ตอนที่ 4
วรนันรู้สึกใจมาเป็นกองในตอนที่เดินสำรวจพื้นที่ละแวกใกล้เคียงมาได้ครู่ใหญ่ พื้นที่เป้าหมายไม่ได้ห่างไกลจากชุมชนทั้งสองฝั่งถนนและพื้นที่ใกล้เคียง ประชากรละแวกนี้ก็ถือว่าหนาแน่นพอตัว
แถมยังมีพรายกระซิบมาอีกว่า ไม่เกินห้ากิโลเมตรจากตรงนี้อาจจะมีการสร้างเส้นทางรถไฟฟ้าผ่าน แม้เรื่องรถไฟฟ้าจะยังอยู่ในขั้นตอนการปรึกษาหารือ ทว่านี่ก็นับว่าเป็นจุดขายเด่นที่วรนันจะใช้นำเสนอได้
‘ผักพวกนี้ปลูกได้ทั้งปี แถมที่ตรงนี้น้ำก็ไม่เคยท่วม ถมให้สูงขึ้นหน่อย ขุดร่องระบายน้ำดีๆ ยังไงก็สบาย’
แม้จะไม่ได้เชื่อเสียทั้งหมด หากวรนันก็ศึกษาเรื่องพวกนี้มาบ้างแล้ว และถึงต่อให้เกิดน้ำท่วมก็คงไม่ท่วมเกินเดือนหรอกกระมัง
อย่างไรเสียก็ยังต้องหารือกับดารินอีกที เพราะหากเกิดน้ำท่วมขึ้นมาจริง ๆ มูลค่าความเสียหายพวกนี้จะคุ้มค่าหรือไม่ หรือสามารถหาอะไรมาทดแทนได้
วรนันถอนหายใจ ยกกระดาษในมือขึ้นโบกพัดให้ความเย็น อากาศวันนี้ร้อนแผดเผาเหลือเกิน แถมเธอยังต้องเดินเท้าออกไปจากที่ดินตรงนี้เกือบสิบนาที นั่นก็เพราะวันนี้ไม่มีรถคันไหนของบริษัทว่างให้เธอใช้งานเลย จะใช้รถดารินหรือเธอก็ขับรถไม่เป็นนี่สิ
“เราแน่ใจหรือว่าเรื่องนี้รู้กันแค่นี้”
ดารินบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดผู้เป็นพี่ชายฟัง แม้เรื่องโครงการจะเป็นความลับ แต่ไม่ใช่กับพี่ชายคนนี้
“รินแน่ใจค่ะ แล้วเรื่องไม่มีทางหลุดจากปากยายนัน คิดไม่ออกเลยจริง ๆ ค่ะว่าหลุดจากใคร”
“ช่างเถอะ หลุดจากใครก็คงไม่สำคัญ สำคัญที่พวกเธอสองคนจะแก้เกมยังไงต่างหาก”
ดารินขมวดคิ้ว รู้สึกโมโหเต็มกำลัง อย่าให้รู้เชียวว่าเรื่องหลุดจากปากใคร แม่จะกระทืบ ๆ
“คงต้องรอปรึกษายายนันก่อน ยายนั่นน่ะสมองคิดเรื่องแบบนี้เก่งอย่าบอกใคร รินไปประชุมก่อนนะคะ สายมาหลายนาทีแล้ว”
“เดี๋ยว แล้วเพื่อนเราไปไหน”
“ลงพื้นที่... สำรวจค่ะ นี่รินกะว่าถ้าประชุมเสร็จเร็วจะบึ่งรถไปรับยายนันด้วย วันนี้รถไม่มีว่างสักคัน จะให้เอารถรินไปยายนันก็ขับรถไปเป็นอีก”
“ริน ส่งไฟล์ข้อมูลโครงการให้พี่ดูหน่อย”
“พี่รัณจะ... ช่วยหรือคะ”
“อยากให้ช่วยหรือเปล่าล่ะ”
“อยากสิคะ โธ่… รินกับยายนันรอคอยวันนี้มาตั้งนาน ขอบคุณนะคะพี่รัณ เดี๋ยวรินจะส่งให้เลยค่ะ”
“แล้วก็เดี๋ยวพี่จะไปรับเพื่อนเราเองก็แล้วกันจะได้ไม่ต้องรีบ”
ดารินขมวดคิ้ว
“แล้วพี่รัณจะไม่เข้าประชุมหรือคะ”
“พี่ไม่เข้าสักคน ผู้ถือหุ้นเขาก็ประชุมกันได้น่า”
ดารินยิ้มกว้างอย่างไม่อาจกักเก็บความดีใจเอาไว้ได้ ต่อให้ดารัณไม่เข้าร่วมการประชุมผู้ถือหุ้น หากก็นับว่าเป็นสัญญาณที่ดีที่เขาอยู่ตรงนี้ในตอนนี้ หญิงสาวรีบยกมือไหว้ขอบคุณผู้เป็นพี่ชายต่างสายเลือด ไม่วายจะกล่าวชมแล้วชมอีก หลงลืมความแปลกใจไปว่าเหตุใดคนเป็นพี่ชายถึงได้อาสาไปรับวรนัน
เสียงข้อความเตือน ทำให้คนที่กำลังตักอาหารเข้าปากชะงัก หญิงสาววางช้อนแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่าน เป็นดารินส่งมา
‘นังมโนรู้เรื่องแกลงสำรวจพื้นที่แล้ว และไม่แน่ใจว่ายายนั่นรู้เรื่องโครงการมากน้อยแค่ไหน’
เพียงแค่เริ่มต้นประโยค วรนันก็รู้สึกแปลกใจและตกใจในคราวเดียวกัน
การที่คู่แข่งรู้ความลับ แม้จะเป็นพนักงานในบริษัทเดียวกันก็เถอะ แต่พวกเธอก็อยู่กันคลละทีม แข่งขันกันมาเนิ่นนาน เพราะฉะนั้นนี่ถือเป็นเรื่องหายนะเลยก็ว่าได้
ยิ่งคู่แข่งที่หากเจอคนสปกรกอย่างมโนชาอาจจะใช้วิธีขัดขาแบบที่น่ารังเกียจที่สุด และคู่แข่งก็จะหาทางทำให้โครงการของตัวมีจุดแข็งตีฝ่ายตรงข้ามให้กระจุยกระเจิงได้
แต่ที่วรนันกำลังสงสัยตอนนี้คือ มโนชารู้เรื่องนี้ได้ยังไง ในเมื่อทั้งเธอและดารินปิดเป็นความลับแบบเงียบเชียบที่สุด หนำซ้ำงานทุกอย่างยังเก็บไว้ที่บ้านพงษ์ศักดิ์เกษมอีกด้วย
ยังไม่ทันได้ตอบกลับอะไรไป สายเข้าจากดารินก็ทำให้หล่อนรีบกดรับ
“ริน”
“เอาไว้กลับมาแล้วค่อยคุยกันก็แล้วกันนัน ฉันแค่จะโทรมาบอกแกว่าพี่รัณจะไปรับแก ตอนนี้แกอยู่ที่ไหน”
ชื่อดารัณที่ดังจากปากดาริน ทำให้ความทรงจำในวันนั้นสว่างวาบขึ้น
เอกสารพวกนั้นจะหลุดจากแม่บ้านในพงษ์ศักดิ์เกษมก็คงเป็นไปไม่ได้ ยกเว้น... ดารัณ
เขาเป็นคนเดียวที่อยู่ในห้องหนังสือตั้งนานกว่าเธอจะตื่นไม่ใช่หรือ เขาอาจจะอ่านมันแล้วก่อนเธอตื่นขึ้นมา ดารัณอาจจะเป็นคนเอาเรื่องนี้ไปบอกกับมโนชาก็ได้
จะใช่หรือ... ดารัณจะไม่รู้เรื่องราวภายในบริษัทเลยเชียวหรือ อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าการตัดสินใจ และการลงนามบางอย่างผู้ถือหุ้นอย่างดารัณก็ยังต้องเป็นคนทำ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่รู้เรื่องราวความเคลื่อนไหวในบริษัทเลย แต่เขาเลือกจะช่วยคนรักของเขามากกว่าน้องสาวเนี่ยนะ
การกระทำแบบนี้มันจะไม่บัดซบเกินไปหน่อยหรือ
“นันแกได้ยินฉันหรือเปล่า” เสียงดังกว่าปกติของดารินทำให้ปลายสายขานรับอึกอัก
“ได้... ได้ยิน แกไม่ต้องให้พี่แกมารับหรอก เดี๋ยวฉันกินข้าวเสร็จก็จะเรียกแท็กซี่กลับแล้ว”
“พี่รัณออกไปแล้ว แกนั่งรออยู่นั่นแหละแล้วก็ส่งโลเคชั่นมาด้วย แค่นี้นะฉันจะไปประชุมต่อ”
ดารินวางสายไปแล้ว หากวรนันยังถือโทรศัพท์ค้างเอาไว้ จนกระทั่งมีเสียงเตือนข้อความดังขึ้น
คิดว่าเป็นดารินที่ส่งมาเตือนเรื่องขอโลเคชั่น แต่วรนันคิดผิด ชื่อที่ปรากฎหราบนหน้าจอโทรัพท์ทำให้คนอ่านใจเต้นระรัว
Darun: Location
สั้น ห้วนและเอาแต่ใจ
หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น กรุ่นในอกไม่จางหาย จะเป็นใครไปไม่ได้หรอกที่ทำข้อมูลหลุดไป คงมีแต่เพียงดารัณคนเดียวเท่านั้น แล้วยังมีหน้ามาทำเป็นใจดีอาสามารับอีกหรือ
ผู้ชายคนนี้ต้องการอะไรกัน หรือจะมาเยาะเย้ยกัน
ได้สิ เผชิญหน้ากันเสียหน่อยจะเป็นไร
Nun: ร้าน... โลเคชั่น... ขอบคุณค่ะ
“จะขอบคุณทำไมวะเนี่ย ไม่ได้ขอให้มารับเสียหน่อย”
บ่นพึมพัมกับตัวเองก็เท่านั้นเมื่อดึงข้อความกลับไม่ทันแล้ว เพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะเปิดหน้าจอข้อความค้างเอาไว้ เมื่อขึ้นว่าอีกฝ่ายอ่านทันทีที่เธอส่งข้อความไป