ในที่สุด อาร์เทมีสออกจากถ้ำพร้อมความรู้สึกเจ็บใจเหลือแสนที่ในกระเป๋าเต็มไปด้วยไอเทมที่สามารถเรียกได้เต็มปากว่า ‘ขยะ’ แม้จะเจอของพอหายากอยู่บ้างหลายชิ้น แต่ด้วยเงื่อนไขการใช้งานอย่าง ‘ผู้เล่นต้องเลเวลตั้งแต่สิบขึ้นไป’ ก็ทำให้ทั้งหมดนั่นไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอเลย แน่นอนว่าเธอสามารถทำกำไรได้อย่างงดงามโดยนำไปประมูลได้เช่นกัน กระนั้นสำหรับตัวเธอในตอนนี้ เงินไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปแล้ว
อาร์เทมีสตัดสินใจใช้สกิล ‘ปลอมแปลง’ ของชุดคลุมหนังมังกรเปลี่ยนเครื่องแต่งกายของตัวเองให้ดูเหมือนไอเทมสวมใส่ระดับต่ำราคาถูกที่ผู้เล่นใหม่ทั่วไปใช้กัน จากสถานการณ์พิลึกพิลั่นที่กำลังเผชิญอยู่นี่ทำให้มีโอกาสมากที่เธอจะถูกผู้เล่นอื่นไล่ล่าฆ่าสูงมาก เหตุผลหลัก ๆ ก็คือ ทั้งที่เธอมีเลเวลแค่หนึ่งแถมยังสเตตัสห่วยแตกไม่ต่างจากชาวบ้านเอ็นพีซี ทว่ากลับครอบครองไอเทมระดับแรร์ที่ดรอปจากมังกรทมิฬเสียอย่างนั้น พูดง่าย ๆ ก็คือเธออยู่ในสถานะไม่สามารถปกป้องตัวเองได้นั่นเอง
นับว่าสวรรค์ยังมีเมตตาที่มอบสกิลปลอมแปลงมาให้เธอ
อากาศสดชื่นพัดสวนมายามก้าวเข้าใกล้ปากถ้ำ ในที่สุดความอึมครึมอึดอัดก็แทนที่ด้วยทิวทัศน์ผืนป่ากว้างใหญ่เบื้องล่าง เธอไม่แน่ใจนักว่ายามนี้เป็นเวลาใดกันแน่ เบื้องหน้าคือดวงอาทิตย์มหึมาโผล่พ้นเทือกเขาไกลแสนไกลขึ้นมาครึ่งหนึ่ง หรือไม่มันก็เพิ่งจะจมลงไป ดวงอาทิตย์ในดินแดนเทอร์ราเรียมีขนาดใหญ่พอแผดเผาทุกชีวิตบนโลกเป็นจุณได้หากนี่เป็นโลกแห่งความจริง เลยขึ้นไปยังตำแหน่งเกือบตรงศีรษะพอดิบพอดีคือดวงจันทร์สองดวง ดวงหนึ่งมีลักษณะเสี้ยว ขณะที่ดวงข้าง ๆ ซึ่งขนาดใหญ่กว่าราวเท่าตัวมีลักษณะกลมสมบูรณ์แบบ อาร์เทมีสสามารถเห็นลวดลายหลุมบ่อขรุขระบนนั้นชัดเจน
ท้องฟ้าถูกแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนซึ่งถูกทาทับด้วยสีเหลืองทองดูประหนึ่งผืนดินกำลังเปล่งรัศมีออกมาก็ไม่ปาน ขณะม่านสีน้ำเงินอมม่วงห่มคลุมลงมาจากผืนนภาที่อยู่เหนือขึ้นไป โดยยิ่งสูงเท่าไหร่ ความมืดก็ยิ่งเข้มข้นมากเท่านั้น ความมืดมิดเต็มไปด้วยหมู่ดาวดารดาษ แต่เอาเข้าจริงกลับไม่อาจเทียบรัศมีเงินของจันทราได้เลยแม้แต่น้อย
พริบตาหนึ่ง ความรู้สึกบางอย่างเอ่อท้นขึ้นมา หัวใจขององค์เทพีคล้ายถูกจู่โจมด้วยความเจ็บปวดและอ้างว้าง
อาร์เทมีสส่ายหน้า สลัดความเศร้าสร้อยยากอธิบายนั้นทิ้งเสีย ห่างไปไม่ไกลยังอีกฟากของป่า หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ และนั่นก็คือจุดหมายแรกของเธอ
ในเมื่อนี่เป็นการลงทัณฑ์จากพ่อของเธอ ก็หมายความว่าจะต้องมีวิธีการไถ่บาปสักวิธีอยู่ที่ไหนสักแห่งอย่างแน่นอน เพราะงั้นสิ่งที่จำเป็นอันดับแรกในตอนนี้ก็คือการรวบรวมข้อมูล
แม้ใจหนึ่งจะคิดว่าการเข้ามาติดอยู่ในเกม MMORPG จะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายนักก็ตาม ทว่าในเมื่อมันเป็นการกระทำของพ่อผู้บ้าอำนาจของตัวเองแล้ว จึงไม่แปลกที่อาร์เทมีสจะอดนึกสงสัยว่าตนอาจต้องประสบความซวยแบบเดียวที่ถูกมังกรทมิฬฆ่าแบบวนลูปไม่ช้าก็เร็วขึ้นมาอีกไม่ได้ เผลอ ๆ อาจแย่กว่าด้วยซ้ำ อย่างญาติโอตาคุสายกันดั้มอย่างนายเฮฟเฟตัสนั่นไง ที่ดันไปเข้าข้างฝ่ายแม่ตอนที่ซูสกับเฮร่าทะเลาะกัน เลยโดนโยนตกโอลิมปัสจนขาเดี้ยงไปตลอดชาติ หรือจะเป็นการเนรเทศโพไซดอนผู้เป็นพี่ชายแท้ ๆ ลงมาทำงานเยี่ยงทาสบนโลกมนุษย์ฟรี ๆ ให้ตาแก่บ้ากามที่ไหนก็ไม่รู้ อึ๋ย แค่คิดก็สยองแล้ว
คงต้องบอกว่าอย่างน้อยเธอก็โชคดีอยู่ละนะ ที่แม้จะถูกลงโทษก็เป็นการถูกขังในโลกแห่งเกมเช่นนี้
อาร์เทมีสมองหาทางลงแต่ก็ไม่พบ ดูท่าคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องค่อย ๆ ปีนหน้าผาลงละนะ เธอชะโงกมองลงไปด้านล่างก่อนกลืนน้ำลายเอื้อก จุดนี้น่าจะอยู่สูงจากยอดไม้สักสามสิบเมตรได้ จากระยะนี้หากกระโจนลงไปละก็จำเป็นต้องมีเลเวลอย่างน้อยสี่สิบขึ้นไปไม่ก็มีสกิลสายกระโดดหรือเหินหาว สำหรับตัวเธอตอนนี้แล้ว ขืนตกลงไปละบอกได้เลยว่าตายอย่างไม่ต้องสงสัย
ระหว่างที่เธอกำลังพิจารณาเลือกจุดเหมาะ ๆ พอใช้ไต่ได้ สายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปเห็นบางสิ่งไม่ใกล้ไม่ไกลนักเข้าเสียก่อน เอาจริง ๆ ก็คือมันอยู่ห่างไปประมาณสองเมตรเท่านั้น
หางแกว่งไปมาช้า ๆ ร่างกายเช่นสัตว์เลื้อยคลานปกคลุมด้วยเกล็ดสีเขียวอมม่วง ไม่จำเป็นต้องเห็นชื่อก็สรุปได้ชัดเลยว่ามันต้องมีพิษแน่นอน เจ้ากิ้งก่า... ตัวเงินตัวทอง... เรียกว่ากิ้งก่าแล้วกันเนอะ กิ้งก่าตัวนี้มีขนาดใหญ่กว่าม้าแคระราวเท่าตัว ตาปูดโปนสีเหลืองตุ่นมีลวดลายกลมซ้อนกันเป็นวงคลื่นกระจายออกจากรูม่านตา ศีรษะของมันมหึมามากเมื่อเทียบกับขนาดตัว อาจเป็นเพราะแผงคอที่ชี้ไปทางด้านหลังประหนึ่งกรงเล็บของซีโนมอร์ฟจากภาพยนตร์ชุดเอเลี่ยนก็ได้
ข่าวร้าย... มันคือ Poison Monitor Komodo เลเวลสี่สิบห้า
ฉิบหาย! ลืมไปสนิทเลยว่ารอบ ๆ ‘คลังสมบัติหุบเขามังกรทมิฬ’ จะมีพวกตัวเงินตัวทองคอยเฝ้าอยู่นี่นา! เอ้ย! กิ้งก่าต่างหาก... ยังไงก็เถอะ แม้จะเทียบกับมังกรทมิฬไม่ได้ แต่มอนสเตอร์ระดับล่างเองก็มีความร้ายกาจในแบบของมันเหมือนกัน
อาร์เทมีสตัวแข็ง รู้สึกราวกับเหงื่อค่อย ๆ ซึมออกมาตามแผ่นหลัง ทว่าเจ้ากิ้งก่าไม่มีทีท่าว่าจะเข้าโจมตีเธอ มันยังคงเกาะบนชั้นหินลาดชันเหนือศีรษะเธอนิ่ง ๆ และใช้ดวงตาน่าพะอืดพะอมจับจ้องหญิงสาวเขม็ง
หรือมันจะหลับอยู่กันนะ เพราะปกติแล้วมอนสเตอร์พวกนี้จะโจมตีผู้เล่นทันทีที่เห็นนี่นา
เทพีกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว พร้อมกันนั้นก็พยายามเคลื่อนไหวให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอควรรีบปีนลงหรือควรชักอาวุธออกมาเสียบคอหอยมันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยดีนะ
เธอค่อย ๆ ก้าวถอยทีละนิด ย่อตัวลง มือเอื้อมไปจะแตะพื้น ลืมไปเสียสนิทว่าด้านหลังของเธอไม่ใช่จุดที่ดีนักสำหรับการปีน
กิ้งก่าไม่ขยับ อาร์เทมีสหรี่ตาลง
ดาบเกล็ดมังกร? หรือ คันศรประกายเงินแห่งโลกาวินาศ? ดี
เธอเป็นเทพีนะ หนึ่งในสิบสองเทพเจ้าผู้ทรงพลังที่สุดของโอลิมปัส เพราะงั้นจะมานั่งกลัวตัวเงินตัวทองโง่ ๆ นี่ทำไมกัน อาร์เทมีสคิด อีกอย่างเมื่อก่อนเธอก็เคยฆ่าพวกมันมาเป็นร้อย ๆ ตัวแล้วไม่ใช่หรือไง
แต่อย่าลืมสิว่าตอนนี้เธอน่ะแค่เลเวลหนึ่งเท่านั้น ส่วนสเตตัสอื่น ๆ ก็ดันเป็นศูนย์อีกต่างหาก
พริบตาอันยาวนานผ่านพ้นไป จากนั้นฉับพลัน กิ้งก่าพิษเลเวลสี่สิบห้าก็กระโจนพรวดจากผนังหินที่มันเกาะอยู่มาหาเธอด้วยความเร็วสูง อาร์เทมีสผู้คาดการณ์การเคลื่อนไหวนั้นไว้แล้วยกมือขึ้น ธนูก็แล้วกัน เธอตัดสินใจในเสี้ยววินาที
“คันศรประกายเงินแห่งโลกาวินาศ!” เธอตะโกน
เพียงทว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นในอุ้งมือว่าง ๆ ก็คือความว่างเปล่านั่นเอง อาร์เทมีสผู้ไม่รู้สึกถึงพลังอำนาจเทพเจ้าใด ๆ ในตัวไม่ทันได้ประหลาดใจด้วยซ้ำตอนที่ถูกกิ้งก่าพิษม้วนตัวพุ่งชนจัง ๆ แรงกระแทกส่งผ่านเข้ามาในร่างและมีผลโดยตรงต่อปริมาณค่าพลังชีวิต แม้จะหลับตาอยู่เธอก็สามารถเห็นค่าสามสิบกะพริบเป็นสีแดงในความมืดมิดก่อนลดจำนวนลงจนเหลือยี่สิบ
พลังชีวิตลดไปหนึ่งในสามจากการโจมตีครั้งเดียวเนี่ยนะ!?!
อาร์เทมีสสบถไม่เป็นภาษา จากนั้นวินาทีต่อมาสิ่งที่แย่ยิ่งกว่าซึ่งอยู่เหนือความคาดหมายของเธอก็เกิดขึ้น ทุกอณูในร่างผอมบางของเธอพลันรู้สึกโหวงวูบเมื่อความมั่นคงข้างใต้สูญหายไป
มันพุ่งชนเธอกระเด็นพ้นออกจากขอบผามา!
“ว่าแล้วไง! แค่มังกรทมิฬยังไม่พอหรือไงยะ เจ้าพ่อบ้า!!!” อาร์เทมีสกรีดร้องขณะร่วงหล่นลงไปพร้อมกิ้งก่าที่ใช้ขาเหนียวหนึบกอดรัดเธอไว้จนไม่อาจขยับเขยื้อนได้