หลังจากที่ลู่เฟยตื่นขึ้นมากลางดึก ตัวของเขานั้นก็ได้รีบกระโจนลงเตียงทันทีเพื่อวิ่งไปหาอี้หยางที่ห้อง เเต่เขากลับไม่เห็นร่างของอี้หยางนอนอยู่ตรงนั้น เขาเห็นเพียงเเค่เตียงที่ไร้ร่างคนอยู่
"ไม่จริงใช่ไหม ไม่จริง ไม่จริง ม้าย!!!!!"ลู่เฟยนั้นเขาได้กล่าวทุกคำออกมาราวกับคนบ้า ราวกับคนไร้สติ ที่ไม่ยอมรับความจริงเเล้วตะโกนออกมาสุดเสียง ตัวของเขานั้นรับไม่ได้ รับไม่ได้ที่จะเห็นคนที่อยู่ข้างกายเขาตาย รับไม่ได้ มันอาจจะเป็นเเค่ฝันใช่ มันคงเป็นเเค่ฝันเท่านั้น เขาเลยตัดสินใจรีบวิ่งกลับห้องของตัวเองเพื่อนอนลงทันที ตอนนี้เขาเพียงเเค่ตนเองภาววะนาว่านี้คือความฝันที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง เขาภาววะนาว้านี้คือความฝัน ฝันร้าย ใช่มันคือฝันร้ายของลู่เฟย
การกระทำทุกอย่างของลู่เฟยนั้นก็ได้อยู่ในสายตาของคนทั้งสองที่มองลู่เฟยจากบนหลังคาจวน เเละเเล้วหนึ่งในก็กล่าวขึ้นว่า
"เห้อ ใต้เท้าของเจ้าอาจจะเป็นบ้าไปเสียเเล้วหนา ช่างหน้าสงสารเสียจริงอายุยังน้อยอยู่เเท้ๆ"ปีศาจจิ้งจอกได้กล่าวขึ้นพลางมองการกระทำของลู่เฟย พลางสายหน้าอย่างสงสารไป ตัวของมันเองก็ไม่นึกว่าจะเป็นถึงขั้นนี้ นึกไม่ถึงว่าท่านใต้เท้าท่านนี้จะกลายเป็นคนวิกลจริตไปเสียเเล้ว
"ท่านอย่ากล่าววาจาจาบจ้วงนายของข้าขอรับ นายท่านเพียงต้องการเวลาเพื่อพักจิตเพียงเท่านั้นขอรับ ท่านอย่าได้จาบจ้วง"หลงซานได้กล่าวขึ้นพลางมองไปยังคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนายของตนเอง เเละใจหนึ่งเขาก็เห็นด้วยกับคำพูดของปีศาจจิ้งจอก ในตอนเเรกที่เขาเป็นนายท่าน ของเขาวิ่งออกมา เขาว่าจะลงไปหา เเต่ตัวของเขานั้นกลับโดนรั้งไว้โดยปีศาจจิ้งจอกท่านนี้
"เจ้าคิดว่านายของเจ้าจะทำใจได้ยามใดงั้น"เป็นคำถามที่หลงซาน ตอบยากที่สุดหลังจากที่เขาผ่านคำถามมามากมายนักเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่านายของเขานั้นจะทำใจได้ตอนไหนแต่เขาเพียงภาววะนาแค่ให้นายของเขานั้นทำใจได้เร็ว
"ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับแต่ดูจากสภาพจิตใจของนายท่านแล้วก็น่าจะนานอยู่ขอรับ"หลังจากที่ปีศาจได้ยินคำตอบของเขาก็ได้แต่เพียงพยักหน้าแล้วก็เงียบไปสักพักแล้วหันมาบอกกับหลงซานว่า
"หลังจากที่นายเจ้าตื่นเจ้าอย่าลืมเอายานอนหลับให้เขากินด้วยล่ะให้เขาได้นอนพักผ่อนสักนิดก็คงดี"หลงซานได้ยินอย่างนั้นก็ได้แต่พยักหน้าเพราะเขาไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปยังไงดี เขาก็รู้แหละว่าปีศาจจิ้งจอกตนนี้เป็นห่วงนายของเขาหรืออาจจะเป็นเพราะสัญญาที่ให้ไว้ของในของเขากันแน่
เช้าวันใหม่แต่ก็ยังอยู่ในเวลาเดิม
"ใต้เท้าขอรับ"หลงซานได้เข้ามาหานายของตนเองเพื่อนำยานอนหลับมาให้ได้ของตนเอง คิดซะว่าเพื่อให้นายท่านของตนเองได้นอนหลับพักผ่อนให้เต็มที่แล้วเรื่องศพของท่านพ่อบ้านนั้นเขาจะจัดการฝังเองที่ด้านหลังภูเขาเราก็ทำป้ายหลุมศพให้อย่างดี
"อือ...มีอะไรงั้นหรอ"ลู่เฟยตอบกลับหลงซาน
"ทานยาก่อนขอรับ นี่แค่เป็นยาที่ท่านต้องกินขอรับแต่มันไม่ขมนะขอรับมันเหมือนน้ำเปล่าเหมือนท่านดื่มน้ำ น้ำเปล่านะครับ"หลงซานพึ่งจำได้ว่าได้ของตนนั้นไม่ชอบดื่มยาแต่อย่างใดและไม่ชอบรสขม
"เเล้วอี้หยางล่ะ....อี้หยางไปไหน"ลู่เฟยได้เอ่ยถามคนที่ถือยาให้เขาอยู่ปกติอย่างนั้นจะเป็นอี้หยางคนมาไม่ใช่หลงซาน หลงซานที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็ได้เงียบไปแล้วไม่บอกอะไรเพราะตอนนี้เขากำลังใช้ความคิดอยู่ เขาต้องบอกยังไงต้องบอกยังไงเพื่อไม่ให้นายของตนเสียใจไปมากกว่านี้ต้องพูดคำไหน เขาเลยตัดสินใจกล่าวออกไปว่า
"ท่านอี้หยางไม่ว่างขอรับ" ลู่เฟยที่ได้ยินเเบบนั้นเขาก็ได้ลุกขึ้นมาดื่มยาทันทีแล้วนอนต่อ หลงซานก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะว่ามันก็คือยานอนหลับ ยานอนหลับคือยานอนหลับก็ให้นายท่านนอนไปยอดนอนหลับนี้มีฤทธิ์แค่ สอง วันเท่านั้นแต่นี่ก็ถือว่ามากพอที่จะทำให้เขาเคลียร์อะไรหลายๆอย่างเสร็จและพร้อมที่จะดูแลในท่านของตน
"อี้หยาง...ไม่ว่างสินะหลังจากที่ข้าตื่น ข้าจะได้เห็นอี้หยางใช่ไหม.."คำถามของลู่เฟย ทำเอาหลงซานพูดไม่ออกบอกไม่ถูกกันเลยทีเดียว
หลังจากที่หลงซานเดินออกมาจากห้องของลู่เหยเเล้ว เขาก็ได้ตรงไปที่เรือนชันสูตรทันที เพื่อนำร่างของอี้หยางไปฝังตามความต้องการของเขาเเละความต้องการของเจ้าตัวที่เคยบอกเขาไว้
"หลงซาน"อี้หยางกล่าวขึ้น
"ขอรับ"หลงซาน
"ข้ามีเรื่องจะไว้วานเจ้า"อี้หยาง
"อันใดหรือขอรับ"หลงซาน
"ข้าอยากจะบอกเจ้าว่า วันไหนที่ข้าตายข้าอยากให้เจ้าฝังร่างของข้าไว้ไม่ต้องเผาที่ที่ฝังร่างของข้านั้นข้าอยากให้อยู่ใต้ต้นไม้แผ่นดินกว้างใหญ่มีต้นไม้มีดอกไม้และมีหญ้าที่เขียวชะอุมอยู่ตลอดเวลา เจ้าพอที่จะทำตามคำขอของข้าหรือไม่ เเละข้าไม่อยากให้นายท่านเป็นคนฝั่งข้า ข้าไม่อยากให้นายท่านเห็นข้าเป็นครั้งสุดท้ายตอนที่ข้าจากไปเเล้ว ข้าอยากให้ท่านเห็นข้าตอนที่ข้าหายใจอยู่"หลังจากที่หลงซานได้ยินเเบบนั้น ก็ทำให้นิ่งไปครู่ใหญ่ก่อนจะตอบกับอี้หยางว่า
"ได้ขอรับ ข้าจะทำตามประสงค์ของท่าน "หลงซานได้ตอบกลับอี้หยางทันที
เฮ้อ หลงซานพลางคิดไปเเล้วถอนหายใจไป
พอหลงซานได้มาถึงทำเลที่คิดว่าน่าจะเป็นประสงค์ของอี้หยางเขาก็ได้เริ่มทำการขุดหลุม เเล้วเริ่มทำการฝังทันที ตัวของเขานั้นไม่อยากให้นายได้รับรู้ถึงจะรับรู้ก็ขอให้รับรู้ตอนที่ถูกฝังไปแล้วไม่อยากให้นายได้เห็นตอนที่ร่างของผู้เป็นพ่อบ้านของตนอยู่ในสภาพที่ไม่สู้ดีนัก ถึงใจนึงหลงซานนั้นจะสงสารนายของตนมากเท่าไหร่แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นั่นคือประสงค์ของอี้หยาง