หลังวันเกิดผ่านไป
เตมีย์ดูเหมือนจะพยายามชดเชยให้อินทัชอยู่เงียบ ๆ
เช้าวันนั้นเขาตื่นก่อนเวลา
ทั้งที่ถ้าไม่มีงานด่วน ปกติมักจะเป็นคนสุดท้ายที่ยอมลุกจากเตียง
“วันนี้กูไปส่ง”
อินทัชที่กำลังยืนชงกาแฟหันมามอง
“ทำไม”
“ก็จะไปส่ง”
“กูขับไปเองได้”
“รู้”
เตมีย์หยิบกุญแจรถขึ้นมาแกว่งเล่น
“แต่กูอยากไปส่ง”
อินทัชมองหน้าเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“ตามใจ”
“แล้วเย็นเดี๋ยวกูมารับ”
คราวนี้อินทัชเลิกคิ้ว
“อีกแล้ว?”
“เออ”
“มึงว่าง?”
คำถามนั้นทำให้เตมีย์ชะงักไปนิดหนึ่ง
“เออน่า คราวนี้กูตั้งใจมารับมึงจริง ๆ”
อินทัชไม่ได้ตอบอะไรต่อ แต่เตมีย์เห็นว่ามุมปากอีกฝ่ายขยับขึ้นเพียงนิดเดียว
แค่นั้นเขาก็รู้สึกว่าภารกิจง้อเพื่อนของตัวเองกำลังไปได้สวย
.......................................................
เกือบหกโมงเย็น รถของเตมีย์จอดอยู่หน้าโรงพยาบาลในจุดเดิม
เขามาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย จึงนั่งเล่นโทรศัพท์รออยู่ในรถ
ยังไม่ทันได้กดโทรหา อินทัชก็เดินออกมาจากอาคารเสียก่อน
เตมีย์กำลังจะเปิดประตูลงไปเรียก
แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับใครบางคนที่เดินเข้ามาหาเพื่อนพอดี
หมอหนุ่มคนเดิม
คนที่เอาของขวัญวันเกิดมาให้อินทัชเมื่อวันก่อน
“พี่อินครับ”
อินทัชหันไป ก่อนยิ้มให้อีกฝ่าย
เป็นแค่รอยยิ้มธรรมดา
แต่ไม่รู้ทำไม วันนี้เตมีย์ถึงเพิ่งสังเกตว่าเวลา
คนอย่างอินทัชยิ้มจริง ๆ มันดูดีขนาดไหน
ใบหน้าที่ปกตินิ่ง สุขุม จนบางครั้งแทบดูเข้าถึงยาก
อ่อนลงทันทีเมื่อริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย
เตมีย์มองอยู่เงียบ ๆ
ก่อนเสียงหัวเราะคิกคักจากด้านข้างจะทำให้เขาหันไปมอง
พยาบาลสาวสองคนกำลังกระซิบอะไรกันอยู่ใกล้ประตูทางเข้า
สายตาทั้งคู่มองไปยังอินทัช
พอเจ้าตัวเดินผ่านก็ยิ้มให้ ก่อนจะหันมาซุบซิบกันต่อ
เตมีย์ขมวดคิ้ว
เขามองกลับไปหาเพื่อนอีกครั้ง
ระหว่างทางจากอาคารมาถึงรถ
มีทั้งพยาบาล เจ้าหน้าที่ และแพทย์รุ่นน้องทักอินทัชอยู่หลายคน
บางคนยิ้มให้ บางคนถึงกับหันกลับมามองอีกครั้งหลังเดินสวนกันไปแล้ว
เรื่องนี้ทำให้เตมีย์รู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูก
เขารู้มาตลอดว่าอินทัชหน้าตาดี
ก็รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก จะไม่รู้ได้ยังไง
แต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะเป็นที่สนใจของคนรอบตัวถึงขนาดนี้
อินทัชเปิดประตูรถขึ้นมานั่ง
“รอนานไหม”
“ไม่นาน”
เตมีย์ยังคงมองหน้าเพื่อน
อินทัชเลิกคิ้ว
“มองอะไร”
“เปล่า”
“แปลก”
“ก็บอกว่าเปล่า”
เตมีย์รีบออกรถ แต่ความสงสัยกลับติดอยู่ในหัวไม่ยอมไปไหน
.............................................
คืนนั้นหลังกลับถึงบ้าน เตมีย์ยังนึกถึงเรื่องเดิมอยู่
ภาพหมอหนุ่มที่เดินเข้ามาหาอินทัช
ภาพพยาบาลที่แอบมอง
รวมถึงเรื่องคืนวันเกิดที่อีกฝ่ายไม่กลับบ้าน
สุดท้ายความอยากรู้ก็ชนะ
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่ง
“ฮัลโหล”
“มึง กูถามอะไรหน่อย”
“อะไร”
“วันเกิดไอ้อิน มันไปหาพวกมึงใช่ไหม”
ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง
“เออ”
“แล้วมันกลับกี่โมง”
“ไม่รู้”
เตมีย์ขมวดคิ้ว
“หมายความว่าไงไม่รู้”
“ก็มันไม่ได้อยู่กับพวกกูจนร้านปิดนี่”
“แล้วมันไปไหน”
อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ
“ทำไมวะ คุณสารวัตรจะสอบสวนเพื่อน?”
“กูถามจริง”
“ก็มึงเทมันไม่ใช่เหรอ มันเลยมาหาพวกกู”
“เออ รู้แล้ว แล้วหลังจากนั้นล่ะ”
“ก็อยู่แป๊บเดียว”
“แล้ว?”
“เห็นมันคุยกับหนุ่มที่ไหนไม่รู้”
เตมีย์เงียบไปทันที
“ใครนะ”
“ผู้ชาย”
“มึงพูดว่าอะไรนะ”
“ผู้ชายไง”
ปลายสายตอบชัดถ้อยชัดคำ
“คุยกันอยู่พักหนึ่ง แล้วก็หายไปทั้งคู่”
เตมีย์นิ่งไป
“เดี๋ยว”
“อะไรอีก”
“มึงหมายถึง...ไอ้อินหายไปกับผู้ชาย?”
“เออ”
“ทั้งคืนเลย?”
“กูจะไปรู้ไหม แต่จากที่มึงบอกว่ามันไม่กลับบ้าน ก็น่าจะใช่”
เตมีย์ลุกขึ้นยืนทันที
“เชี่ย”
“อะไรของมึง”
“มันโดนหลอกหรือเปล่าวะ”
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่
“หา?”
“ก็ไอ้อินอะ”
เตมีย์เริ่มเดินไปมา
“มึงก็รู้มันเนิร์ดจะตาย แล้วไปกับคนไม่รู้จักทั้งคืนแบบนั้น
ถ้าโดนวางยา โดนปล้น หรือโดนทำมิดีมิร้ายขึ้นมา—”
เสียงหัวเราะดังลั่นมาตามสาย
“มึงหัวเราะอะไร!”
“กูขำมึงนี่แหละ”
“ขำเหี้ยอะไร”
“ไอ้สารวัตรหมี มึงเป็นตำรวจเก๊หรือเปล่าวะ”
เตมีย์ชะงัก
“อะไร”
“เพื่อนมึงสามสิบสี่แล้ว ตัวก็ไม่ใช่เล็ก ๆ
ใครจะมาหลอกมันง่ายขนาดนั้น”
“แต่มัน—”
“หน้าตาอย่างไอ้อินน่ะ กูว่ามีแต่มันจะล่อเขามากกว่า”
“มึงพูดอะไรของมึง”
“กูก็พูดความจริง”
ปลายสายหัวเราะอีกครั้ง
“แม่งพูดไม่กี่คำ สอยผู้ชายหายไปเลย”
เตมีย์ยิ่งขมวดคิ้ว
“มึงจะบอกว่าไอ้อินหิ้วผู้ชายเนี่ยนะ”
“เออ”
“มึงบ้าปะ มันเนี่ยนะชอบผู้ชาย”
คราวนี้ปลายสายเงียบไปจริง ๆ
นานจนเตมีย์ต้องเรียก
“ฮัลโหล?”
“หมี”
“อะไร”
“มึงถามจริง?”
“เออ”
เสียงถอนหายใจยาวดังมาตามสาย
“ไอ้เหี้ย”
“อะไรของมึงอีก”
“นี่มึงอยู่บ้านเดียวกับมันมายังไงวะ”
เตมีย์นิ่งไปเล็กน้อย
“หมายความว่าไง”
“กูก็ไม่รู้จะด่ามึงยังไงแล้ว”
อีกฝ่ายเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้า ๆ ชัด ๆ
“ไอ้อินมันไม่ได้ชอบผู้หญิง”
ทุกอย่างรอบตัวเหมือนเงียบลงทันที
เตมีย์ไม่ตอบ
ปลายสายจึงพูดซ้ำ
“ได้ยินไหม”
“ไอ้หมี”
“ไอ้อินมันชอบผู้ชาย ไอ้ฟาย”
เตมีย์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง
เหมือนสมองหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ
ประโยคนั้นดังซ้ำอยู่ในหัว
ไอ้อินมันไม่ได้ชอบผู้หญิง
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองวางสายไปตอนไหน
รู้ตัวอีกทีก็นั่งอยู่บนโซฟา โทรศัพท์ยังค้างอยู่ในมือ
สิบเจ็ดปี
เขารู้จักอินทัชมาสิบเจ็ดปีแล้ว
ตั้งแต่ยังเป็นเด็กมัธยม จนเรียนมหาวิทยาลัย
และแยกย้ายกันเข้าสู่ชีวิตการทำงาน
จริงอยู่ ช่วงแรกหลังเรียนจบพวกเขาแทบไม่ได้เจอกัน
เตมีย์เพิ่งรับราชการ งานหนัก เวลาก็ไม่เป็นเวลา
ส่วนอินทัชอยู่โรงพยาบาลแทบมากกว่าอยู่บ้าน
บางช่วงสวนกันไปมา บางสัปดาห์แทบไม่เห็นหน้ากันด้วยซ้ำ
แต่สี่ห้าปีหลังมานี้ทุกอย่างต่างออกไป
งานเริ่มเข้าที่
ตารางชีวิตเริ่มลงตัว
พวกเขากลับมาเจอกันแทบทุกวัน
กินข้าวด้วยกัน
อยู่บ้านเดียวกัน
บางคืนยังนอนเตียงเดียวกันด้วยซ้ำ
เป็นไปได้ยังไงที่เขาไม่รู้
เตมีย์เอนหลังพิงโซฟาช้า ๆ
เขารู้ว่าอินทัชดื่มกาแฟแบบไหน
รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบกินอะไร
รู้ว่าเวลาเหนื่อยจะเงียบกว่าปกติ
รู้ว่ากลับจากเวรหนักแล้วชอบหลับคาโซฟา
รู้กระทั่งว่ากลิ่นสบู่บนตัวอีกฝ่ายเปลี่ยนไป
แต่กลับไม่เคยรู้เลยว่าอินทัชชอบผู้ชาย
ไม่เคยรู้ว่าอีกฝ่ายมีคนเข้าหา
ไม่เคยรู้ว่าเคยคบใคร
หรือแม้แต่คืนวันเกิดที่ผ่านมา...
คนที่อินทัชหายไปด้วยคือใคร
เตมีย์ก้มมองโทรศัพท์ในมือ
จู่ ๆ ความมั่นใจที่เคยมีมาตลอดว่าเขา
คือคนที่รู้จักอินทัชดีที่สุดก็เริ่มสั่นคลอน
สิบเจ็ดปีที่ผ่านมา
เขารู้อะไรเกี่ยวกับอินทัชบ้างกันแน่
หรือความจริงแล้ว
เขาเพียงแค่รู้จักชีวิตของอินทัชในส่วนที่ตัวเองอยู่ในนั้นเท่านั้น
ส่วนเรื่องอื่น
เขาไม่เคยรู้เลยสักอย่าง