หลังจากวันนั้น... ธามไม่ได้กลับมาที่ร้านอีกเลย
หนึ่งวัน... สองวัน... สามวัน...
เหนือควรจะรู้สึกโล่งใจ และควรจะกลับไปใช้ชีวิตสงบสุขตามเดิม
แต่ความเป็นจริงกลับตรงกันข้าม ทุกครั้งที่เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น เหนือมักจะเผลอเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณโดยไม่รู้ตัว และสุดท้าย... เขาก็ตอบแทนตัวเองด้วยความรู้สึกผิดหวังเล็ก ๆ ทุกครั้งไป
“พี่เหนือครับ”
เสียงทุ้มสดใสของคินเรียกสติให้เขาหลุดออกจากความคิด
“ครับ?” เหนือสะดุ้งเล็กน้อย
“กาแฟครับ” แก้วกาแฟร้อนถูกดันมาวางตรงหน้าเคาน์เตอร์
เหนือหลุบสายตามอง “พี่ไม่ได้สั่งนี่”
“ผมทำให้ครับ”
“ทำไมล่ะ?”
“ก็เห็นพี่นั่งเหม่อมองประตูร้านมาเกือบสิบนาทีแล้ว” คินถือวิสาสะลากเก้าอี้สูงตรงข้ามเคาน์เตอร์ออกมานั่งลง “คิดถึงใครอยู่หรือเปล่าครับ?”
เหนือเหลือบสายตามองเด็กตรงหน้าด้วยความอึดอัดเล็ก ๆ “ยุ่ง”
“ถามเฉย ๆ เองครับ”
“แล้วงานหลังร้านเสร็จแล้วหรือไง?”
“เสร็จหมดเรียบร้อยแล้วครับ” คินส่งยิ้มกวน ๆ “เพราะฉะนั้น ตอนนี้ผมมีสิทธิ์ถามเต็มที่”
เหนือส่ายหน้าเบา ๆ ... เด็กคนนี้ช่างพูดช่างสังเกตจริง ๆ
“ไม่มีอะไรหรอก”
“แน่ใจเหรอครับ?”
“แน่สิ”
คินจ้องหน้าเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สายตาคมนุ่มนวลนั้นฉายแววตั้งคำถาม ก่อนจะยอมพยักหน้ารับ “โอเคครับ... แน่ก็แน่”
แต่แววตาของเด็กหนุ่มไม่ได้บอกเลยว่าเชื่อในสิ่งที่เขาพูดแม้แต่น้อย
ครืด— ครืด—
เสียงโทรศัพท์ของเหนือสั่นครืดบนเคาน์เตอร์ หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย เหนือลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย
“สวัสดีครับ”
ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาในทันที มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาดังผ่านสายมา... ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจะเอ่ยขึ้น
(“...ฉันเอง”)
เหนือหลับตาลงช้า ๆ หัวใจพลันกระตุกวูบ... ธาม
“มีอะไร?” เหนือพยายามใช้น้ำเสียงเรียบเฉยที่สุด
(“อยากกินกาแฟ”)
“ร้านฉันเปิดทุกวัน อยากกินก็มาสิ”
(“ฉันรู้... แต่ไม่อยากกินกาแฟฝีมือคนอื่น”)
เหนือเงียบกริบไปทันที คำพูดง่าย ๆ ที่ฟังดูไร้ความรับผิดชอบนั้นกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาอย่างน่าหงุดหงิด
“ถ้าจะมา... ก็มา”
(“โอเค เดี๋ยวเจอกัน”)
สัญญาณถูกตัดไปทันที เหนือวางโทรศัพท์ลง พอกระพริบตาเงยหน้าขึ้นมา ก็พบว่าคินกำลังจ้องมองเขาอยู่ด้วยสายตาอ่านยาก
“แฟนเหรอครับ?”
เหนือหันขวับ “ไม่ใช่”
“คนคุย?”
“ไม่ใช่”
“...คนรักเก่า?”
เหนือเงียบกริบ ไร้คำตอบกลับไป
แต่ในบางครั้ง... ความเงียบก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ
คินพยักหน้าช้า ๆ สายตาเปลี่ยนเป็นเรียบตึงขึ้นมาเล็กน้อย “เข้าใจแล้วครับ”
“นายไม่ต้องมาทำเป็นเข้าใจอะไรทั้งนั้นแหละ”
“ครับผม”
คินดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปหลังร้าน เด็กหนุ่มชะงักเท้า แล้วหันกลับมามองหน้าเขาตรง ๆ
“ถ้าเขากลับมาทำให้พี่เสียใจอีก...”
เหนือขมวดคิ้วมองเด็กตรงหน้า “ทำไม?”
คินระบายยิ้มบาง ๆ ยิ้มที่ดูจริงจังและไม่มีความกวนประสาทเหลืออยู่เลย “ผมคงไม่ยอมปล่อยให้เขาทำพี่ร้องไห้ง่าย ๆ เหมือนเมื่อก่อนหรอกครับ”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเหนือกระตุกหนักหน่วง “คิน...”
“ครับ?”
“อย่ายุ่งเรื่องของพี่”
“ผมรู้ครับ” คินตอบกลับอย่างนุ่มนวล ทว่าน้ำเสียงหนักแน่น “แต่ผมห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้จริง ๆ”
พูดจบ เด็กหนุ่มก็เดินกลับเข้าไปในครัวทันที ทิ้งให้เหนือจมอยู่กับความเงียบสงบในร้าน... พร้อมกับประโยคสุดท้ายที่ยังคงวนเวียน echo อยู่ในหัวไม่ยอมหายไป
‘ผมห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้’
เกือบหนึ่งทุ่ม... สายฝนภายนอกเริ่มซาลงเหลือเพียงละอองบาง ๆ
กริ๊ง—
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้ง ธามเดินเข้ามาในร้าน คราวนี้เขาไม่ได้แต่งตัวด้วยชุดทำงานทางการเหมือนวันก่อน เสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงสแลกง่าย ๆ ทำให้ดูผ่อนคลายลง
และนั่นกลับยิ่งทำให้เขาดูเหมือนผู้ชายคนเดิมที่เหนือเคยรู้จักในอดีตมากขึ้นไปอีก...
ผู้ชายคนที่เคยนั่งรอเขาเลิกงานจนดึกดื่น... ผู้ชายคนที่เคยซื้อข้าวกล่องมาแขวนไว้หน้าประตูห้องพัก... ผู้ชายคนที่เคยจับมือเขาไว้แน่นแล้วบอกว่า ‘ถ้าเหนื่อยก็กลับมาหาฉันนะ’
เหนือสูดหายใจเข้าลึก รีบสะบัดตัดความทรงจำเก่า ๆ ทิ้งไป “นั่งตรงไหนก็ได้ เชิญ”
ทว่าธามกลับไม่ขยับไปไหน เขายืนมองหน้าเคาน์เตอร์ “นั่งตรงนี้ได้ไหม?” สายตาชี้ไปที่เก้าอี้ทรงสูงหน้าเคาน์เตอร์ตรงที่เหนือยืนอยู่
“ตามใจ”
ธามขยับเก้าอี้แล้วนั่งลง เหนือหยิบแผ่นเมนูดันส่งไปให้ “จะรับอะไร?”
ธามไม่ได้กางเมนูออกดูด้วยซ้ำ สายตาคมจับจ้องใบหน้าของเหนือไม่วางตา “เอาเหมือนเดิม”
มือของเหนือที่กำลังจะหยิบปากกาชะงักกึก “ไม่มีเมนูนั้นแล้ว”
ธามมองหน้าเขานิ่ง นัยน์ตาไหววูบ “งั้นนายเลือกให้ฉันที”
ประโยคเดิม... น้ำเสียงเดิม... ทุกอย่างที่ธามแสดงออก กำลังพาเหนือก้าวถอยหลังย้อนกลับไปในอดีตเมื่อหกปีก่อนอย่างร้ายกาจ
เหนือเบือนหน้าหนีความรู้สึกอึดอัดนั้น แล้วหันไปเรียกคนหลังร้าน “คิน”
“ครับพี่เหนือ?”
“เอากาแฟดำร้อนมาเสิร์ฟโต๊ะนี้แก้วนึง”
“ครับ”
คินเดินยกถาดออกมาจากหลังร้าน เมื่อสายตาสบเข้ากับธาม เด็กหนุ่มไม่ได้แสดงสีหน้าแปลกใจแม้แต่น้อย เขากลับระบายยิ้มสุภาพส่งให้อีกฝ่าย
“สวัสดีครับ”
“สวัสดี...” ธามมองคินตั้งแต่หัวจดเท้า “นายคือ...”
“คินครับ”
“ทำงานกับเหนือเหรอ?”
“ครับผม”
ธามพยักหน้ารับรู้ นัยน์ตาหรี่ลงเล็กน้อย “สนิทกันมากไหม?”
คินเหลือบสายตามองเหนือครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาระบายยิ้มให้ธามด้วยท่าทางผ่อนคลาย “ก็... สนิทกันพอสมควรครับ”
เหนือรู้ทันทีว่าคินตั้งใจตอบแบบนั้นเพื่อลองเชิง
“คิน” เหนือรีบตัดบทเสียงเรียบ
“ครับ?”
“ไปทำกาแฟ”
“กำลังทำครับผม” คินยิ้มรับ แล้วหมุนตัวเดินไปชงกาแฟอย่างอารมณ์ดี
ธามมองตามแผ่นหลังของเด็กหนุ่มไปเงียบ ๆ และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เหนือสังเกตเห็นแววตาบางอย่างฉายชัดขึ้นมาบนใบหน้าของธาม
ความไม่พอใจ... หรือถ้าพูดให้ถูก—อาจเรียกว่า ความหึงหวง
หกปีผ่านไปแล้ว... แต่ดูเหมือนธามยังคงยึดติดและจำเรื่องราวระหว่างเราได้มากกว่าที่เหนือเคยคิดไว้เสียอีก
และในคืนนั้นเอง... บรรยากาศเงียบสงบในร้านกาแฟปลายฤดูฝน ก็เริ่มเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า... สายสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงของคนสามคน ได้เริ่มหมุนเกลียวขึ้นอย่างเงียบเชียบและตึงเครียด
และทั้งสามคนก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า... เมื่อบทสรุปมาถึง
ใครจะเป็นคนที่ต้องแลกด้วยหัวใจ และเจ็บปวดที่สุดในเกมนี้