.ในกรณีพวกเราได้เริ่มเดินเข้าใกล้ถ้ำแล้วครับและกลิ่นสนิมที่ตีเข้าจมูกอยู่ตลอดเวลาทำให้ผมหายใจไม่ค่อยออก ยิ่งเข้าใจนะทำเรื่อยๆเท่าไหร่ผมยิ่งขนลุกมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนผมจะได้ยินเสียงกรีดร้องของใครบางคนนั่นแหละน่ากลัว ยิ่งเสียงกรีดร้องของใครบางคนยิ่งทำให้ผมกำพัดเหล็กที่อี้หยางยัดใส่มือมาให้ผมเเน่นขึ้น
แล้วตอนนี้เราก็ถึงหน้าถ้ำเรียบร้อยแล้วครับเอายังไงดีจะก้าวเข้าไปดีไหมหรือไม่ก้าว หลังจากนั้นพวกเขาทุกคนก็เดินเข้าไปแล้วครับแต่ผมก็ยังอยู่นะทำอยู่เหมือนเดิมก้าวสองถอยหลังสามสเต็ปบาสโลป เอ้าเพลงมา ถ้ามีเพลงเนี่ยมันส์เลยนะครับหยอกเล่น
"เอาวะเป็นไงเป็นกันจะอยู่หรือจะตายมันก็ขึ้นอยู่กับตรงนี้แหละว่ะ"หลังจากนั้นผมเลยตัดสินใจเดินตามพวกเขาเข้ามาในถ้ำ และที่ผมเห็นผมกลับถึงกับร้องเลยครับโอเลยครับ
"โออายเหี้ยเน้ มันช่างมืดส่ะเหลือเกิน"ผมมองไม่เห็นเลยครับมองไม่เห็นอะไรสักอย่างมืดตึ๊บเหมือนอยู่ๆก็ไฟดับกะทันหันนะครับไม่นานผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆเรื่อยๆแล้วก็จับมือผมไว้เฉย
"จับมือเข้าไว้ขอรับใต้เท้าแต่ท่านจะได้ไม่หายไปไหน"เสียงนี้มันคุ้นๆนะครับและใช่คุณองครักษ์แสนดีของผมนั่นเองเย้
"หลงซานเจ้ามองเห็นในที่มืดได้อย่างไร"เขาเลยถามออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นต้นสงสัยสงสัยมากเฮ้ยปกติคนมองไม่เห็นในที่มืดไม่ใช่หรอวะ
"ฮ่าๆพอดีกระผมมีพลังปราณนะขอรับ"อ้าวเฮ้ยไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า ได้ไงอ่ะโคตรขี้โกงทำไมพระเจ้าถึงไม่รักผมอ่ะ นี่เอาเปรียบกันชัดๆเลย ผมเสียเปรียบมากครับผมรับไม่ได้
"มัน op ถึงขนาดนั้นเลยหรอ"หลังจากที่ผมกล่าวไปทำให้หลงซานถึงกลับงง
"เมื่อกี้ท่านว่าอะไรนะขอรับ"หลงซานได้กล่าวขึ้น เพื่อขอให้ผู้เป็นนายของตนนั้นย้ำประโยคที่นายของเขาพูด
"เปล่าหรอกไม่มีอะไรเจ้าคิดไปเอง"หลังจากที่หลงซานได้อย่างนั้นเขาถึงกับชะงักและหยุดยืนทำให้ผู้เป็นนายเดินชนหลังของตนเอง
ตุ๊บ
"โอ้ย! หลงซานเจ้าจะอยู่ทำไมเจ้าไม่บอกข้าโอ๊ยเจ็บ"หลังจากสงสารได้ยินเสียงผู้เป็นนายของตนเอ็ดตนเลยรีบขอโทษขอโพยผู้เป็นนายทันที
"ถ้าขออภัยขอรับใต้เท้าข้าไม่ได้ตั้งใจ"แต่ข้าก็แอบเจตนาข้ามีเจตนาที่ทำให้ท่านเจ็บแต่ข้าไม่พูดดีกว่า
การที่หลงซานคิดเเต่ไม่กล่าวออกไปแบบนั้นเขาก็ได้ยินเสียงขึ้นจมูกของผู้ใดๆของตน
"หึ"
"เจ้าคิดอะไรอยู่อย่าว่าข้าไม่รู้นะเจ้าปิดบังข้าไม่ได้หรอกนะหลงซานเจ้าอย่าลืมนะว่าข้าเป็นนายของเจ้า"หลงซานที่ได้ยินแบบนั้นเขาถึงกับวิ่งงานไปแล้วกล่าวมาอย่างเลิ่กลั่กว่า
"คิดอะไรขอรับข้าคิดอะไรหรือขอรับข้าไม่ได้คิดอะไรนะขอรับถ้าคิดไปเองหรือเปล่าขอรับข้ายังไม่ได้คิดอะไรเลยขอรับ ข้าไม่ได้คิดใครคิดไม่มี๊"หลังจากที่หลงซานกล่าวมาแบบนั้น ทำให้ลู่เฟย หรี่ตามองคนข้างหน้าทันทีถึงเขาจะมองไม่เห็นแต่เขาดีไว้ก่อนไม่แน่อาจจะจับผิดคนทุกหน้าได้ก็ได้
"ช่างเถอะพวกเราไปกันเถอะโดนทิ้งแล้วมั้งป่านนี้รีบๆเดินได้แล้วข้ามองไม่เห็น"หลังจากที่เขากล่าวขึ้นหลงซานก็พาเขาเดินเข้าไปในส่วนลึกถ้ำ
"กินเลือดแรงมากเลย หลงซาน"ลู่เฟยกล่าวมาพร้อมกับย่นจมูกของตัวเอง หลงซานที่ได้ยินนายของตนบนก็เลยให้กำลังใจในของตน
"สู้ๆนะขอรับ ไม่เป็นไรนะขอรับเดี๋ยวอีกสักพักน่าจะหายไปแล้วหรือไม่ก็ท่านก็ต้องทนอีกสักพักเดี๋ยวทุกอย่างก็จะจบลง"ลู่เฟยที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็ยิ้มออกมาไม่ได้ ถึงองครักษ์คนนี้จะปากสุนัขแต่ก็ดูแลเขาดีกว่าอะไร
ผมก็ได้ยินเสียงดังพรึบขึ้นครับและมันก็ช่างจ้าซะเหลือเกินโอ๊ยแสบตา งงมากอ่ะมีกลไกอะไรทำไมไฟถึงติด amazing หิ่งห้อยมากขนาดที่ที่ผมถามมายังไม่มีแบบนี้เลยว่ะ แต่ก็ต้องมาจึ้งหลังจากที่ผมเริ่มหัดมองและสำรวจโดยรอบนี้ล่ะครับ
มีกระดูกเอยมีหัวกระโหลกเอยมีเด็กที่โดนจับขังเอยมีสัตว์อสูรเอย ทำไมปีศาจยุคนี้ถึงมีรสนิยมแปลกๆอ่ะนะไม่เข้าใจ หลังจากที่เราสำนักเมฆาครามได้เห็นแบบนั้นก็หันมาบอกกับพวกเขาสองคนทันทีว่า
"พวกท่านระวังตัวกันด้วยนะขอรับ" หลังจากที่ได้ฟังแบบนั้นเขาก็ได้พยักหน้าแต่ไม่ได้ตอบกลับเพราะตอนนี้กำลังสำรวจอยู่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าปีศาจที่อยู่ในยุคนี้มีรสนิยมยังไง ตอนที่ผมสำรวจอยู่ผมก็ได้รู้สึกถูกและบีบจากการกระทำของมือของอีกคนที่จับมือผมอยู่ผมเลยสงสัยว่ามันจะบีบทำพะแสงอะไรวะเจ็บชิบหาย ตอนแรกก็กลัวอยู่แล้วนะครับแต่ตอนนี้รู้สึกแบบหัวมันเริ่มอุ่นๆขึ้นมายังไงไม่รู้อ่ะครับ
"หลงซานก็บีบมือข้าทำไมข้าเจ็บเป็น"ผมก็ออกมาด้วยน้ำเสียงปนหงุดหงิดนิดนึงครับ แต่กลับไม่ได้ทำให้แรงบีบ งั้นลดลงแม้แต่นิดเดียวครับแล้วแรงกระทำต่อวัตถุไม่ใช่สิตบมือผมเนี่ยมันหนักแล้วมันเจ็บมากใครโดนก็ต้องร้องอ่ะ ผมจึงขอถามคนที่บีบมือผมว่า
"เจ้าเป็นอะไรเจ้าเป็นอะไรก็บอกข้าสิเบามือหน่อยข้าเจ็บหลงซาน" หลังจากที่ผมกล่าวออกไปก็ได้แล้วครับก็เหมือนเดิมแรงบีบไม่ได้ลดลงเลย ผมเลยใช้พัดที่ผมถืออยู่โบกก็ให้ทีหลังหัวจนทำให้แรงที่กระทำต่อมือของผมนั้นลดลงแล้วคนที่ผมกระทำไปก็ค่อยๆหันมาหาผมแล้วพูดว่า
"ถ้าระวังตัวด้วยนะขอรับที่นี่มันอันตรายข้ารู้สึกได้ว่ามันอันตรายมากตอนนี้ท่านกลับไปก็ยังทันนะขอรับ ข้าจะไปส่งท่านเองถ้าจะเอายังไงขอรับออกไปเลยดีไหม"อยู่ๆหลงซานก็หันมารัวคำถามใส่ผมซะงั้น ทำเอาผมงงเลยเขาเป็นอะไรอ่ะครับสติเขายังดีอยู่หรือเปล่า ไม่นานมากหลังจากที่ผมได้ยินคำถามของน้องซานพวกเราสองหัวก็ได้ยินเสียงต่อสู้กันเกิดขึ้น มันเริ่มแล้ว
พวกผมสองคนเลยหันมองหน้ากันแล้วรีบวิ่งไปที่เกิดเหตุทันทีและได้เห็นปีศาจทุกปัญหาที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาแล้วครับแล้วด้านหน้าของผมก็ใช้รูปปั้นจิ้งจอกถ้าผมจำไม่ผิดสามารถทำให้เขาบูชานี้ทุกๆปีแต่ผมก็ไม่รู้นะครับว่าวันไหนพวกผมมาได้เวลายังไงล่ะเออผมลืมบรรยายให้ทุกคนได้ฟังว่า ไอ้ตัวปัญหาตัวนี้มันหน้าตาคล้ายที่จอดนะคะแต่มันไม่ใช่จิ้งจอก มันเป็นเหมือนมนุษย์แต่มีหูเป็นจิ้งจอกหน้าตาก็เป็นจิ้งจอกแล้วก็ด้วย ไม่พอแถมเล็บยาวเล็บยาวไม่พอแถมเล็บดำอีกทำไมไม่ตัดบ้างเล็บอ่ะ แล้วพี่จิ้งจอกตัวนี้ได้มี 2 หางด้วยสิหลังจากที่ผมอ่านมาตามนิยายหรืออะไรพวกนี้นะครับจิ้งจอกก็จะมีพลังตามหางใช่ไหมยิ่งแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ยิ่งหางเยอะถ้าผมจำไม่ผิดอ่ะนะ แสดงว่าจิ้งจอกตัวนี้ก็คงจะมีความแข็งแกร่งอยู่พอตัว หรือว่าผมเบียวนะ
"ใต้เท้าถอยก่อนขอรับ"หลงซานได้กล่าวขึ้นพร้อมเข้าไปสนับสนุน ตอนนี้ผมรู้สึกว่าเหมือนเราเล่นเกม ห้าวีห้า เลยครับเราจะไม่บอกนะว่าเป็นเกมอะไรแต่ไปหาตามได้นะไม่ได้โฆษณานะครับ จังหวะนี้ฝั่งผมก็จะมี ห้า คนและฝั่งนั้นก็จะมี ห้า คนครับเอาล่ะมาดูกันว่าใครจะชนะหรือใครจะแพ้ ภายในต้องแยกองค์ประกอบก่อนศิษย์สำนักเมฆาครามอยู่ตอนนี้ก็มี สี่ คน คนนึงคือเป็นสายัณห์ที่ฉันโดยเฉพาะอีกคนก็เป็นกระบี่อีกคนก็เป็นแค่และคนสุดท้ายนี้น่าจะเป็นหมอยาพวกสายสนับสนุนแล้วก็บวกกับองครักษ์ของผมมันก็แยกออกเป็น สายัณห์เนี่ยน่าจะเป็นทั้งสายซัพเเล้วก็เเทงค์นะครับส่วนกระบี่เนี่ยน่าจะเป็นโจมตี ใช่เมียก็เหมือนจะเป็นแครี่นะครับส่วนที่เป็นหมอยาเนี่ยน่าจะเป็นซัพที่ดีเลย ส่วนฝั่งนั้นก็มี ห้า เหมือนกันครับแต่ดูไม่ออกเหมือนกันว่าใครเป็นเมจหรืออะไรพวกนี้
งั้นผมจะขอแยกเป็นสีแดงกับสีฟ้านะครับสีแดงคือฝ่ายศัตรูสีฟ้าคือฝ่ายผมนะครับเพราะว่าสีฟ้าก็คือมาจากชุดของสำนักเมฆครามครับ เอาละครับตอนนี้เมฆคงผมไม่พูดพร่ำทำเพลงเปิดยันต์ไปแล้วไปโดนตัวรับของทีมสีแดงครับ ทำให้มันโดนสถานะชั่วคราวครับแล้วทีมสีฟ้าที่เป็นตัวทำดาเมจ ก็ฟาดเเซ่ไปทำดาเมจของตัวรับทีมสีแดงนาทีครับแล้วทีมสีก็ไม่น้อยหน้านะครับตัวทำดาเมจของเขาก็โจมตีเข้าฝั่งตัวซัพพอร์ตของทีมสีฟ้าครับ แต่โชคดีครับตัวทำดาเมจหรือหรือตัวยืนคนเดียวเขามาป้องกันเหตุไม่ได้ทันครับการทำงานเป็นทีมแบบนี้ก็แน่นอนครับว่าตัวทำดาเมจพี่บางที่สุดของเราก็ได้กระชากก็ทำดาเมจฝ่ายสีแดงออกทันทีแล้วตามด้วยแทงกึ่งซัพพอร์ตป้ายันไปใส่หน้าอีก หนึ่ง ทีครับ แต่ทั้งสองฝ่ายก็ไม่มีใครยอมใครนะครับ
ผลัดกันรุกผลัดกันรับสนั่นหวั่นไหว เอาตอนนี้สีฟ้าสวยแล้วครับ เเทงค์กึ่งซัพ โดนโจมตีครับ ตอนนี้ปลิวไปติดผนังถ้ำไว้เรียบร้อย ฝ่าย support เลยเข้าจู่โจมทันทีครับเพื่อดูอาการ และดูเหมือนว่าจะไม่เป็นอะไรมากนะครับ แครี่ของทนไม่ไหวที่แทงกึ่งซ้ำของเราโดนโจมตีก็เลย โจมตีตัวทำดาเมจของฝ่ายนั้นครับ แต่ตัวจับเขาป้องกันไว้ทันตัวจับนี้จะเป็นเหมือนจะเป็นพลังปราณนะครับพลังปราณไม้ที่ดูแข็งแกร่งมากครับ นี่มันเขาเรียกว่าสายควบคุมที่แท้จริงครับตอนนี้ควบคุมแครี่ของฝั่งสีฟ้าไปเรียบร้อย หัวหน้าทีมฝ่ายสีฟ้าที่เห็นแบบนั้นก็ไม่น้อยหน้าเปิดอันติครับก็เปิดปราณตะวั-เฮ้ยไม่ใช่แล้วทำการเผาไหม้มาทันทีครับเป็นปราณไฟที่แข็งแกร่งมาก
หลังจากที่ผลัดกันรุกผลัดกันรับมานานในที่สุดก็ได้ผลออกมาแล้วครับผลยังไงน่ะหรอครับก็อีกฝ่ายนั้นคิดไม่ซื่อมีกำลังที่ซ่อนตัวไว้นะครับทำให้พวกเราจับโดนจับตัวมานั่นแหละครับผมก็สู้ไม่ได้เหมือนกันแม่งมาเยอะชิบหายมาเป็น สามสิบ กูมีแค่ หก โอ้โหแบบนี้เขาเรียกหมาหมู่ ครับน้อง แต่ไม่ต้องห่วงครับป่านนี้กองกำลังของสำนักเมฆาครามคงจะไปหาพ่อบ้านของผมแล้วล่ะครับ เเละน่าจะใช้เวลาไม่นานเพราะบ้านของผมก็น่าจะพากองกำลังมาเอาคืนแล้วนะครับ หมาหมู่เจอหมาหมู่แบบนี้ก็สวยสิครับไอ้น้องเอ้ยแต่การที่ผมโดนจับมาแบบนี้มันก็ไม่โอเคเท่าไหร่นะครับการที่ถูกมัดไว้ แยกต่างหากไอ้สะด้วย โคตรไม่แฟร์เลยครับแต่ผมรู้สึกว่าผมจะได้เป็นลูกค้า VIP ของที่นี่นะครับ เพราะตอนนี้ผมนั่งอยู่บนหินส่วนคนอื่นนั่งอยู่บนพื้นครับ ถ้าว่าผมใจสั่นไม่น้อยเลยครับท่านผู้ชม แล้วผมทำอะไรไม่ได้ด้วย เพราะพัดของผมนั้นมันอยู่นู่น~มันตกอยู่ครับมันตกอยู่ไกลมาก ก็ได้แค่มองครับแถมเอื้อมไม่ถึงเหมือนคนรักยังไงอย่างนั้นนะครับได้แค่มองแต่ครอบครองไม่ได้พูดแล้วก็เศร้าครับ มีหนำซำนะครับมันยังหัวเราะอีกมันยังหัวเราะพวกเราแหมอย่าให้ได้เอาคืนนะหัวเราะทีหลังดังกว่าจำเอาไว้ไอ้พวกปีศาจ