมต่อ
เพราะโลกในเกมมันเดินเล่นสบาย
อยากตีมอนก็ตี
อยากเก็บของก็เก็บ
อยากยืนตลาดดูชุดคนอื่นก็ทำได้
ไม่มีแรงกดดันว่าต้องเติมเพื่อไล่ตามใคร
ต้นยิ่งชอบตรงที่ของส่วนใหญ่ที่คนอวดกันเป็นแฟชั่นเสียมากกว่า
วันที่สี่ เขาซื้อสกินโค้ตดำ
วันที่ห้า เปลี่ยนทรงผมตัวละครเป็นผมดำยาวปิดตาข้างหนึ่ง
วันที่หก เพื่อนเห็นแล้วถาม
“มึงเติม?”
“นิดเดียว”
“เล่นไม่ถึงอาทิตย์”
“สนับสนุนผู้พัฒนา”
“มึงซื้อสกินตาปิด”
“มันไม่ได้ปิดตา ผมบัง”
“ต่างกันตรงไหน”
“ดีไซน์”
เพื่อนถอนหายใจ
ต้นกลับมานั่งปรับชุดต่ออย่างตั้งใจ
ช่วงนั้นไอเดียงานยังตัน แต่เรื่องแต่งตัวละครในเกมกลับคิดออกไม่รู้จบ
โค้ตดำควรคู่กับถุงมือแบบไหน
ดาบสีอะไรเข้ากับทรงผม
บูตอันไหนทำให้ขายาวกว่าเดิม
เรื่องพวกนี้ไม่ช่วยโปรเจกต์มหาลัยแม้แต่นิดเดียว
แต่ช่วยให้เขาอารมณ์ดีขึ้นเยอะ
หลังจากนั้น ตารางของเพื่อนเริ่มยุ่งขึ้นอย่างน่าประหลาด
“คืนนี้ลงดันปะ”
“กูมีงานกลุ่มว่ะ”
“พรุ่งนี้?”
“นัดเพื่อน”
“มะรืน”
“น่าจะกลับบ้าน”
ต้นหรี่ตามอง
“มึงหลบหน้ากูปะเนี่ย”
“คิดมาก”
“เมื่อก่อนมึงว่างทุกวัน”
“ชีวิตคนเรามีการเปลี่ยนแปลง”
“ลงแค่รอบเดียวเอง”
เพื่อนนิ่งไปนิดหนึ่ง
ภาพ "XxExtonxX" ยืนกลางวงแดงสามวงซ้อนกันคงผุดขึ้นมาในหัว
“มึงเล่นก่อนเลย เดี๋ยวกูว่างแล้วทัก”
“เออ”
ต้นไม่ได้คิดอะไรมาก
จนผ่านไปสามวันแล้วมันก็ยังไม่ทัก
เย็นวันนั้น "XxExtonxX" จึงยืนอยู่กลางเมืองคนเดียว
รอบตัวมีคนวิ่งผ่านไปมา บ้างตั้งร้าน บ้างประกาศหาปาร์ตี้ บ้างยืนโชว์แฟชั่นกันตรงน้ำพุ
ต้นเปิดรายชื่อเพื่อน
ออฟไลน์
“…”
เขาปิดรายชื่อ
เดินไปตลาด
เดินออกจากตลาด
ไปยืนดูคนตีหุ่นฝึก
ลองตีบ้าง
เบื่อ
กลับมานั่งตรงขอบน้ำพุ
โลกจริง ต้นนอนแผ่อยู่บนเตียง มือถือวางบนอก
“เกมเหี้ย เล่นคนเดียวแม่งเหงาว่ะ”
อีกเตียงหนึ่ง โอ๊ตใส่หูฟังอยู่ ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“เลิกเล่นดิ”
“ไม่”
“งั้นก็เงียบ”
“กูพูดกับตัวเอง”
“ตัวเองมึงเสียงดัง”
ต้นชูนิ้วกลางให้โดยที่โอ๊ตไม่ได้มอง
โอ๊ตไม่ได้สนใจว่าต้นกำลังเล่นอะไร
แค่คิดว่าเกมแคชชวลนั่นคงเริ่มติดมันแล้ว
ส่วนตัวเองก็กำลังส่งเควสต์ใน New World อยู่พอดี
บนจอ ตัวละครฮีลเลอร์ผมชมพูยาวชื่อ
"@v้าวฟ่าJมาแล้ว^_^@"
วิ่งผ่านน้ำพุกลางเมือง
แล้วโอ๊ตก็ชะงักนิ้ว
สายตาไปสะดุดกับหมวกของผู้เล่นคนหนึ่ง
หมวกหนังสีดำธรรมดา ๆ
มีลายเงินเล็ก ๆ ตรงขอบ
โอ๊ตหยุดตัวละคร
ซูมเข้า
ซูมอีก
“…”
ต้นหันมามองจากอีกเตียง
“มึงเป็นไร”
“เปล่า”
โอ๊ตก้มกลับไปมองโทรศัพท์
หมวก Raven Scout?
ของกิจกรรมสุ่มที่เพิ่งจบไปเมื่ออาทิตย์ก่อน
เรตออกต่ำฉิบหาย
ตลาดตอนนี้ราคากำลังขึ้น
เขาไล่มองเจ้าของหมวกตั้งแต่หัวจรดเท้า
นักดาบผมดำปิดตาข้างหนึ่ง
โค้ตดำ
ดาบเควสต์
รองเท้าแจกฟรี
แหวน NPC
อัปอาวุธแค่ +3
ชื่อเหนือหัวคือ
"XxExtonxX"
โอ๊ตหรี่ตา
มือใหม่สัส ๆ
เขากดดูโปรไฟล์
เลเวลยังไม่สูง
Achievement แทบไม่มี
เพิ่งสร้างตัวละครได้ไม่กี่วัน
มันไปเอาหมวกมาจากไหนวะ
ไม่กี่วินาทีต่อมา คำตอบก็มาถึงเอง
"XxExtonxX" เดินไปหยุดหน้าผู้เล่นอีกคน
XxExtonxX: หมวกอันนี้ขายไหนอะ
โอ๊ตนิ่ง
RandomPlayer: อันไหน
XxExtonxX: ที่ใส่อยู่
RandomPlayer: ไม่รู้
XxExtonxX: ร้านnpcรับปะ
โอ๊ตลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที
“ไอ้เหี้ย”
ต้นหันขวับ
“ด่านิยายอีกแล้ว?”
“เออ”
โอ๊ตกดบังคับข้าวฟ่างวิ่งตรงเข้าไปหา "XxExtonxX"
จะขายร้าน NPC
ของราคาเป็นแสน
ไอ้ควายนี่จะขายร้าน NPC
เขากดเปิดแชต
@v้าวฟ่าJมาแล้ว^_^@: พี่คะ
อีกฝ่ายหยุด
XxExtonxX: ?
@v้าวฟ่าJมาแล้ว^_^@: หมวกพี่อย่าขายร้านนะคะ
XxExtonxX: ทำไมอะ
โอ๊ตสูดหายใจ
ใจเย็น
มือใหม่
เหยื่อจะตกใจถ้าด่าแรง
นิ้วโป้งของเขาพิมพ์อย่างสุภาพที่สุดในชีวิต
@v้าวฟ่าJมาแล้ว^_^@: มันเป็นของแรร์ค่ะ ราคาค่อนข้างดีเลย ^_^
เงียบไปพักหนึ่ง
XxExtonxX: จริงดิ
@v้าวฟ่าJมาแล้ว^_^@: จริงค่ะ
XxExtonxX: เราสุ่มได้ฟรี
โอ๊ตหยุด
สุ่มได้ฟรี
จากกล่องกิจกรรมหนึ่งครั้งต่อบัญชี
เรตที่เขาเปิดไปแล้วได้โพชั่นห้าขวด
โอ๊ตมอง "XxExtonxX" ใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
มือใหม่
ไม่รู้ราคาของ
เพิ่งเล่น
ดวงดี
แล้วดูจากอุปกรณ์ เหมือนจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรสำคัญ
ในหัวโอ๊ตมีเสียงกระดิ่งดังขึ้นเบา ๆ
หวานเจี๊ยบ
@v้าวฟ่าJมาแล้ว^_^@: พี่เพิ่งเล่นเหรอคะ
XxExtonxX: อือ
XxExtonxX: ดูออกขนาดนั้นเลย?
โอ๊ตมองดาบ +3
@v้าวฟ่าJมาแล้ว^_^@: นิดหน่อยค่ะ 555
XxExtonxX: เพื่อนเราชวนเล่น แต่ช่วงนี้มันไม่ค่อยว่าง
โอ๊ตเลิกคิ้ว
อ๋อ
โดนทิ้งแล้วสินะ
น่าสงสารอยู่หรอก
แต่ไม่ใช่ประเด็น
ประเด็นคือคนตรงหน้ามีหมวกแรร์หนึ่งชิ้น ดวงสุ่มดี และยังไม่มีคนคอยบอกว่าของอะไรแพง
ข้าวฟ่างขยับเข้าไปยืนใกล้อีกนิด
@v้าวฟ่าJมาแล้ว^_^@: ถ้ามีอะไรไม่รู้ถามฟ่างได้นะคะ ^_^
XxExtonxX: ได้เหรอ
@v้าวฟ่าJมาแล้ว^_^@: ได้ค่ะ ♥
โอ๊ตยิ้มบาง ๆ ให้หน้าจอ
เลี้ยงไว้ก่อน
โตอีกหน่อยค่อยเก็บเกี่ยว
อีกเตียงหนึ่ง ต้นพลิกตัวนอนคว่ำ สีหน้าเมื่อครู่ที่จ๋อยอยู่เริ่มสดใสขึ้น
“เฮ้ย”
โอ๊ตเกือบสะดุ้ง
“ไร”
“เจอคนใจดีว่ะ”
โอ๊ตตอบส่ง ๆ
“เหรอ”
“เออ ฮีลเลอร์ด้วย”
“อืม”
ต้นยิ้มกับจอ
“ชื่อข้าวฟ่าง”
โอ๊ตก้มหน้าลงเพื่อซ่อนมุมปาก
“ฟังดูโจรดี”
“หา?”
“เปล่า”
ข้อความใหม่เด้งขึ้นมา
XxExtonxX: เราชื่อต้นนะ
โอ๊ตชะงัก
สายตาค่อย ๆ เลื่อนไปยังอีกเตียง
ต้นยังนอนคว่ำอยู่ มือถืออยู่ในมือ
โอ๊ตกลับมามอง "XxExtonxX"
แล้วมองต้น
แล้วมองโทรศัพท์อีกที
เงียบ
XxExtonxX: ฟ่างชื่อไรอะ
โอ๊ตจ้องข้อความนั้นอยู่สามวินาที
ก่อนตอบ
@v้าวฟ่าJมาแล้ว^_^@: ข้าวฟ่างค่ะ ^_^
เขาค่อย ๆ หันไปมองรูมเมตอีกครั้ง
…ไอ้ต้น?
ต้นหัวเราะเบา ๆ กับหน้าจอ
โอ๊ตหรี่ตาลง
จากนั้นสายตาก็กลับไปที่หมวก Raven Scout บนหัว "XxExtonxX"
รูมเมตก็รูมเมตเถอะ
ของแพงก็คือของแพง
@v้าวฟ่าJมาแล้ว^_^@: พี่ต้นจะไปเก็บเลเวลต่อไหมคะ ฟ่างช่วยได้นะ ♥
ต้นเด้งตัวขึ้นจากเตียง
“เชี่ย คนนี้ใจดีจริง”
โอ๊ตก้มหน้าพิมพ์ต่อด้วยสีหน้าเรียบสนิท
หวานเจี๊ยบชิบหาย