เช้าวันเกิดครบรอบสามสิบสี่ปีของนายแพทย์อินทัช เริ่มต้นขึ้นไม่ต่างจากวันธรรมดาเท่าไรนัก
หลังอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย เขาเดินลงมายังชั้นล่างของบ้าน ก่อนจะเห็นการ์ดใบเล็กวางอยู่บนโต๊ะในครัว
ไม่ต้องเปิดก็รู้ว่าเป็นของใคร
อินทัชหยิบมันขึ้นมา ลายมือคุ้นตาเขียนไว้สั้น ๆ
สุขสันต์วันเกิดนะอิน
ขอให้มีความสุข อย่าทำงานหนักมาก
แล้วก็ขอให้หาแฟนได้เร็ว ๆ สักที
ไอ้หมี เพื่อนมึงเอง
มุมปากของคนอ่านยกขึ้นนิดหนึ่ง
เตมีย์คงออกไปทำงานแล้ว
การ์ดแบบนี้จะถูกวางไว้ให้เขาทุกปี ต่อให้บางปีอีกฝ่ายต้องออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง หรือกลับดึกจนแทบไม่ได้เจอหน้ากันก็ตาม
อินทัชกับเตมีย์รู้จักกันมานานกว่าสิบเจ็ดปี
จากเพื่อนสมัยมัธยม
กลายเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัย
และสุดท้ายก็กลายเป็นคนที่ใช้ชีวิตอยู่ใต้หลังคาเดียวกันมาจนถึงทุกวันนี้
คนหนึ่งเป็นศัลยแพทย์
อีกคนเป็นตำรวจ
เวลาแทบไม่เคยตรงกัน
อินทัชมีเวร มีเคสผ่าตัดที่เลื่อนเวลาไม่ได้ ส่วนเตมีย์ก็มีงานที่พร้อมเรียกตัวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง บางวันคนหนึ่งกลับบ้านในตอนที่อีกคนกำลังจะออกไป บางครั้งผ่านไปหลายวัน คุยกันจริง ๆ ไม่ถึงสิบประโยค
แต่มีธรรมเนียมหนึ่งที่ทั้งคู่ทำมาตลอด
วันเกิดของใครคนนั้น ต้องกลับมาตัดเค้กด้วยกัน
ถ้าไม่มีเหตุฉุกเฉินจริง ๆ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพอดี
ชื่อบนหน้าจอคือคนเดียวกับเจ้าของการ์ดในมือ
อินทัชกดรับ
“อิน วันนี้กลับมากินข้าวกันนะ กูซื้อเค้กไว้แล้ว”
เสียงทุ้มคุ้นเคยดังมาตามสาย ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีแบบที่เขาคุ้นมาทั้งชีวิต
“สุขสันต์วันเกิดนะมึง เพื่อนเลิฟ”
อินทัชนิ่งไปนิดหนึ่ง
เพื่อน
คำสั้น ๆ ที่ใช้อธิบายความสัมพันธ์ของพวกเขาได้ดีที่สุดมาตลอดสิบเจ็ดปี
เตมีย์ใช้คำนั้นอย่างเป็นเรื่องปกติ
ทุกคนรอบตัวก็ใช้คำนั้น
แม้แต่อินทัชเองก็ใช้มันมาตลอด
เพียงแต่ไม่มีใครรู้ว่า สำหรับเขา คำว่าเพื่อนไม่เคยเพียงพอมานานแล้ว
เขาไม่รู้แน่ชัดว่าความรู้สึกเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไร
รู้ตัวอีกที คนที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพื่อนสนิทที่สุด ก็กลายเป็นคนที่เขาอยากอยู่ข้าง ๆ มากกว่านั้นไปแล้วแต่สิบกว่าปีที่ผ่านมา
อินทัชไม่เคยพูดและเตมีย์ก็ไม่เคยรู้
“อืม”
เขาตอบกลับไปสั้น ๆ อย่างที่ทำมาตลอด
...................................
เกือบหนึ่งทุ่ม อินทัชกลับถึงบ้านตามเวลานัด
อาหารบนโต๊ะถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
ส่วนเค้กยังอยู่ในตู้เย็น ไม่มีร่องรอยว่าเคยถูกเปิด
เขาวางกุญแจรถลงบนเคาน์เตอร์ เหลือบมองนาฬิกา
เลยเวลานัดไปเกือบครึ่งชั่วโมง
อินทัชกดโทรออก
เตมีย์รับสายไม่ช้า
“ฮัลโหลอิน”
“มึงอยู่ไหน”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนเสียงร้องจะดังขึ้น
“เฮ้ย เชี่ย กูลืม!”
อินทัชมองอาหารบนโต๊ะ
“ลืมอะไร”
“กูนัดน้องแพรวไว้”
น้ำเสียงอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดทันที
“นัดซ้อนกันเฉยเลย ขอโทษนะมึง ตอนนี้กูกินข้าวกับน้องอยู่ มึงกินไปก่อนเลย เดี๋ยวกูรีบกลับไปตัดเค้กด้วย”
อินทัชเงียบ
“อิน?”
“อืม”
“ขอโทษทีว่ะเพื่อน”
คำเดิมอีกแล้ว
อินทัชมองหน้าจอจนสายถูกตัดไป
บ้านทั้งหลังกลับมาเงียบเหมือนเดิม
ความจริงมันไม่ใช่ครั้งแรก
เตมีย์เคยลืมนัดกับเขามาแล้วหลายครั้ง
บางครั้งเพราะงาน
บางครั้งเพราะเพื่อน
และบ่อยครั้งเพราะผู้หญิง
เมื่อก่อนอินทัชเคยโกรธ
เคยนั่งรอจนอาหารเย็นชืด
เคยเฝ้ามองประตูทุกครั้งที่ได้ยินเสียงรถผ่านหน้าบ้าน
เคยบอกตัวเองว่าอย่างน้อยอีกฝ่ายก็คงจำได้ในที่สุด
แต่ความผิดหวัง เมื่อเกิดซ้ำมากพอ มันก็ไม่ได้เจ็บเท่าเดิมอีกแล้ว
ไม่ได้แปลว่าไม่รู้สึกแค่ชินเกินกว่าจะถามว่า
ทำไมต้องเป็นเขาที่ถูกลืมอยู่เรื่อย
อินทัชลุกขึ้น เก็บอาหารทีละจานเข้าตู้เย็น
ช้า ๆ เงียบ ๆ
เหมือนเป็นเรื่องธรรมดา
เค้กยังคงอยู่ในกล่องเดิม
เขาปิดตู้เย็น ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเพื่อนอีกคน
“พวกมึงอยู่ไหนกัน”
“ร้านเดิม ทำไมวะ”
ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง
“เฮ้ย วันนี้วันเกิดมึงนี่ ไม่เป่าเค้กกับไอ้หมีเหรอ”
“มันนัดกับแพรว”
“โดนเทอีกแล้วเหรอมึง”
อินทัชไม่ได้ตอบ
อีกฝ่ายก็ไม่ได้ถามซ้ำ
“งั้นมานี่มา ฉลองกับพวกกู”
“อืม”
“ที่เดิมนะ”
“เออ”
เขาวางสาย หยิบกุญแจรถแล้วเดินออกจากบ้าน
โดยไม่ได้หันกลับไปมองโต๊ะอาหารอีก
.......................................
ผับประจำของกลุ่มเพื่อนคึกคักกว่าปกติเล็กน้อย
ทันทีที่อินทัชเดินเข้าไป เสียงเรียกก็ดังขึ้นจากโต๊ะมุมเดิม
“อิน ทางนี้!”
เขาเดินเข้าไปหา ก่อนเพื่อนหลายคนจะยกแก้วขึ้นพร้อมกัน
“สุขสันต์วันเกิดนะมึง!”
อินทัชพยักหน้า
“ขอบใจ”
แก้วแรกถูกยื่นมาให้
เขารับไว้แล้วดื่มลงไปครึ่งแก้วโดยไม่ปฏิเสธ
ไม่มีใครถามถึงเตมีย์อีก
ทุกคนรู้จักพวกเขามานานพอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่อินทัชมาปรากฏตัวคนเดียวทั้งที่ควรอยู่กับอีกคน
เมื่อก่อนเพื่อนยังเคยเห็นแววตาเสียใจของเขา
เห็นตอนนั่งเงียบเกินไป เห็นตอนฝืนยิ้ม
เห็นตอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูซ้ำ ๆ ทั้งที่ไม่มีข้อความใหม่
แต่หลายปีผ่านไป แววตาแบบนั้นก็ค่อย ๆ หายไป
สิ่งที่เหลืออยู่ในตอนนี้ไม่ใช่ความไม่รู้สึก
มันคือความรู้สึกที่ถูกกดทับจนกลายเป็นความเคยชิน
แก้วที่สองถูกเติมลงมา
อินทัชยกขึ้นจิบ
ไม่นานนัก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างตัว
“ขอโทษนะครับ”
เขาหันไปมอง
ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มเป็นมิตร แต่สายตาชัดเจนเกินกว่าจะเข้าใจผิด
“ไม่ค่อยเห็นหน้าคุณเลย ไม่ค่อยได้มาที่นี่เหรอครับ”
“ครับ นาน ๆ มาที”
“วันนี้เพื่อนลากมา?”
“ประมาณนั้น”
อีกฝ่ายหัวเราะ ก่อนมองแก้วในมือเขา
“มีโอกาสพิเศษหรือเปล่าครับ”
อินทัชตอบเรียบ ๆ
“วันเกิดผม”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“จริงเหรอครับ งั้นสุขสันต์วันเกิดนะครับ”
“ขอบคุณครับ”
สายตาสองคู่สบกัน
ไม่ต้องพูดมากกว่านั้นก็เข้าใจ
“ผมเลี้ยงอีกแก้วได้ไหม”
อินทัชมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนวางแก้วของตัวเองลง
“ได้ครับ”
เพื่อนร่วมโต๊ะหันมามองกันเงียบ ๆ
ไม่มีใครพูดอะไร ไม่นาน ที่นั่งของอินทัชก็ว่างเปล่า
..................................................................
เกือบสี่ทุ่ม
เตมีย์ขับรถไปส่งแพรวแฟนสาวถึงคอนโด
หญิงสาวปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนหันมาถาม
“คืนนี้พี่ไม่ขึ้นไปเหรอคะ”
“ไม่ได้”
เตมีย์เหลือบมองเวลา
“พี่ต้องรีบกลับบ้าน”
“มีงาน?”
“เปล่า วันนี้วันเกิดไอ้อิน”
แพรวชะงักไปเล็กน้อย
เตมีย์พูดต่อเหมือนไม่ได้สังเกต
“พี่นัดมันตัดเค้กไว้ ลืมนัดมันไปรอบหนึ่งแล้ว
เดี๋ยวกลับช้ากว่านี้มันด่าพี่อีก”
หญิงสาวมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ
“งั้นรีบกลับเถอะค่ะ”
เตมีย์โน้มตัวไปจูบหน้าผากเธอ
“พี่ไปก่อนนะหนู รักนะ”
“ค่ะ ขับรถดี ๆ”
เขายกมือโบก ก่อนขับรถออกไป
ห้าทุ่มเศษ
ประตูบ้านถูกเปิดออก
“อิน!”
ไม่มีเสียงตอบรับ
เตมีย์ถอดรองเท้าแล้วเดินเข้ามาด้านใน บ้านทั้งหลังเงียบกว่าปกติ เขาตรงไปเปิดตู้เย็น ก่อนจะเห็นเค้กยังอยู่ในกล่องเดิม
อาหารที่เตรียมไว้ถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก
รออยู่นานกว่าปกติ ปลายสายจึงรับ
“ฮัลโหล”
“มึงอยู่ไหน กูกลับมาแล้วนะ”
อินทัชเงียบ
“กลับมาตัดเค้กก่อนดิ กูรออยู่”
ยังไม่มีคำตอบเตมีย์เริ่มรู้สึกแปลก ๆ
“อิน มึงเป็นอะไรหรือเปล่า”
“เปล่า”
“แล้วมึงอยู่ไหน”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
เตมีย์ถามต่อ
“อยู่กับใคร”
คราวนี้ความเงียบยาวกว่าเดิม ก่อนเสียงของอินทัชจะดังขึ้นเรียบ ๆ
“ไม่ต้องรอกู”
เตมีย์ขมวดคิ้ว
“หมายความว่าไง”
“วันนี้กูไม่กลับ”
“เฮ้ย เดี๋ยว ไอ้อิน—”
สายถูกตัดเตมีย์มองหน้าจอที่ดับไปแล้วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดโทรกลับทันที
ไม่มีคนรับ เขากดอีกครั้ง
ก็ยังไม่มีคนรับ
เตมีย์ลดโทรศัพท์ลงช้า ๆ
ปกติอินทัชไม่ใช่คนแบบนี้
ต่อให้เขาผิดนัด ต่อให้กลับช้า อีกฝ่ายก็มักจะอยู่บ้านเสมอ
แต่คืนนี้กลับหายไปไหนก็ไม่รู้ แถมยังตัดสายใส่กันอีก
เขาเหลือบมองเค้กในตู้เย็น ก่อนขมวดคิ้วน้อย ๆ
**วันนี้ไอ้อินมันแปลก ๆ ว่ะ**