พนาวันเล่นทรายอยู่ครู่ใหญ่ๆ จึงลุกขึ้นถือโทรศัพท์ เดินกลับบังกะโล อมยิ้มใจลอย นึกถึงเสียงในโทรศัพท์ที่เพิ่งวางสายไปเมื่อครู่
“โอ๊ะ!”
หญิงสาวเหยียบก้อนหิน ที่โผล่พ้นพื้นทรายขึ้นมา แล้วลื่นกำลังจะล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่แล้วเชียว ฉับพลัน มีแขนแข็งแรงมาคล้องเอวคอดกิ่วไว้ได้ทัน
“ล่ะแม่นหย่างจังใด คือบ่ดูทาง มัวใจลอยคิดฮอดบักในโทรศัพท์นั่นบ้อ อมยิ้มตาลอยเบิดเท่อเล่อ หืย”
ปากก็บ่น แขนก็ไม่ยอมปล่อยเอวหญิงสาวสักที
“ขอบ อก ขอบใจขอบพระคุณหลายๆ ที่ช่วยหนูบ่ให้คะมำหน้าจูบดิน แต่ว่า เจ้าปล่อยหนูก่อน สิกอดเอวหนูหาสะแตกหยังนานแท่ หน้าเจ้านั่น เอาขึ้น จากหน้าหนู ดั้งโด่งๆคมๆของเจ้ามันสิบาดหน้าหนูขาด ปล่อย อ้ายมาผีบ้า”
“สองคนนั่น ทำไมยังไม่มากินข้าว มัวโอเอ้อะไรอยู่” ครูน้อมบ่น
“อ้ายมา เจ้าซื้อของมาให้ข่อยแล้ว เจ้าไปไส”
ครูน้อมตะโกนถามหลังจากที่มองไปเห็นหนุ่มสาวสองคนนัวเนียอะไรกันอยู่ใต้ต้นสน แล้วพนาวันเดินสะบัดหน้า เข้าบังกะโลไป
“อิเผิ่งคาแต่หย่างใจลอย เหยียบก่อนหินพลาด ลื่นกำลังสิล้ม อ้ายเลยทะยานคว้าเอวไว้ได้ ลืมปล่อย เผลอกอดไว้นาน นางเลยด่าอ้าย ฮ่าๆ”
ชายหนุ่มร่างสูงสมส่วน จมูกโด่ง เล่าให้ฟังพร้อมทั้งขำไปด้วย
“สมพอเขาด่า เขาเป็นสาวเป็นนาง เจ้ากะเป็นบ่าว”
ครูน้อมพูด แล้วหันมาจ้องหน้า
“รึเจ้าคิดหยังนำน้อง เว่ามา”
ถามอย่างคาดคั้น
ชายหนุ่มหลบสายตา ตอบอ้อมแอ้ม ไม่เต็มคำ
“บ่เด้อ บ่ได้คิดหยัง แค่เป็นห่วงเฉยๆ”
“นั่นๆ มาแล้วๆ มาๆ กินข้าวหนูเผิ่ง” ครูหนุนเรียกน้องสาว
“กินจังใด๋ ไผเป็นคนซืัอ ไผจ่ายเงิน บ่ทันฮู้เลย ทุกอย่างต้องอเมริกันแชร์เด้ ทั้งค่ากิน ค่าน้ำมันรถ ต้องช่วยกัน หนูค่อยสิซำบายใจ เคบ๊อ”
หญิงสาวผู้เคยหัวหย็องพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“โอเคซิกกะแร็ด โอเคแม่ใหญ่สอน”
อ้ายมา พูดรับปากอย่างหุนหวย
“เอ้าลงมือกินได้ อิหล่ากินกุ้งบ่ อ้ายแกะให้” หันไปถามอย่างเอาใจ
“เบ้ยยยยย อ้ายข่อยคือใจดี ใจหล่อปานหน้าตา น่ารักคักแท้ว่ะ”ตัวแสบพูดพลางยิ้ม ยักคิ้วให้หนึ่งแผล็บ
พี่ชายที่ในใจคิดไม่ซื่อ คิดจะรักน้องสาวจอมแก่น แกะกุ้งตัวใหญ่ ๆ วางใส่จานตรงหน้าหญิงสาว
“เอ้านี่ กินหลาย ๆ แม่ใหญ่จ่อย สิได้อวบอ้วนมีเนื้อมีหนังนำเขาแน”
“ขอบคุณค้าบลูกเพ่ น่าย้ากที่ฉุดเยย” แล้วหยิบกุ้งขึ้นมากัดกร้วม ๆ เคี้ยวตุ้ย ๆ
“นี่สปายสีชมพูของโปรดอิหล่า อ้ายเดินหาซื้อตั้งหลายร้านกะบ่มี ไปได้ร้านอยู่ไกล ๆ พู้น” ลากเสียงยาว
“ป้าด! อ้าย เข้ามานั่งในใจหนูติ คือรู้ใจคักแท้ ว่าหนูกำลังต้องการแอลกอฮอล์อ่อน ๆ เข้าสู่กระแสเลือด”
คนพูดไม่ได้คิดอะไร แต่คนฟังหัวใจกระตุกวูบ
“อยากเข้าไปอยู่ในใจเธอเหมือนกันแหละ” ชายหนุ่มพึมพำเบา ๆ
“อิหยังนะอ้าย” แน่ะ หูดีซะอีก
“อ้ายว่า กุ้งมันคือแกะยากแถะ เธอได้ยินว่าหยัง” พูดพลางยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มอั้ก ๆ
พี่น้อมพี่หนุน กินเบียร์เหมือนกัน ผลัดกันแกะกุ้ง แกะหอยให้กันตามประสาผัวหนุ่มเมียสาว เพราะสองคนนี้ เกิดก่อนพนาวัน 2 ปีเท่านั้น สายตาก็จับสังเกต หนุ่มสาวที่กำลังกินกุ้งอยู่ตรงหน้า
“พี่หนุน หนูว่า อ้ายมา ต้องชอบอิเผิ่งชัวร์เลย” พี่น้อมพูดกับสามีเบา ๆ แล้วยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบ
“พี่ก็สังเกตอยู่ แต่ดูเหมือนอิเผิ่งบ่ฮู้เรื่องอิหยังเลย กะเปิ๊บกะป๊าบไปตามเรื่อง เด็กน้อยคัก ๆ”
เวลาผ่านไปสักครูใหญ่ ๆ
“โอ้ย อิ่มจัง ตังอยู่ไม่ครบ”
ตัวแสบลุกขึ้นยืนยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจ แล้วเอามือลูบท้อง พลางมองไปรอบ ๆ ร้าน คนเริ่มบางตาลงแล้ว
“หนังท้องตึง หนังตาชักจะหย่อน ๆ หนูขอตัวไปนอนเปลตรงโน้นเด้อ”
ชี้ไปที่ใต้ต้นสนที่มีเปลผูกอยู่
“แอบเล็งไว้ตั้งแต่เช้าละ”
ว่าแล้วก็ถือโทรศัพท์เดินออกจากร้านอาหาร และถอดรองเท้าแตะมาถือ เดินเท้าเปล่าไปบนพื้นทราย เท้าสัมผัสเม็ดทรายละเอียด ทำให้รู้สึกสบาย มีคนหนึ่งคนแอบมองตามด้วยสายเยิ้ม ๆ และมีอีกสองคนกำลังมอง คนหนึ่งคน ที่นั่งมองตามสาวไป
หญิงสาว ค่อย ๆ นั่งลงบนเปล มือหนึ่งถือโทรศัพท์ มือหนึ่งวางรองเท้าแตะลงแล้วจับเปล ใช้เท้ายันพื้นส่งให้เปลไกวไปไกวมา หันหน้ามองทะเลที่มีระลอกคลื่นสีขาวซัดเข้าฝั่งอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เสียงดังซู่ ๆ ลมเย็นพัดเอื่อย ๆ พาใบมะพร้าว ใบสนให้ล้อเล่นลม ประหนึ่งว่ากำลังหยอกเย้ากันอย่างมีความสุข
ผมยาวที่เคยหย็องๆฟู ๆ แต่ผ่านการยืดถาวรมาจนตรงสลวยแล้ว ปลิวไสวไปตามทิศทางของสายลม กลิ่นมะลิอ่อนๆจากแชมพูเทียร่าที่ใช้สระผม หอมกรุ่นฟุ้งกระจายตามลมไปด้วย
เธอค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง
ใช้แค่หูรับฟังเสียงคลื่นที่กำลังส่งเสียงให้กำลังใจว่า สู้ ๆ
ใช้จมูกสูดอากาศที่บริสุทธิ์ ไม่มีฝุ่นละอองหรือกลิ่นควันใดไม่รบกวนเยื่อบุจมูกให้รู้สึกระคายเคือง
ใช้ผิวหนังผิวเนื้อรับสัมผัสการปลอบประโลมจากสายลมที่โอบกอดเธอให้รู้สึกเย็นสบาย หายวิตกกังวลจากเรื่องราวที่สับสนวุ่นวายทั้งปวง
เท้าของเธอถ่ายทอดความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าให้พื้นทรายช่วยแบกรับและแบ่งเบาไป
พนาวัน ชื่อนี้ หมายถึงป่าที่ร่มเย็น แต่กว่าจะมีวันนี้ได้ ป่าเล็ก ๆ ผืนนี้
ต้องผ่านแดดแผดเผาให้เร่าร้อนมาเท่าไร
ต้องผ่านลม ฝน พายุซัดกระหน่ำ ให้เจ็บปวดและเหน็บหนาวมาเท่าไร
ต้องผ่านความแห้งแล้งกันดารในยามที่ฝนทิ้งช่วงมาเท่าไร
ต้องผ่านการเหยียบย่ำ การถากถางมาเท่าไร แต่ก็อยู่ไหว อยู่รอดจนถึงเดี๋ยวนี้
วันนี้ ป่าน้อยผืนนี้ มาเยือนทะเลด้วยหวังให้ทะเลช่วยรักษา เยียวยา ความบอบช้ำในจิตใจ ที่ใช้ความแข็งแกร่ง ความอดทน ความกระโดกกระเดก ความห้าว และอะไรอีกหลายอย่างช่วยปิดบังตัวตนที่หลายครั้งอ่อนแอจนไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกอีกต่อไป
กำลังทำอารมณ์ให้ซึ้ง เป็นนางเอกมิวสิคอยู่ดี ๆ
“แต๊ แด แด แด ตะ แด แต๊”
เสียงกริ่งโทรศัพท์เสียงเดิม ดังขึ้น ปลุกให้หญิงสาวร่างเล็ก ตื่นจากภวังค์
“โอ้ย! อีกแล้ว อารมณ์นางเอกของ ช้าน ต้องชะงักอีกแล้ว” รู้สึกหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ
แต่พอเธอมองดูชื่อที่โชว์อยู่หน้าจอ
“นายอี้”
เธอก็ยิ้มให้โทรศัพท์แล้วกดรับสาย
“ว่าไงเธอ” ทักทายนายอี้
“อยู่ไหนเหรอ เรามาหาที่บ้านเธอ แม่บอกว่า ปิดเทอมแล้วแต่ยังไม่กลับบ้าน”
ปลายสายถามพร้อมรายงานให้ฟัง
“เรามาเที่ยวทะเลน่ะ”
“อยากตามไปหาจัง จะได้เล่นน้ำทะเลด้วยกัน เหมือนตอนเด็ก ๆ”
“กล้ามาหาไหมล่ะ ฮ่า ๆ” ท้าทายซะด้วย
“มีใครไปด้วย มีหนุ่ม ๆ ไปด้วยไหม” คำถามฟ้องอาการ
“มากับพี่ที่อยู่บ้านครูด้วยกันน่ะ มีหนุ่มโสดหน้าตาดีคนหนึ่งนะ ทำไมหรอ”
“เราหวงเธอ ไม่อยากให้ใครใกล้เธอ แล้วก็ไม่อยากให้เธอใกล้ใคร”
ปลายสายมาเป็นเพลง ระแวง ของ แมทธิว ดีน
“บ้าบอคอหอยพอก จะมาหงมาหวงอะไร เราเลิกกันไปแล้วนี่ เธอลืมไปแล้วรึไง เธอมีแฟนใหม่ทั้งที่ยังคบกับเรา ตอนนี้แฟนไปไหนแล้วล่ะ”
“ต่อให้มีอีกสิบคน ก็ไม่มีใครเหมือนเธอ เธอเป็นคนรักที่เรารักที่สุด”
“เออ! รักก็รัก รอไปก่อนละกัน ช่วงนี้ เราฮอต คิวยาว เธออยู่ลำดับที่ 199 แน่ะ ฮ่า ๆๆ”
“ว้า คิวไกลจัง ไม่เป็นไร รอได้”
"อยากรอก็รอไป แค่นี้ก่อนนะ ฝากกราบสวัสดีพ่อแม่เธอด้วยนะ บอกว่าลูกสาวยังคิดถึงเสมอ”
“เที่ยวให้สนุกนะ รักและรอเธอนะ”
เมื่อกดวางสายโทรศัพท์ หญิงสาวก็หลับตาลง นึกถึงความรักครั้งเก่าระหว่างเธอกับอี้ ซึ่งเป็นเพื่อนสมัยเรียนประถมที่ต่อมาคบกันเป็นแฟน จนกระทั่งกลายเป็นแผลใจที่ตกสะเก็ดไปแล้ว
“อีกแล้ว ๆ หนุ่มโทรมาอีกแล้ว ไม่ใช่เจ้าเด็กนั่นด้วย”
คนบังเอิญได้มาแอบฟังอยู่หลังต้นสนนึกหงุดหงิดงุ่นง่านในใจ พลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“รึเราจะหาทางเผด็จศึกยัยตัวเล็กให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยนะ”
“ไม่ได้ ๆ มึงอย่าทำชั่วช้าแบบนั้น อายคนเขา”
“ก็เรากลัวคนอื่นแย่งไป”
“เขาไม่ใช่สิ่งของที่ใครจะแย่งไปแย่งมาได้ ถ้ามึงไม่มีความสามารถ ไม่มีดีพอ ก็รอให้หมาคาบไปแดกเหอะ”
เสียงในหัวเริ่มทะเลาะกันวุ่นวาย ทุกครั้งที่มีหนุ่มโทรมาหาไอ้ตัวแสบ
“โอ้ย ๆ! หุนหวยเด้ จักสิพากันโทรมาหยังกะด้อกะเดี้ย ซุมห่าหมู่นี่ หงุดหงิด รมณ์เสีย ปิดโทรศัพท์แม่งเลย นี่แน่ะ”
ปากก็บ่น มือก็กดปุ่มปิดโทรศัพท์
“อุตส่าห์หนีมานอนโง่ ๆ อยู่ทะเล ยังมีผีบ้าตาบ่เห็นหุ่ง ฮักคนขี่ฮ่ายแบบฉัน โทรมาหาอีก เซาฮักฉันซะสู ฉันหุนหวย ฉันบ่อยากมีแฟน”
ตะโกนออกไปแข่งกับเสียงคลื่น นึกว่าไม่มีใครได้ยินหรอก เพราะเสียงคลื่นดังกลบเสียงเธอแน่ ๆ แต่มีคนแอบยิ้มอย่างพอใจอยู่หลังต้นสน จมูกแอบสูดกลิ่นหอมของเส้นผมที่ลอยตามลมมาจาง ๆ
“ฮ้าว!”
ไอ้ตัวแสบ อ้าปากหาวหวอดๆ
“เข้าเฝ้าพระอินทร์ดีกว่าวุ้ย ท่านพระอินทร์เจ้าขา อินางพนาวันจะเข้าเฝ้าแล้วเจ้าข้า ขอสองตัวสามตัวเด็ด ๆนะเจ้าคะ”
จะนอนทั้งทียังติดเล่นอีก
แล้วหลับตาลง สมองคิดคำนึงไปเรื่อย จนในที่สุดก็หลับไป
คนแอบมองอยู่หลังต้นสน พอเห็นว่าคนบนเปลหลับไปแล้ว ก็เดินไปยกเก้าอี้สนามที่เตรียมมา มานั่งข้างๆเปล คอยไกวเปลให้เหมือนพี่ชายไกวเปลให้น้องนอน สายตาจับจ้องมองดวงหน้าเล็ก ๆ นั้น ขนตายาวงอน จมูกเป็นสันแต่ไม่โด่งมาก ริมฝีปากหนาอวบอิ่ม รวม ๆ แล้วทำให้น่ามองไม่เบื่อ นึกถึงเวลาที่เธอพูด เธอยิ้ม หัวเราะ ยักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียน ยิ่งทำให้ใจชายหนุ่มหวั่นไหว
อยากจะก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากนุ่มนั้น แต่ติดที่ว่า เป็นเวลากลางวัน คนเดินผ่านไปมา จะทำให้เกิดความอับอาย
ครูน้อมกับครูหนุน แอบย่องมาดูคนแอบรักสาว แต่ไม่รู้ว่าตัวเองหลงรัก
สองผัวเมีย หัวเราะคิกคัก ๆ
“อ้ายมา ท่าจะหลงรักอิเผิ่ง แต่บ่รู้ตัวจะของ มานั่งเฝ้าเขาหลับ เดี๋ยวพอเขาตื่นมาเห็น ถืกด่าอีก ฮ่า ๆ” ครูน้อมทั้งกระซิบ ทั้งขำ
“เดี๋ยวช่วงเย็น พวกเราชวนสองคนนี้เล่นน้ำทะเลกันดีกว่า เล่นหลาย ๆ คน น่าจะสนุกดี พี่จะสังเกตว่า อิเผิ่งสิมีใจให้อ้ายมาบ่” ครูหนุนออกความเห็น
แล้วสองคนก็หาซื้อผลไม้มานั่งกินอยู่ใต้ร่มสนที่ดกหนาจนแดดส่องลอดลงมาไม่ได้ซึ่งไม่ไกลจากหนุ่มสาวเท่าไรนัก
นั่งไกวเปลไปนานเข้า ลมก็พัดเย็นดีเหลือเกิน อะ ขยับเก้าอี้ไปใกล้ ๆ ต้นสนซะหน่อย ลองนั่งพิงดูซิ อ้าาา ท่านี้แหละ กำลังสบาย ว่าแล้วก็ปิดเปลือกตาที่มีแต่ภาพของหญิงสาววนเวียนอยู่ ให้ปิดสนิท