คืนนี้เหมือนกับทุกคืนที่ผ่านๆมา ห้องคอนโดของฉันเงียบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน แสงไฟจากหลอดไฟบนเพดานสีเหลืองนวลส่องกระทบผนังห้องเปล่าๆ ที่ไม่มีรูปติดผนังแม้แต่รูปเดียว ฉันนอนหงายอยู่บนเตียงเหมือนทุกๆคืน มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกข้างวางอยู่บนหน้าอกที่ขึ้นลงตามจังหวะหายใจปกติ ชีวิตแบบนี้คือชีวิตปกติที่ฉันเลือกเอง เงียบ สงบ ไม่มีใครมายุ่งวุ่นวาย ไม่มีใครคอยกวนใจ
ฉันอายุสามสิบต้นๆ แล้ว ฉันยังจำได้ ไม่กี่วันก่อนเพื่อนร่วมงานเคยถามว่าเหงาไหมที่อยู่คนเดียว ฉันหัวเราะแล้วบอกไปว่าสบายกว่ามีคนกวนใจเยอะ คำตอบแบบนั้นมันก็ดูง่ายดี ไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มมากมาย แต่ทุกวันพอกลับมาถึงห้องแบบนี้ทุกคืน ความเงียบบางทีมันก็หนักกว่าที่คิด หนักจนบางทีฉันต้องเปิดทีวีทิ้งไว้เป็นเพื่อน แค่ให้รู้สึกว่ามีอะไรสักอย่างอยู่ในห้องนอกจากตัวฉันเอง
วันนี้เล่นโทรศัพท์เหมือนเคย แต่ดูเหมือนเมมเครื่องนี้จะเต็มไปหมดแล้ว แอปแชทค้าง เครื่องก็ดูเหมือนช้ามาก ทุกอย่างดูช้าไปหมด ฉันเลยเข้าไปที่ตั้งค่า กดล้างแคชแบบที่ทำเป็นประจำ มันเป็นกิจวัตรเล็กๆ ที่ไม่มีความหมายอะไรมากไปกว่าทำให้เครื่องโหลดเร็วขึ้น กดยืนยัน รอสักครู่ หน้าจอกระพริบ แล้วก็กลับมาเป็นปกติ
ฉันวางโทรศัพท์ลงข้างหมอน หลับตาเตรียมเข้านอน แต่ก็ในนาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เสียงมันไม่เหมือนเสียงแจ้งเตือนปกติ มันแหลมกว่านิดหนึ่ง หรือฉันอาจจะคิดไปเองก็ได้ ฉันลืมตา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
ชื่อกลุ่มขึ้นอยู่ตรงบนสุดของรายชื่อแชท "เพื่อนสนิท 2019"
ฉันมองชื่อกลุ่มแชทนั้นอยู่พักหนึ่ง สมองพยายามค้นหาว่ามันคือกลุ่มแชทอะไร เพื่อนสนิทคนไหนที่คุยกันตั้งแต่ปี 2019 ฉันนึกไม่ออกเลยสักคน ไม่มีชื่อกลุ่มแชทแบบนี้ในความทรงจำของฉันเลยแม้แต่น้อย หรือว่าบางทีมันอาจเป็นกลุ่มเก่าที่ฉันเคยตั้งไว้แล้วลืมไปแล้วก็ได้ บางทีคนเราอาจสร้างกลุ่มแชทกันเป็นสิบเป็นร้อย บางกลุ่มก็ตายไปอย่างเงียบๆ โดยไม่มีใครทัก แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นกลุ่มนี้มันน่าจะโดนลบไปนานแล้ว ไม่ใช่เหรอ ทำไมมันถึงเพิ่งโผล่ขึ้นมาหลังจากที่ฉันล้างแคชเสร็จ
ฉันกดเข้าไปดู
ในกลุ่มมีสมาชิกสามคน ชื่อที่ขึ้นแสดงในแชทคือ น้ำฝน โอม และพิม รูปโปรไฟล์ของทั้งสามคนเป็นสีเทาเรียบ ไม่มีรูปหน้าใครเลยสักคน ฉันเลื่อนดูประวัติการสนทนา ข้อความล่าสุดที่แสดงอยู่ตรงกลางจอเขียนว่า "คิดถึงนะ" ส่งมาจากคนชื่อน้ำฝน วันที่ส่งขึ้นเป็นวันนี้ เวลาไม่กี่นาทีก่อน
มือฉันเริ่มเย็น ไม่ใช่เพราะแอร์ในห้อง
ฉันพยายามนึกว่าน้ำฝนคนนี้คือใคร ในชีวิตฉันมีคนชื่อน้ำฝนที่รู้จักไหม เพื่อนสมัยเรียน เพื่อนร่วมงานเก่า หรือคนรู้จักจากที่ไหนสักแห่ง ฉันพยายามคิดวนอยู่นาน แต่ไม่มีใบหน้าไหนผุดขึ้นมาเลย ไม่มีเสียง ไม่มีความรู้สึกคุ้นเคยแม้แต่น้อย เหมือนกับว่าชื่อนี้ไม่เคยผ่านหูฉันมาก่อนในชีวิต
ฉันลองกดที่ปุ่มตั้งค่ากลุ่ม มองหาคำว่า "ออกจากกลุ่ม" อยู่ตรงล่างสุดตามปกติ แต่พอกดเข้าไป หน้าจอกลับค้าง ปุ่มนั้นไม่ตอบสนอง ฉันลองกดซ้ำอีกสองสามครั้ง มันก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนกับว่าปุ่มนั้นถูกล็อกเอาไว้ตั้งแต่แรก
ฉันหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่าคงเป็นแอปมีบั๊กล่ะมั้ง สงสัยคงต้องปิดแอปแล้วลองเปิดใหม่ดู แต่ก่อนที่จะทำแบบนั้น นิ้วของฉันก็พาตัวเองพิมพ์ข้อความลงไปในกล่องแชทโดยไม่รู้ตัว
"เรารู้จักกันเหรอ?"
ฉันกดส่ง แล้วก็นั่งรอ ใจหนึ่งคิดว่าคงไม่มีใครตอบหรอก ดึกป่านนี้แล้ว แต่อีกใจหนึ่งก็อยากรู้คำตอบเหมือนกัน
ไม่ถึงสามวินาที ข้อความตอบกลับก็ขึ้นมาพร้อมกันสามข้อความรัวๆ
"ลิน จำเราไม่ได้จริงๆ เหรอ" คนชื่อน้ำฝนพิมพ์มา ตามด้วยอิโมจิหน้าเศร้าเล็กๆ
"หายไปนานเลยนะ" คนชื่อโอมพิมพ์สั้นๆ น้ำเสียงในตัวอักษรฟังดูแข็งกว่าอีกสองคน แต่ก็มีอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ความโกรธ
"เราคิดถึงเธอมากนะ รอมาตั้งนาน" คนชื่อพิมพิมพ์ต่อท้าย
ฉันจ้องหน้าจอ นิ้วเริ่มเย็นเฉียบ ทุกคำที่พวกเขาพิมพ์มามันมีน้ำเสียงอบอุ่นเกินกว่าที่คนแปลกหน้าจะพูดกัน มันเหมือนกับว่าพวกเขารู้จักฉันมาอย่างดี รู้จักในแบบที่คนใกล้ชิดถึงจะรู้ รู้จักกันมาเนิ่นนาน ไม่ใช่แบบคนที่เจอกันผ่านๆ
"ขอโทษนะ แต่ฉันจำไม่ได้จริงๆ ว่าพวกเราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า" ฉันพิมพ์กลับไป มือสั่นเล็กน้อยตอนกดปุ่มส่ง
ไม่มีใครตอบทันทีในครั้งนี้ หน้าจอเงียบไปพักหนึ่ง สามจุดจุดจุดขึ้นแล้วก็หายไป ขึ้นแล้วก็หายไปอีก เหมือนมีคนกำลังพิมพ์แล้วลบซ้ำๆ ฉันเอนนอนจ้องหน้าจออย่างสงสัย ห้องเงียบจนเหมือนจะได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นอยู่ในหู
แล้วก็มีรูปหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาในกล่องแชท ส่งมาจากพิม
ฉันกดขยายรูปนั้นดู เป็นรูปผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าร้านกาแฟที่ไหนสักแห่ง แสงแดดยามบ่ายตกกระทบผมยาวสลวยของเธอ เธอยิ้มเบาๆ ให้กล้อง มุมกล้องต่ำเล็กน้อยเหมือนถูกถ่ายโดยคนที่ยืนใกล้กว่าคนแปลกหน้าทั่วไปจะยืน เป็นมุมที่คนใกล้ชิดถึงจะถ่ายให้กันได้
ผู้หญิงในรูปคือฉันเอง
ฉันจำเสื้อตัวนั้นไม่ได้ จำร้านกาแฟนั้นไม่ได้ จำวันนั้นไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่ใบหน้าในรูปคือใบหน้าของฉันแน่ๆ ไม่ผิดเพี้ยน แม้แต่ไฝเล็กๆ ข้างริมฝีปากซ้ายก็ยังอยู่ตรงจุดเดียวกัน
"เก็บรูปนี้ไว้นานแล้วนะ อยากให้เธอดูอีกครั้ง" พิมพิมพ์ตามหลังรูปมา
ฉันพรวดนั่งขึ้นมาจากที่นอน มือยังกำโทรศัพท์แน่น สายตาจ้องรูปนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามขุดหาความทรงจำสักเสี้ยวเดียวว่าเคยไปยืนตรงนั้น เคยยิ้มแบบนั้นให้ใครสักคน แต่ในหัวมีแต่ความว่างเปล่า เหมือนหน้ากระดาษที่ถูกลบไปทั้งหน้าที่ไม่หลงเหลือแม้แต่รอยดินสอปากกา
ห้องนอนที่เคยเงียบสงบตอนนี้กลับดูอึดอัดขึ้นมาทันที เหมือนมีใครบางคนยืนอยู่ข้างเตียงจ้องมองฉันอยู่ทั้งที่ในห้องไม่มีใครนอกจากตัวฉันเอง