เช้าวันรุ่งขึ้น ลานหินกว้างหลังเรือนไม้ไผ่
หมอกยามเช้ายังไม่ทันจางหาย อากาศเย็นสบายชวนให้ผู้คนอยากซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม ทว่าบนลานหินแห่งนี้กลับมีเงาร่างของชายหนุ่มวัยเยาว์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่
กู้เหอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าของเขาซีดเซียวเล็กน้อย ใต้ตามีรอยคล้ำจางๆ จากการอดนอนตลอดทั้งคืนเพื่อทำความเข้าใจเนื้อหาอันมหาศาลของ ‘วิชาร่างทองคำอีกาจักรพรรดิ’ ที่บรรพชนฝังเข้ามาในหัว แม้จะเข้าใจเคล็ดวิชาพื้นฐานและเส้นทางการเดินลมปราณแล้ว แต่เมื่อนึกถึงประโยคที่ว่า ‘พรุ่งนี้เช้า ข้าจะเริ่มอัดเจ้า’ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังมายืนอยู่บนลานประหาร
บนเก้าอี้หวายตัวเดิม กู้หมิงในชุดคลุมสีขาวกำลังนั่งไขว่ห้าง มือหนึ่งถือถ้วยชาร้อนๆ ที่เพิ่งชงเสร็จ กลิ่นหอมของใบชาลอยอวลไปในอากาศ เขามองกู้เหอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเรียบเฉย
“พร้อมแล้วรึ?” กู้หมิงถามสั้นๆ
“ขะ... ขอรับบรรพชน! ข้าทำความเข้าใจเส้นทางโคจรปราณของวิชาร่างทองคำอีกาจักรพรรดิได้เบื้องต้นแล้ว!” กู้เหอตอบเสียงดังฟังชัด พยายามเรียกความมั่นใจให้ตัวเอง
“ดี”
กู้หมิงจิบชาหนึ่งคำ
“งั้นก็เข้ามา ใช้ทุกอย่างที่เจ้ามีโจมตีข้า”
เมื่อได้ยินคำสั่ง กู้เหอก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเบิกตากว้าง พลังปราณในตันเถียนหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง
พรึ่บ!
เปลวเพลิงสีทองอร่ามลุกโชนขึ้นปกคลุมทั่วร่างของกู้เหอ อุณหภูมิบนลานหินพุ่งสูงขึ้นฉับพลัน พลังต้นกำเนิดจากกายาเพลิงอีกาทองคำถูกดึงออกมาใช้ผสานกับเคล็ดวิชาที่เพิ่งเรียนรู้ กู้เหอรู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในทุกมัดกล้ามเนื้อ เขาถีบเท้าลงบนพื้นหินจนเกิดรอยร้าว ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าใส่กู้หมิงดุจดาวตกสีทอง!
‘เร็วมาก! นี่คือผลลัพธ์ของกายาที่ผสานกับวิชาใหม่สินะ!’ กู้เหอคิดในใจอย่างตื่นเต้น หมัดขวาของเขาอัดแน่นไปด้วยเปลวเพลิงที่ร้อนแรง หมายจะชกเข้าที่เป้าหมายเพื่อแสดงให้เห็นถึงความพยายามตลอดคืน
ทว่าในสายตาของกู้หมิง...
‘ช้าเป็นเต่าคลาน แถมยังรั่วไหลไปทั่ว’
กู้หมิงไม่ได้ลุกจากเก้าอี้หวาย เขาเพียงแค่วางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้างตัวอย่างเชื่องช้า จากนั้นยกมือขวาขึ้นมา แล้วใช้นิ้วชี้เพียงนิ้วเดียว... ดีดออกไปเบาๆ ตรงหน้าอากาศว่างเปล่า
ปัง!
“อ๊ากก!”
กู้เหอที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม รู้สึกเหมือนถูกภูเขาที่มองไม่เห็นกระแทกเข้าที่กลางหน้าผากอย่างจัง! เปลวเพลิงสีทองรอบกายแตกสลายเสียงดังเพล้ง ร่างของเขาลอยละลิ่วตีลังกากลับหลังไปเจ็ดแปดตลบ ก่อนจะร่วงลงไปคลุกฝุ่นอยู่บนพื้นหินในสภาพหมดสภาพ
บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสงัด
กู้เหอนอนมึนงงอยู่บนพื้น หัวของเขาสั่นหงึกๆ โลกหมุนคว้างไปหมด เขามั่นใจว่าเมื่อครู่ตนเองโคจรปราณตามตำราวิชาทุกประการ ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่นิ้วเดียว แล้วทำไมเขาถึงถูกดีดปลิวแบบนี้ได้?
กู้หมิงมองลูกหลานที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้น แล้วแค่นเสียงในลำคอเบาๆ
“เจ้าคิดว่าแค่จำตำราได้ แล้วเจ้าจะกลายเป็นยอดฝีมือเลยรึ?” น้ำเสียงของกู้หมิงราบเรียบ
“วิชาบอกให้เจ้ารวมปราณไว้ที่จุดโจมตี แต่เจ้ากลับปล่อยให้เปลวเพลิงลุกท่วมตัวสว่างโร่เป็นศาลเจ้าเดินได้ เพื่ออะไร? เพื่อข่มขวัญศัตรู? หรือเพื่อประกาศให้ศัตรูรู้ว่า ‘ข้าอยู่นี่ มาตีข้าสิ’?”
กู้เหอหน้าแดงก่ำ เขารีบยันตัวลุกขึ้นมานั่ง
“ตะ... แต่ในนิมิตวิชา ร่างของอีกาจักรพรรดิมันสว่าง...”
“นั่นมันอีกาจักรพรรดิ ไม่ใช่เจ้า” กู้หมิงตัดบทอย่างไร้เยื่อใย
“พลังของเจ้าตอนนี้มีจำกัด แต่เจ้ากลับผลาญพลังปราณไปกับการสร้างแสงสีเสียงไร้สาระ พลังที่ไปถึงหมัดจริงๆ มีไม่ถึงสามส่วนด้วยซ้ำ ลุกขึ้นมา! แล้วโคจรพลังใหม่ บีบอัดเพลิงให้อยู่แค่ใต้ผิวหนัง อย่าให้มันลุกออกมาไหม้เสื้อผ้า!”
กู้เหอกัดฟัน ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่น
“ขอรับ!”
เขาหลับตาลง พยายามควบคุมกายาเพลิงอีกาทองคำ คราวนี้เขาไม่ปล่อยให้เปลวเพลิงลุกโชนออกมาด้านนอก แต่พยายามบีบอัดความร้อนระอุไว้ใต้ชั้นผิวหนัง กล้ามเนื้อของเขาเต้นตุบๆ แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างที่เข้มข้นกว่าเดิม
“เข้ามา”
กู้เหอพุ่งตัวอีกครั้ง คราวนี้เร็วกว่าเดิมและไร้ซึ่งแสงสีทองกวนตา หมัดของเขาพุ่งตรงไปยังใบหน้าของกู้หมิง!
เพียะ!
กู้หมิงไม่ได้ใช้พลังปราณใดๆ เลย เขาเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบหมัดนั้นอย่างง่ายดายเสมือนกำลังเดินเล่นในสวน ก่อนจะตวัดหลังมือตบเข้าที่หลังศีรษะของกู้เหออย่างจัง
หน้าของกู้เหอทิ่มลงไปคลุกฝุ่นอีกรอบ
“เจ้าจะตะโกนแหกปากก่อนชกทำไม? กลัวศัตรูหลบไม่ทันหรือไง?”
กู้หมิงส่ายหน้า
“จังหวะการก้าวเท้าของเจ้าทื่อเกินไป เจ้ายึดติดกับกระบวนท่าในหัวมากเกินจนลืมดูว่าเป้าหมายขยับไปทางไหน รู้วิชา ไม่ได้แปลว่าใช้วิชาเป็น ลุกขึ้นมา! อีกรอบ!”
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของ ‘นรกบนดิน’ อย่างแท้จริง
ตลอดทั้งช่วงเช้า กู้เหอถูกตบ ถูกเตะ ถูกสกัดขา และถูกดีดปลิวนับครั้งไม่ถ้วน กู้หมิงไม่ได้ใช้พลังที่เหนือกว่าเลยแม้แต่น้อย เขากดพลังของตนเองลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกับกู้เหอ ทว่าด้วยประสบการณ์และสายตาที่ห่างชั้นกันเกินไป กู้เหอจึงกลายเป็นกระสอบทรายเดินได้อย่างสมบูรณ์
ทว่าในความเจ็บปวดนั้น กู้เหอกลับพบว่าร่างกายของเขาเริ่ม ‘จดจำ’ ได้เอง
กู้หมิงไม่ได้สั่งให้เขานั่งท่องตำรา แต่กู้หมิงสอนเขาด้วยการกระทำ ทุกครั้งที่เขาโคจรปราณผิดจังหวะ เขาจะโดนอัด ทุกครั้งที่เขามัวแต่นึกถึงกระบวนท่าต่อไปโดยไม่มองคู่ต่อสู้ เขาจะหน้าทิ่มพื้น
เวลาผ่านไปจนถึงยามบ่าย
กู้เหอหอบหายใจแฮ่กๆ ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและฝุ่นดิน แต่แววตาของเขากลับสว่างวาบและเฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“อีกรอบขอรับบรรพชน!” กู้เหอเช็ดเหงื่อที่ปลายคาง
คราวนี้กู้เหอไม่ได้พุ่งเข้าไปตรงๆ เขาแสร้งทำเป็นพุ่งเข้าชนทางซ้าย ก่อนจะถ่ายน้ำหนักอย่างรวดเร็วไปยังเท้าขวา เปลวเพลิงสีทองถูกบีบอัดไว้ที่ข้อศอก สร้างแรงส่งมหาศาลพุ่งเข้าประชิดตัวกู้หมิงจากมุมอับ!
นี่ไม่ใช่กระบวนท่าที่มีในคัมภีร์วิชาร่างทองคำอีกาจักรพรรดิ แต่เป็นการประยุกต์ใช้กายาเพลิงเพื่อพลิกแพลงตามสัญชาตญาณ!
กู้หมิงจงใจเปิดช่องว่างเล็กๆ ทิ้งไว้เพื่อดูการตอบสนอง และกู้เหอก็คว้าโอกาสนั้นไว้ได้ดี ข้อศอกของกู้เหอพุ่งเฉียดปลายคางของเขาไปเพียงเส้นผมขาด
ในเสี้ยววินาทีนั้น กู้เหอสัมผัสได้ว่าเขาเข้าใกล้เป้าหมายมากที่สุดตั้งแต่ฝึกมา ความดีใจวูบขึ้นมาในอก เขารีบดึงพลังกลับและรั้งข้อศอกของตนเองไว้ทันที เพราะคิดว่านี่คือการ ‘ซ้อม’ และเขาทำผลงานได้ดีจนสามารถเจาะการป้องกันของบรรพชนเข้ามาได้
กู้เหอเผยรอยยิ้มกว้าง เตรียมจะเอ่ยปากถามว่า
“เป็นอย่างไรบ้างขอรับ”
สวบ!
ยังไม่ทันที่รอยยิ้มจะปรากฏเต็มใบหน้า สันมือของกู้หมิงก็พุ่งสวนกลับมาหยุดอยู่ห่างจากลูกกระเดือกของกู้เหอเพียงเสี้ยวอึดใจ กลิ่นอายความตายเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากปลายนิ้วของบรรพชน ทิ่มแทงทะลุผิวหนังจนกู้เหอขนลุกซู่ไปทั้งร่าง!
รอยยิ้มของกู้เหอแข็งค้าง แววตาสั่นไหว เหงื่อเย็นเฉียบไหลอาบแผ่นหลัง เขารู้สึกได้จริงๆ ว่าสันมือนั้นสามารถตัดหัวเขาให้หลุดจากบ่าได้ง่ายยิ่งกว่าหั่นเต้าหู้
บรรยากาศบนลานหินพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที
“เจ้าหยุดมือทำไม?” กู้หมิงถามเสียงเย็นชา แววตาของเขาไร้ซึ่งความล้อเล่นใดๆ
“ข้า... ข้าเห็นว่าข้าเข้าประชิดตัวท่านได้แล้ว และนี่คือการฝึก ข้าจึงรั้งพลังกลับ เพราะกลัวว่า...” กู้เหอตอบตะกุกตะกัก
“เพราะคิดว่าตัวเองชนะจังหวะนี้แล้ว?”
กู้หมิงเลิกคิ้ว ก่อนจะลดมือลง
“เจ้าจงฟังให้ดี กู้เหอ”
กู้หมิงเอามือไพล่หลัง
“ในการประลองแลกเปลี่ยนวิชากันบนเวที เมื่อรู้ผลแพ้ชนะ เจ้าสามารถหยุดมือได้ นั่นคือมารยาทของวิญญูชน แต่หากบนลานประลองนั้น หรือในโลกภายนอก เจ้ายืนยันแล้วว่าอีกฝ่ายคือ ‘ศัตรู’ ที่หมายเอาชีวิตเจ้า หรือศัตรูที่จ้องจะกลับมาทำร้ายคนของตระกูลเจ้าในภายหลัง...”
กู้หมิงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกู้เหอ
“ถ้าเมื่อครู่ข้าคือเย่เฟิง หรือคนจากสำนักไท่หยวนที่คิดจะฆ่าเจ้า... เจ้าตายไปแล้ว”
คำพูดนั้นคล้ายค้อนเหล็กทุบลงกลางใจของกู้เหอ ภาพเหตุการณ์ที่คนจากสำนักไท่หยวนใช้พลังกดข่มเขา เหยียบย่ำศักดิ์ศรีตระกูลกู้อย่างไร้ปรานี พลันฉายชัดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
“หากตัดสินใจแล้วว่าเป็นศัตรู ต้องกำจัดให้เด็ดขาด ตัดหญ้าต้องถอนให้ถึงราก อย่าปล่อยภัยร้ายทิ้งไว้ให้มันมีโอกาสกลับมาแว้งกัดเจ้าในภายหลัง” กู้หมิงกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
กู้เหอยืนนิ่งไปพักใหญ่ เขากำหมัดแน่น ก่อนจะสูดลมหายใจลึกแล้วประสานมือคารวะกู้หมิงอย่างเคารพสุดหัวใจ
“ข้าจดจำคำสอนแล้วขอรับ! หากพบเจอศัตรูที่มุ่งร้ายต่อตระกูล ข้าจะไม่ลังเลและไม่ปล่อยให้พวกมันมีโอกาสรอดไปได้!”
กู้หมิงพยักหน้าเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ยากจะสังเกตเห็น
“ดี เข้าใจแล้วก็มาโดนอัดต่อซะ”
“เอ๋? แต่ข้าเพิ่ง...”
เพียะ!
“มัวแต่พูดมาก ศัตรูมันรอให้เจ้าบ่นจบก่อนหรือไง!”
...
วันต่อมาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับกระแสน้ำ
ตลอดทั้งวันที่สองนี้ กู้เหอไม่ได้ก้าวออกจากลานหินหลังเรือนไม้ไผ่เลยแม้แต่ก้าวเดียว กู้หมิงไม่ได้มอบสมบัติหรือทรัพยากรเพิ่มเติมให้กู้เหออีกแม้แต่ชิ้นเดียว เพราะสิ่งที่กู้เหอต้องการในตอนนี้ไม่ใช่ของวิเศษ แต่คือความสามารถในการควบคุมพลังที่เพิ่งได้รับมาให้อยู่หมัด
กู้หมิงไม่ได้ต้องการให้กู้เหอพึ่งพาสิ่งของที่เขามอบให้เพียงอย่างเดียว สิ่งที่ต้องเคี่ยวกรำในช่วงเวลานี้คือศักยภาพและความเด็ดขาดของเจ้าตัว
จนกระทั่ง... เช้าวันที่สาม
แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาบนลานหิน บรรยากาศเงียบสงบ
บนลานหิน กู้เหอในชุดที่ขาดวิ่นกำลังยืนหอบหายใจ เหงื่อท่วมร่าง แต่แววตาของเขากลับสว่างไสวและดุดันประหนึ่งพยัคฆ์หนุ่ม
เขากำหมัดแน่น กลิ่นอายเพลิงสีทองถูกบีบอัดจนมั่นคงกว่าวันแรกหลายเท่า แทบไม่หลุดรอดออกมาภายนอกแม้แต่สายเดียว ร่างกายของเขาเริ่มผสานเข้ากับวิชาร่างทองคำอีกาจักรพรรดิได้อย่างเป็นธรรมชาติ ทุกการเคลื่อนไหวกระชับขึ้นมาก และแทบไม่เหลือความลังเลแบบวันแรก
แม้ระดับพลังของเขาจะไม่ได้พุ่งพรวดพราดไปหลายขั้น แต่ความหนาแน่นของพลังปราณ รากฐานอันแข็งแกร่ง และประสบการณ์การต่อสู้ที่ถูกกู้หมิงเคี่ยวกรำอย่างหนัก ทำให้กู้เหอในตอนนี้แตกต่างจากกู้เหอในอดีตอย่างเห็นได้ชัด!
“เข้ามา” กู้หมิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายเอ่ยขึ้น
กู้เหอพุ่งตัวออกไป!
คราวนี้เขาไม่ได้พุ่งตรงๆ แต่ก้าวเท้าสลับฟันปลาด้วยความเร็วสูง ทิ้งภาพติดตาไว้ด้านหลัง ร่างของเขาประชิดตัวกู้หมิงในพริบตา ทว่าในจังหวะที่กู้หมิงยกมือขึ้นปัด กู้เหอกลับพลิกตัว เปลี่ยนทิศทางกะทันหัน ใช้ศอกซ้ายที่อัดแน่นด้วยเพลิงอีกาทองคำกระแทกเข้าที่จุดบอด!
กู้หมิงเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ขยับตัวหนี แต่ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางคีบสกัดข้อศอกของกู้เหอเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ
แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นลมพัดกระจายออกไปรอบลานหิน
กู้เหอไม่สามารถขยับแขนได้อีก แต่เขาไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนวันแรก เขาเพียงแค่ดึงพลังกลับ ถอนหายใจยาว แล้วประสานมือคารวะ
“ขอบคุณบรรพชนที่ชี้แนะขอรับ”
กู้หมิงปล่อยนิ้วมือออก เขามองลูกหลานตรงหน้าด้วยสายตาที่ซ่อนความพึงพอใจเอาไว้มิดชิด แม้กระบวนท่าเมื่อครู่จะยังห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบในสายตาของเขา แต่มันก็เพียงพอแล้วสำหรับการเตรียมตัว
“พอใช้ได้” กู้หมิงเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นที่ชายเสื้อ
“ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดซะ”
กู้เหอชะงัก
“เราจะไปไหนกันหรือขอรับ?”
กู้หมิงหันมามองกู้เหอด้วยสายตาเยือกเย็น
“ก็ไปเก็บหนี้ที่สำนักกระบี่ไท่หยวนน่ะสิ”
...
ในขณะเดียวกัน ณ ขุมอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่ตั้งอยู่ห่างออกไปหลายหมื่นลี้
สำนักกระบี่ไท่หยวน
ยอดเขาหลักของสำนักถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกวิญญาณหนาทึบ บรรยากาศศักดิ์สิทธิ์และทรงพลังแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู ตำหนักกระบี่ลอยฟ้าตั้งตระหง่านอยู่กลางอากาศ แสดงให้เห็นถึงรากฐานอันลึกซึ้งของหนึ่งในมหาอำนาจแห่งจักรวรรดิหลี่
ณ เขตหวงห้ามชั้นในสุดของสำนัก ซึ่งแม้แต่ผู้อาวุโสระดับสูงก็ยังไม่มีสิทธิ์ล่วงล้ำ
สตรีผู้หนึ่งในชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ กำลังเดินนำชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งลัดเลาะไปตามทางเดินหินที่มุ่งสู่ยอดเขาเร้นลับ นางคือเจ้าสำนักกระบี่ไท่หยวนคนปัจจุบัน ยอดฝีมือระดับฮว่าเสินที่ผู้คนทั่วหล้าต่างเกรงขาม
ส่วนชายหนุ่มที่เดินตามหลังนางมาด้วยท่าทีสุภาพอ่อนน้อม ก็คือ เย่เฟิง บุตรแห่งโชคชะตาและศิษย์อัจฉริยะที่เจิดจรัสที่สุดของสำนัก
เย่เฟิงก้มหน้าเล็กน้อย ริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ทว่าในส่วนลึกของแววตากลับซ่อนความหยิ่งทะนงและความตื่นเต้นเอาไว้อย่างมิดชิด
วันนี้คือวันที่เจ้าสำนักรับปากว่าจะพาเขามาเข้าเฝ้า ‘บรรพบุรุษ’ ของสำนัก เพื่อขอร้องให้นางรับเขาเป็นศิษย์ส่วนตัวโดยตรง!
หากเขาได้รับการสนับสนุนจากตัวตนระดับตำนานเช่นนั้น ประกอบกับความลับเรื่อง ‘กระดูกศักดิ์สิทธิ์’ ที่ซ่อนอยู่ในร่าง อนาคตของเขาในโลกแห่งผู้ฝึกตนย่อมไร้ขีดจำกัด!
เจ้าสำนักหยุดฝีเท้าลงที่หน้าประตูหินบานใหญ่ที่ปิดสนิท นางคุกเข่าลงข้างหนึ่งด้วยความเคารพสูงสุด
“ศิษย์ขอเข้าเฝ้าท่านอาจารย์” เสียงของเจ้าสำนักกังวานใส แฝงไว้ด้วยความเคารพยำเกรง
“วันนี้ศิษย์ได้นำเย่เฟิงมาพบท่าน... เด็กคนนี้ครอบครองกระดูกศักดิ์สิทธิ์ ศิษย์จึงหวังว่าท่านอาจารย์จะเมตตา พิจารณารับเขาเป็นศิษย์ส่วนตัว เพื่อเป็นกำลังสำคัญของสำนักเราในอนาคตเจ้าค่ะ”
เย่เฟิงรีบคุกเข่าลงตามทันที เขาก้มศีรษะลงต่ำ เตรียมพร้อมที่จะแสดงความนอบน้อมที่สุดเพื่อให้บรรพบุรุษหญิงผู้นี้ประทับใจ
บรรยากาศหน้าประตูหินเงียบสงัดไปครู่ใหญ่
เย่เฟิงแอบลอบยิ้มในใจ
‘ด้วยพรสวรรค์และกระดูกศักดิ์สิทธิ์ของข้า ไม่มีตัวตนระดับสูงคนใดที่จะปฏิเสธเพชรเม็ดงามเช่นข้าได้หรอก’
ครืน...
ทันใดนั้น เสียงกลไกศิลาขับเคลื่อนก็ดังก้องขึ้น ประตูหินบานยักษ์ที่ปิดตายมาเนิ่นนานค่อยๆ เปิดออกด้านในอย่างเชื่องช้า
มวลอากาศเย็นยะเยือกพร้อมกับหมอกวิญญาณบริสุทธิ์ไหลทะลักออกมาจากช่องประตู เย่เฟิงเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านหมอกสีขาวจางๆ สายตาของเขาปะทะเข้ากับเงาร่างของสตรีผู้หนึ่งที่นั่งอยู่บนแท่นหยกน้ำแข็งด้านใน
แม้นางจะแผ่กลิ่นอายสูงส่งและเย็นชาดุจเทพธิดาบนดวงจันทร์ที่ทอดสายตามองมดปลวกเบื้องล่าง แต่ความงดงามและแรงกดดันระดับตู้เจี๋ยที่แผ่ซ่านออกมาก็ทำเอาอากาศรอบด้านแทบจะหยุดนิ่ง
เย่เฟิงเบิกตากว้าง ลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่วขณะ!