ลู่เฟยนั้นได้ตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง เขานั้นไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานเท่าไหร่หลับไปนานมากแค่ไหนแล้วแต่รู้สึกว่าได้สมองมันจะเบลอๆยังไงไม่รู้และร่างกายมันล้าๆแปลกๆ เเละตอนนี้อีกเช่นเคยเขาได้มองหาใครบางคนที่คิดว่าพ่อเขาตื่นมาเขาจะเห็นคนคนนั้นทันทีแต่กลับจนถึงตอนนี้ไม่เห็นมีใครเดินเข้ามาสักคน
เขาจะเปลี่ยนเสียงออกมาก็ไม่ได้เพราะมันรู้สึกแหบไปหมด ได้เเค่พยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอก หลังจากที่เขาออกมาข้างนอกแล้วขอกลับไม่เห็นใครสักคนไม่เห็นแม้แต่คนเดียวเขาได้ยืนมองอยู่สักพักไม่นานก็เห็นใครไม่รู้กระโดดลงมาจากหลังคาจวน
"นายท่าน ท่านฟื้นแล้วหรือขอรับท่านกลับเข้าไปข้างในเถอะครับในสภาพตอนนี้ของท่านคงไม่พร้อมกลับเข้าไปได้ข้างในเถอะขอรับ"นายใช่คนๆนั้นคือหลงซานเขากระโดดลงมาแล้วบอกให้ผมกลับเข้าไปข้างใน แล้วอี้หยางล่ะอี้หยางหายไปไหน เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามหลงซานว่า
"หลงซานอี้หยางล่ะอี้หยางไปไหน" ผมเห็นปฏิกิริยาแปลกๆของหลงซานเหมือนเขาจะไม่อยากจะพูดเรื่องนี้สักเท่าไหร่แต่อี้หยางไปไหนทำไมผมถึงไม่เห็นเขา แล้วทำไมหลงซานถึงอ่ำๆอึ้งๆล่ะทำไมไม่ยอมบอกผม
"อะ..เอ่อ..ท่านเข้าไปพักข้างในก่อนขอรับเดี๋ยวข้าจะเล่าให้ท่านฟัง"หลงซานตัดสินใจแล้วว่าตนเองจะบอกทุกอย่างให้กับนายของตนเองฟังแต่จะอยู่ในสภาพนี้ไม่ได้ต้องให้นายท่านของเขาเก่าเขาไปนั่งข้างในก่อนไม่งั้นอาจจะได้เป็นลมล้มพับอีกรอบแน่
ลู่เฟย ที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้พยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเองทันทีแล้วเขาก็นั่งอยู่ตรงโต๊ะกลมหลงซานที่เดินเข้ามาด้วยก็ได้รินชาให้เขาดื่ม หลังจากเขามองสักพักเขาก็เลยดื่มเพราะว่าตอนที่เขาก็รู้สึกเจ็บคอเหมือนกันแล้วเขาก็เอ่ยขึ้นว่า
"อี้หยางไปไหนหลงซาน"เขาเอ่ยย้ำถามคนตรงหน้าอีกรอบเขาไม่รู้หรอกนะว่าทำไมหลงซานถึงพยายามเลือกที่จะตอบคำถามนี้ และไม่เข้าใจว่าทำไมถึงสีหน้าของหลงซานเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่ตลอด
"เอ่อ...นายท่าน ท่านทำใจดีๆนะขอรับ"โลซานค่อยๆเอ่ยบอกผู้เป็นนายของตนว่าให้ทำใจดีๆไว้เพราะว่าเขาไม่อยากเห็นสภาพที่ใดของตนเป็นเหมือนกับคนบ้าเหมือนกับคืนนั้น
"ทำไมล่ะ หรือว่า.."ลู่เฟยเอ่ยขึ้นพร้อมเว้นระยะห่างการหายใจเพื่อทำใจตัวเองอยู่เขาคิดว่ามันเป็นแค่ฝันเท่านั้นมันต้องเป็นฝันอยู่แล้วมันไม่ใช่ความจริงเขาไม่เชื่อหรอกคนอย่างอี้อยางเนี่ยนะจะตายเร็วจะจากเขาไปเร็วขนาดนั้น เขาไม่เชื่อยังไงก็เป็นไปไม่ได้เคยสัญญากันไว้แล้วนี่ว่าจะไม่จากกันไปไหนก็จะไม่ทิ้งกันไปไหนอีกแล้วทำไม ทำไมถึงทิ้งกันได้ลงคอล่ะ
ลู่เฟยในตอนนี้ น้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง หลงทางที่ได้เห็นแบบนั้นก็บอกให้พูดเป็นอะไรของตนใจเย็นๆก่อนแล้วค่อยๆหายใจเข้าช้าๆหายใจออกช้าๆเพื่อปรับสภาพจิตของตัวเองก่อน เขาไม่คิดเลยว่าขนาดที่นอนไปตั้ง สอง วันยังจำอะไรพวกนี้ได้แล้วยังทำใจไม่ได้อีก ครั้งนี้เขาคงต้องพาได้ของเขาไปหาหลุมศพของอี้หยางแล้วแหละ
"มันอาจจะไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหมพวกชอบแกล้งอยู่ใช่ไหม"คำพูดของลู่เฟยทำให้หลงซ่นหายใจติดขัด ตอนนี้หลงซานนั้นก็อยากให้ ได้ของตนเองนั้นทำใจได้สักนิดนึงก็ยังดีทำใจได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องโกหกแต่มันคือเรื่องจริงเขาอยากให้ได้ทั้งของเขาปรับสภาพจิตใจให้ได้ก่อนแล้วค่อยไปที่นั่นก็ยังไม่สาย
"จริงสิ องครักษ์ของเจ้าพูดความจริงนะใต้เท้า"เสียงของใครบางคนได้เอ่ยขึ้นและการมาของคนใหม่ ที่ทำให้ลู่เฟยนั้นตั้งตัวไม่ทัน
"งั้นหรอ"ลู่เฟย
"ใช่"ปีศาจจิ้งจอกเอ่ยขึ้นตอกย้ำคำตอบของตัวเองทันที ไม่นึกว่าขนาดใช้เวลานานขนาดนี้ยังทำใจไม่ได้อีกชอบเด็กน้อยเสียจริงถ้ายังเป็นแบบนี้อีกกี่ปีอีกกี่ชาติแล้วเนี่ยถึงจะลืมมัน
"ข้ามาตามสัญญา"ปีศาจจิ้งจอกเอ่ยขึ้นบอกลู่เฟยว่าตนเองจะมาตามสัญญาที่เคยขอไว้กับลู่เฟย"ท่านต้องการอะไรล่ะ"ลู่เฟยเอ่ยขึ้นโดยไม่อิดออดสักนิด"ข้าต้องการให้เจ้าขึ้นไปบูชาข้าและคนในหมู่บ้านและรวมถึงคนในตำบลนี้"ปีศาจจิ้งจอกเอยบอกความต้องการของตนเองทันที
"ได้..แต่ข้าขอถามอะไรอย่างหนึ่งได้หรือไม่ขอรับ"ลู่เฟยเอ่ยถามปีศาจจิ้งจอกตรงหน้าทันทีเพราะว่าเรื่องนี้เขาสงสัยมานานแล้วแต่ไม่ได้เอ่ยถาม
"อะไรล่ะ"ปีศาจจิ้งจอกที่ตั้งอยู่นอกหน้าต่างในตอนนี้ก็ได้ย่างก้าวมานั่งตรงหน้าของลู่เฟยทันทีเพราะตนคิดว่า คำถามครั้งนี้อาจจะยาวหมายถึงอาจจะอธิบายยาว
"ตอนที่ข้าขึ้นไปข้างบนน่ะ ตอนได้ทำกับตอนบันไดท่านมีรสนิยมแปลกๆแบบนั้นหรือขอรับ"หลังจากที่ได้ยินคำถามของลู่เฟยปีศาจจิ้งจอกถึงกับยิ้มคว่ำมาเลยทีเดียว ถ้าไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้นเสียหน่อย
"ไม่ใช่ข้าไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้นแต่พวกลูกน้องของข้าน่ะมีรสนิยมอย่างนั้นพวกเจ้านั่นน่ะไม่อยากให้เจ้าขึ้นไปข้างบนก็เลยทำการขัดขวางแต่จริงๆแล้วคนพวกนั้นน่ะคงไม่ใช่คนดี อะไรเป็นคนที่ออกขโมยพวกโจรลูกน้องของข้าได้ฆ่าพวกมันแล้วเอาพวกมันไปแขวนห้อยไว้แบบนั้นข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยมันอาจจะทำให้เจ้ากลัว"ก็ว่าอยู่คนดีแบบนี้คงไม่ได้มีรสนิยมแปลกๆโอเคเขาก็หมดความสงสัยไปอย่างนึงแล้วแหละ แต่ก็ยังไม่ถึงว่าลูกน้องจะมีรสนิยมแปลกๆขนาดนี้แต่ทำไมเจ้านายถึงไม่เป็นน่าสงสัย
"งั้นหรือขอรับ"ลู่เฟยได้เอ่ยขึ้นหลังจากที่ได้ยินคำตอบของปีศาจจิ้งจอก เหมือนผมจะบอกไปหรือยังหรือคุณจิ้งจอกพอไปหรือยังนะว่าจริงๆแล้วคุณปีศาจจิ้งจอกเนี่ยเป็นจิ้งจอกที่สิงสถิตอยู่ในรูปปั้นจิ้งจอกอยู่บนถ้ำตรงนั้นแต่ก่อนคนที่ใส่จิ้งจอกเนี่ยเขา เคยเป็นเทพบนสวรรค์มาก่อนแต่ทำผิดก็เลยได้กลายมาเป็นปีศาจเร่ร่อนอยู่แถวนี้ตำนานของคุณจิ้งจอกก็มีนะครับแต่ผมจะเล่าให้ฟัง
เรื่องมันมีอยู่ว่าหลังจากที่คุณจิ้งจอกนั้นได้ลงจุติมาที่เเดนนมนุษย์คุณจิ้งจอกนั้นก็ไม่ได้มีที่ไป เขาจึงได้ร่อนเร่อยู่นานและพบกับถ้ำเท่านั้นที่ปัจจุบันที่คนจิ้งจอกอยู่นะครับ เขาก็ได้อยู่ที่นั่นระยะเวลาผ่านไป 10 ปีก็มีเด็กหนุ่มคนนึงที่หลงทางเข้าไปในที่นั่นและเด็กหนุ่มคนนั้นก็เห็นกับคุณจิ้งจอก ที่นั่งบำเพ็ญตบะเพื่อให้ตัวเองได้กลับขึ้นไปและเด็กคนนั้นก็ทำให้คนจิ้งจอกนั้นหลุดออกจากตบะ เลยทำให้คุณจิ้งจอกโมโหมาก เลยจับเด็กคนนั้นกินแต่พอเป็นผู้ใหญ่เข้ามาคนจิ้งจอกก็รู้อยู่แล้วว่าเป็นแบบนั้นเขาคนนั้นมาขอโชคจากคุณจิ้งจอกไปคุณจิ้งจอกก็ให้ หลังจากที่ชายคนนั้นได้กลายเป็นบัณฑิตขุนนางชายคนนั้นก็ได้กลับมาสร้างรูปปั้นให้คุณจิ้งจอก ชาวบ้านก็นับถือคุณจิ้งจอกเป็นอย่างมากจนทำให้คนจิ้งจอกเกือบได้กลับไปที่สวรรค์แต่อยู่ๆวันนึงก็เกิดมีโรคชนิดหนึ่งที่ทำให้คนในหมู่บ้านหรือตำบลนี้ตายไปจนเกือบหมด แล้วคนที่ศรัทธาที่นี้ก็เริ่มหายไปเรื่อยๆ เรื่อยๆจนตอนนี้ก็ไม่มีแล้วครับผมก็เพิ่งรู้ครับว่าอยู่บนเขามีรูปร่างของคุณจิ้งจอกด้วยตอนที่ผมบุกรังเขานั่นแหละครับเรื่องก็มีอยู่ประมาณนี้แหละครับ