#มีคำหยาบ
ผมนั่งแล้วนั่งอีกนอนแล้วนอนอีกแล้วก็หลับแล้วหลับอีกเขาก็ไม่เห็นมีท่าทีว่าใครจะมาช่วยครับ มันเงียบมันรอมันดูสิ้นหวังดีครับชอบมากครับมันดูแบบสิ้นหวังไม่มีอะไรทำมากครับรอแล้วรออีกเหมือนรอให้เขามาอ่านแชทอ่ะครับแต่เขาก็ยังไม่มา ทำไมชีวิตถึงเป็นอนาถนี้วะครับ
หลังจากที่ผมแอบหลับไปอีกครั้งผมก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะว่าผมได้ยินเสียงต่อสู้กันด้านนอกคนับ โอ้ตอนนี้ผมรู้สึกว่ามีแสงสว่างสาดส่องเข้ามาเลยครับ หลังจากที่ผมได้ยินเสียงของการต่อสู้ประมาณหนึ่งถึงสองก้านธูปครับมันก็เริ่มเงียบลง
เเละกลับได้ยินเสียงฝีเท้าของคนใจเข้ามาเรื่อยๆและใช่ครับผมเองแต่ผมก็ไม่อยากให้เขาเข้ามาหรอกครับเพราะว่าปีศาจมันแฝงตัวอยู่ตามท่านเยอะแยะเลยครับถ้าเขามาหาอาจจะโดนลูกหลงได้ไม่อยากให้เข้ามาเลย
"เอ๊ะอันนี้เป็นของฉันหรือเปล่านะ"อ้าวๆๆไอ้เหี้ยนั่นคิดว่าพัดของผมเป็นของมันได้ยังไงวะเฮ้ยๆๆ
"ของกู!!!" ผมเลยตะโกนออกไปสุดเสียงว่าพัดนั้นเป็นของผมไม่ใช่ของมัน
"ถ้ามันจะพอทำอะไรได้สักอย่างแล้วก็"คนนั้น
"ก็รีบมาช่วยกู"ผมตะโกนขึ้นเสียงดังทำให้คนอื่นหันมาสงสัยว่าเฮ้ยใต้เท่าคนนี้แม่งแปลกว่ะพูดภาษาอะไรไม่รู้
"ถ้าเราช่วยเขาเสร็จแล้วก็"ใครคนนั้น
"ก็รีบไปไกลๆตีนกูเลยนะไอ้เหี้ย"การที่เขากล่าวออกมาเป็นภาษาไทยทำให้คนอื่นยิ่งสงสัยกันไปใหญ่ว่าพวกเขานั้นพูดอะไร แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจแล้วเพราะว่าตอนนี้ที่โหดที่สุดก็คือพัดนั้นพ่อบ้านให้เขามา เราบอกกับเขาว่าไม่ได้ของดูต่างหน้าของแม่ของร่างนี้จะให้ใครไปจับซี้ซั้วไม่ได้ โอ๊ยไม่นะไปจับไปแล้ว อยากจะร้องไห้เลยผมก็ไม่รู้หรอกนะทำไมถึงเราอะไรอาวรณ์ขนาดนั้นแต่มันอาจจะเป็นความรู้สึกของร่างๆนี้ก็ได้ใครจะไปรู้แต่แบบอย่าจับมันได้ไหมวะกูจะร้องไห้ คุณคงเข้าใจฟิวที่แบบมีคนไปจับของแล้ว แล้วมันก็รู้สึกแบบอยากร้องไห้อ่ะก็คือกูรักษามาตั้งนาน ไม่เคยให้ใครจับมันไปแบบนี้มึงไปจับมันขึ้นมาแบบนั้นอ่ะแล้วยิ่งเป็นคนไม่รู้จักอ่ะ
ตอนนี้ผมสิ้นหวังแล้วครับทำอะไรไม่ได้แล้วครับฮืออออออ
และการต่อสู้ก็เริ่มที่ขึ้นอีกรอบแล้วครับ กลุ่มของทีมสนับสนุนกำลังต่อสู้กับพวกปีศาจอยู่นะครับเพราะมันก็ย้ายไป 2 กลุ่มคือกลุ่มช่วยเหลือกลุ่มพวกผมแล้วก็กลุ่มที่บ้านปีศาจไว้ ตอนแรกผมก็ไม่เข้าใจแล้วนะครับว่าการพ่ายแพ้เป็นยังไงแต่ตอนนี้ผมเริ่มเห็นเคล้ารางการพ่ายแพ้ล่ะครับ
การต่อสู้ทั้งสองฝ่ายนั้นก็ดุเดือดพอตัวแล้วครับและในที่สุดพวกผมก็รอดออกมาได้ตอนนี้พวกเราต่างวิ่งออกมาจากที่นั่นแต่ผมกับหนีไม่พ้น
"เจ้าคงเป็นใต้เท้าสินะ ที่ทำคนที่ทำให้เเผนของข้าพัง!!" ผมที่ได้ยินแบบนั้นผมก็แอบคิดอยู่นะครับว่าใครจะไปทำให้แผลมันพังได้วะยกเว้นตัวมึงเองพูดจาอะไรไม่รู้จักคิดเย็ดแม่ม
"เจ้าพูดอันใดข้าไม่เห็นรู้เรื่องเลยเข้าไปทำแผลของเจ้าพังยามใด"ผมกล่าวออกมาด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก็ตอนนี้ก็สงสัยจริงๆนั่นแหละคำว่าผมไปทำแผนมันพังตอนไหน ไอ้เจ้าพวกนี้เอะอะเอะอะจะทำร้ายกันเลยอย่างนั้นสินะ ถ้าไม่ติดว่าผมแข็งแกร่งมากกว่านี้ผมคงสู้มันไปแล้วครับแต่ผมไม่มีพลังปราณนี่สิ มีแต่พลังมวยที่ได้มาจากชาติที่แล้วแล้วจะให้ผมสู้พวกมันได้ยังไงถ้ามันเป็นการโต้เถียงต้องวาทีอยู่ในศาลมันก็ว่าไปอย่างผมได้ชนะแน่นอนผมชนะชัวร์ๆแน่ครับแต่การที่จะให้ผมสู้กับปีศาจแบบนี้ไม่ไหวหรอก
"เจ้าอยู่ในทำมาเป็นไขสือหน่อยเลย พวกเจ้าไม่สิเจ้าคนเดียวเจ้าเป็นคนพาพวกสำนักนั้นมา พวกเซียนชั้นต่ำแบบนั้นเจ้าเป็นคนพาพวกมันมาไม่ใช่หรือ"อ๋อที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เองแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมว่ะ ก็คุณมึงเองไม่ใช่หรอที่ทำให้คนในตำบลผมตายน่ะโอ๊ยอยากจะบ้าตาย พวกปีศาจมีความคิดแบบนี้กันทุกคนเลยหรือไงวะ
"ข้าไม่เข้าใจ แล้วเจ้าต่างหากล่ะเป็นเจ้าเองไม่ใช่หรือที่ทำให้คนหมู่บ้านตายเป็นเจ้าเองไม่ใช่รึ"ปีศาจตนนั้นที่ได้ยินแบบนั้นก็ตวาดนั้นทันทีเลยนะครับ
"ไร้สาระข้าแค่จับเด็กมาเพื่อมาเป็นพลังของข้าแต่คนที่ในหมู่บ้านจะตายไม่ใช่เรื่องของข้าข้าไม่ได้ลงไป"เอ้าแล้วทำแล้วจับตัวเองมาได้ยังไงวะเอ้างง งงหนักกว่าเดิมอีกแล้วใครเป็นคนฆ่า
"เจ้าหมายความว่าเช่นไร ที่เจ้าบอกว่าเจ้าไม่ได้เป็นคนฆ่าคนในตำบลข้า"ผมถามมันด้วยความสงสัยเพราะว่าผมก็สงสัยจริงๆนั่นแหละอะไรวะซับซ้อนซ่อนเงื่อนชิบ
"ข้าบอกว่าข้าไม่ได้ทำ ข้าไม่ได้ทำคนในหมู่บ้านของเจ้าข้าไม่ได้เป็นคนฆ่าส่วนมากที่ข้าฆ่าก็จะเป็นเด็ก ไม่ใช่ผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่อ่ะมันไม่อร่อย"หลังจากที่มันกล่าวแบบนั้นผมเลยนิ่งนะครับ หรือว่ามีบุคคลที่ สาม งั้นหรอ....
"แสดงว่าไม่ใช่ว่ามีปีศาจแค่เจ้าคนเดียวใชหรือไม่"หลังจากที่มันได้ยินแบบนั้นมันก็ยิ่งคิดเลยพักนึงเลยครับแล้วมันก็ตอบผมว่า
"ใช่นางเป็นผู้หญิง อ่าเขาพอรู้แล้ว นางหญิงชั่วชั้นต่ำนั่นข้ารู้แล้วเจ้าคงโดนมันหลอกแล้วสิท่า"เขาพูดอะไรครับผมไม่เข้าใจอะไรผู้หญิงคนไหนยังไงผมโดนหลอกตอนไหน
"เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้าข้าไม่เข้าใจ"หลังจากที่ผมถามมันไปมันก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เลยครับ
"มีผีนางนึ่งได้เข้าไปหาเจ้าหรือไม่"เหมือนจะมีนะใช่หรือเปล่าจำไม่ค่อยได้คิดก่อน
"มีๆๆนางคนนั้นแหละที่บอกว่าเจ้าเป็นคนฆ่าคนในตำบลของข้า"หลังจากที่ผมตอบมันไปมันก็ยิ้มออกมาครับเหมือนมันบ้าแล้วมันก็หัวเราะเสียงดังเลย
"ฮ่าๆ เจ้าโดนมันหลอกแล้วล่ะใต้เท้า นั่งหญิงชั้นต่ำนั่นน่ะนางเป็นปีศาจอาหารป่านนี้คนในหมู่บ้านเจ้าตายเป็นสิบแล้วแหละลงไปเถอะ ข้าจะบอกให้ลูกน้องของข้าหยุดเจ้าก็เรียกคนของเจ้ากลับลงไปช่วยคนในหมู่บ้านแล้วกันนะข้าไม่ได้ใจไม้ไส้รกำอะไรและอีกอย่าง หลังจากที่เลือกทั้งหมดจบแล้วเจ้าก็ขึ้นมาหาข้าหรือว่าอยากจะให้ข้าลงไปช่วยจัดการนางไหมล่ะ เพราะข้าก็เกลียดนางเหมือนกัน "พอปีศาจที่ผมคุยด้วยนั้นเก่ามาแบบนั้นผมก็ได้นิ่งคิด แล้วพูดออกมาว่า
"ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไรในเมื่อเจ้าก็เป็นปีศาจเหมือนกัน"เอาอยู่ๆมันก็อยากมองเหยียดผมเฉยเลยครับมันมองเหมือนว่าผมโง่ผมโง่ขนาดนั้นเลยหรอ
"เฮ้อข้าไม่นึกเลยนะว่าใต้เท้าเนี่ยจะโง่ได้ขนาดนี้ รีบๆลงไปได้แล้วไม่อย่างนั้นคนในตำบลเจ้าคงจะตายกลายเป็นตำบลร้างแน่ แต่ข้ามีข้อแม้ถ้า เจ้าจะให้ข้าช่วย"ปีศาจตนนั้นได้กล่าวขึ้น แต่ผมก็ไม่รู้หรอกนะครับว่ามันถอนกำลังมาตอนไหนแต่ตอนนี้ทั้งกลุ่มผมและกลุ่มมันก็พุ่งมาทางเดียวกันคือพุ่งมาทางพวกเราสองคนครับ
"มีอะไรล่ะ"ผมเอ่ยถามมันขึ้น
"เจ้าเดี๋ยวค่อยๆคิดดีกว่าเหลือเวลาอีกเยอะ" หลังจากนั้นที่ทุกคนมารวมตัวกันเสร็จมันก็ได้เริ่มเล่าทุกอย่างด้วยตัวมันเองและทุกคนก็ได้รีบลงไปและใช่ครับสิ่งที่มันพูดเป็นความจริงตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกำลังเกิดวิญญาณของชาวบ้านอยู่
ครั้งนี้ผมพลาดผมพลาดมากที่ไม่เชื่อใจมันผมก็ไม่รู้ว่ามันจะแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ คงต้องขอโทษขอโทษที่ผมโง่เอง...