เจ้าหน้าที่นอเดนส์วางเอกสารในมือลงกับโต๊ะพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทว่าไม่ทันไร เสียงเคาะก็ดังจากประตูกระจก หล่อนเงยหน้าขึ้นเพื่อพบกับชายวัยสี่สิบต้น ผิวสีน้ำตาลไว้เคราสั้นตลอดแนวคางแต่งกายด้วยสูทดำสนิทเช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่ทุกคนของหน่วยปราบปรามอาชญากรรมกลาง(CCEU) เจ้าหน้าที่สตีเวนสันโบกมือที่ถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลอ่อนทันทีที่ตระหนักว่านอเดนส์เห็นเขาแล้ว
“ฟิอานน่า มีเบาะแสใหม่เข้ามา” สตีเวนสันพูดอย่างตื่นเต้นหลังได้สัญญาณอนุญาตให้เข้ามาในห้องได้ “ผมคิดว่าคุณน่าจะได้เห็น”
“หวังว่าคราวนี้คงไม่ใช่พวกอยากดังที่มาให้ข้อมูลปลอมอีกหรอกมั้ง” นอเดนส์ลุกจากเก้าอี้ไปหยิบแก้ว 2 ใบ จากนั้นรินของเหลวสีอำพันจากขวดเจียระไนลงไปใบละครึ่ง “แค่ต้องตามล่าผีก็ลำบากจะแย่อยู่แล้ว ยังต้องมานั่งเสียเวลากรองว่าเบาะแสที่ได้มาจริงหรือเปล่าอีก ไม่คิดว่ามันเสียเวลาเปล่า ๆ ปลี้ ๆ บ้างหรือ”
“รับรองว่าครั้งนี้ไม่” สตีเวนสันรับแก้วไป “วิสกี้ในเวลางานเนี่ยนะ”
“อีกเดี๋ยวก็เลิกแล้ว” หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาบนผนังก่อนเบือนหน้ากลับมายังแฟ้มกระดาษแข็งที่ผู้มาใหม่เพิ่งวางให้บนโต๊ะเบื้องหน้า “เบาะแสอะไร”
“มีผู้เห็นเหตุการณ์น่ะสิ ไม่ใช่ ครั้งนี้เรียกว่าเป็นผู้รอดชีวิตเลยล่ะ” นอเดนส์ดูไม่ค่อยตื่นเต้นนักจนกระทั่งถึงตอนที่สตีเวนสันพูดเกี่ยวกับผู้รอดชีวิตรายนี้ “เขาเป็นเจ้าหน้าที่สายตรวจเพิ่งบรรจุที่บังเอิญผ่านจุดเกิดเหตุระหว่างทางกลับบ้านพอดีเลยได้เจอกับฆาตกรของเราแบบตัวเป็น ๆ เลยเชียวละ จะบอกว่าแค่เจอก็ยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ เขาถูกฆาตกรลงมือทำร้ายอย่างหนักแต่ก็รอดชีวิตมาได้”
“ไม่น่าเชื่อ” เจ้าหน้าที่หญิงรีบคว้าแฟ้มไปเปิดอย่างรวดเร็ว
“เรื่องอะไรล่ะ”
“ก็ที่ตำรวจคนนั้น... เจ้าหน้าที่เลียมรอดมาได้ไงล่ะ ในนี้บอกว่า... ฆาตกรยอมไว้ชีวิตเขาง่าย ๆ ทั้งที่มีโอกาสฆ่าเนี่ยนะ ว่าแต่ที่เขียนว่าหล่อนเนี่ย... ฆาตกรเป็นผู้หญิงงั้นหรือ?” นอเดนส์อุทาน
“ใช่ไหมล่ะ ตลอด 3 อาทิตย์ที่ไม่มีเบาะแสอะไรเลย บทจะได้ก็ได้มารวดเดียวเยอะแยะไปหมด ถึงขั้นว่าเรามีภาพสเก็ตช์หน้าคนร้ายด้วยซ้ำ” สตีเวนสันโบกไม้โบกมือชี้ให้หล่อนพลิกกระดาษไปยังแผ่นที่อยู่ด้านล่าง
นอเดนส์ชะงักเมื่อเห็นภาพสเก็ตช์ มันเป็นภาพหญิงจรจัดดูสติไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ทว่าลักษณะบางอย่างในนั้นทำให้หล่อนรู้สึกคุ้นเคยแปลก ๆ อย่างกับว่าเคยเห็นใบหน้านี้มาแล้วอย่างนั้นแหละ
“นายคิดว่าหน้าตาคนร้ายดูคุ้น ๆ ไหม”
“ก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ ระหว่างเดินมาที่นี่ผมก็พยายามนึกมาตลอด แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก” สตีเวนสันตอบ “ไม่ต้องห่วงนะ ผมส่งสำเนาภาพไปให้แผนกไอทีค้นหาในระบบแล้ว คิดว่าไม่นานก็คงได้ผลกลับมา”
“ส่งให้ฉันทันทีด้วยล่ะ” นอเดนส์สำทับ
“แน่อยู่แล้ว” ชายไว้เคราเอ่ยต่อ เขามีสีหน้าตื่นเต้น “เธอคิดว่าเบาะแสครั้งนี้จะใช่หรือเปล่า”
“จากที่ไม่เคยมีข้อมูลอะไรเลยนอกจากศพเกลื่อนกลาดแต่แล้วจู่ ๆ ก็มีข้อมูลถึงขนาดสเก็ตช์หน้าคนร้ายมาได้เนี่ย ยังไงมันก็แปลกอยู่ดี เพราะจากที่เรารู้จนถึงตอนนี้ก็คือต่อให้ฆาตกรรายนี้จะเล่นใหญ่ขนาดไหน ทว่าก็ไม่เคยทิ้งหลักฐานให้ตามตัวได้เลยสักครั้ง อย่างสามศพในโรงเรียนประถมที่เบลท์แอเรียเมื่ออาทิตย์ก่อน กล้องวงจรปิดยังจับภาพไม่ได้ด้วยซ้ำ ทั้งที่ฆาตกรเล่นชำแหละไว้ซะทั่วอาคารเรียนเลย” เจ้าหน้าที่นอเดนส์เงยหน้ามองกระดานไวท์บอร์ดตรงข้ามโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยภาพถ่ายผู้ตายกับข้อมูลต่าง ๆ ในคดีเขียนกำกับไว้
“ทำไมตำรวจคนนั้นถึงลุยเดี่ยวล่ะ ปกติสายตรวจจะไปกันเป็นคู่ไม่ใช่หรือ แล้วเรื่องกำลังเสริมอีก เพราะอะไรเขาถึงไม่รอกำลังเสริมก่อน” หญิงสาวถาม
“เจ้าหน้าที่เลียมให้เหตุผลว่าตอนนั้นเป็นช่วงที่เขาออกเวร ส่วนกำลังเสริมเขาเรียกไปแล้ว เพียงแต่ฆาตกรออกมาจากอู่รถที่กำลังลุกไหม้เสียก่อน ด้วยกลัวว่าฆาตกรจะหลบหนีไปได้ เขาจึงออกไปเผชิญหน้าอย่างไม่ทันคิด” สตีเวนสันตอบ
“แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าหล่อนคือฆาตกร... อ้อ หล่อนบอกกับเขาเองนี่นา” นอเดนส์กวาดสายตามาหยุดที่บันทึกการสอบปากคำนายตำรวจผู้เป็นเหยื่อ
“ความจริงเรื่องยังมีมากกว่าที่เขียนไว้ในนั้นซะอีก เพียงแต่เจ้าหน้าที่สอบสวนตอนนั้นคิดว่ามันเป็นอาการช็อคอะไรทำนองนั้นก็เลยไม่ได้เขียนลงไปด้วย” สตีเวนสันลดเสียงลงพลางกวักมือเรียกให้นอเดนส์ขยับไปหาตน “เจ้าหน้าที่เลียมยืนยันว่าเขาวิสามัญหล่อนไปแล้ว หนึ่งนัดเข้าที่ลิ้นปี่จัง ๆ ในระยะประชิด เขาเห็นหล่อนล้มและจากการตรวจสอบคร่าว ๆ ด้วยสายตาก็พบว่ามีเลือดจำนวนมากไหลจากบาดแผล”
“อะไรนะ เขาฆ่าฆาตกรไปแล้วหรือ?”
“ไม่ เขาคิดว่าฆ่าต่างหาก ตรงนี้แหละที่แปลก เพราะว่าหลังจากนั้นฆาตกรก็ลุกขึ้นมาอัดเขาซะเละเลยน่ะสิ”