ซูอวี้หลันสะพายตะกร้าสานใบเก่ากลับมาถึงบ้านตระกูลซูอย่างเงียบเชียบ โชคดีที่เวลานี้ทุกคนในบ้านยังคงก้มหน้าก้มตากำจัดวัชพืชอยู่ในแปลงนาของคอมมูนเพื่อแลกแต้มแรงงานอันน้อยนิด แม้แต่ซูเยว่เล่อที่ถูกบังคับให้ออกไปทำงานแทนเธอ ก็คงกำลังปวดหลังอยู่กับการแบกหญ้าหมูที่ตีนเขา
เด็กสาวผลักประตูไม้ผุพังเข้าไปในห้องดินเหนียวของตนเอง ลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะหลับตาลงแล้วเพ่งสมาธิ
วูบ! ร่างกายที่สวมชุดผ้าฝ้ายปะชุนหายวับไปจากเตียงเตาเย็นเฉียบ ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งกลางห้องนั่งเล่นสไตล์โมเดิร์นที่เย็นฉ่ำไปด้วยเครื่องปรับอากาศ
"อาเป่า! ออกมาประเมินราคาสินค้าเดี๋ยวนี้ หุ้นส่วนของฉันเอาของดีมาส่งแล้ว!" ซูอวี้หลันตะโกนเรียกพลางวางตะกร้าลงบนพื้นกระเบื้องยาง
[ติ๊ง! ระบบพร้อมให้บริการ...] เสียงสังเคราะห์กวนประสาทดังขึ้น พร้อมกับภาพโฮโลแกรมของแมวส้มสวมแว่นตากันแดดที่เด้งป๊อปอัปขึ้นมากลางอากาศ มันลอยเข้ามาใกล้ตะกร้า ทำจมูกฟุดฟิดสแกนสิ่งของที่อยู่ข้างใน
[ตรวจพบไก่ฟ้าภูเขา 2 ตัว สภาพถูกปลิดชีพด้วยก้อนหินอย่างแม่นยำ น้ำหนักรวม 8 จิน ประเมินราคารับซื้อ: 400 แต้ม... และตรวจพบสมุนไพรโสวอูภูเขา อายุประมาณ 20 ปี ประเมินราคารับซื้อ: 500 แต้ม]
"ห้าร้อยแต้ม?!" ซูอวี้หลันเท้าเอวทันที ดวงตาเรียวรีเบิกกว้าง
"อาเป่า! ระบบฐานข้อมูลของนายพังหรือไงฮะ! นี่มันโสวอูป่าแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ของยุค 70 เชียวนะ!"
[ราคา 500 แต้ม อ้างอิงจากมาตรฐานราคากลางข้ามมิติครับโฮสต์ โสวอูหัวนี้มีสรรพคุณแค่บำรุงเลือดและทำให้ผมดำเงางาม ไม่ได้ช่วยให้เหาะเหินเดินอากาศได้เสียหน่อย] แมวส้มเชิดหน้าตอบ
"มาตรฐานข้ามมิติบ้าบออะไรของนาย!" เซลส์สาวงัดไม้ตายแม่ค้าตลาดนัดออกมาทันที "นายต้องวิเคราะห์บริบทของสินค้าด้วยสิ! โสวอูหัวนี้เติบโตในป่าลึกยุค 70 ยุคที่ยังไม่มีสารเคมีตกค้าง ไม่มีโรงงานอุตสาหกรรมปล่อยมลพิษ มันดูดซับความบริสุทธิ์ของปราณฟ้าดินมาเต็มๆ! ถ้าเอาหัวนี้ไปประมูลในยุค 2026 ของฉัน พวกเศรษฐีนีที่กลัวแก่ยอมจ่ายหลักล้านแน่นอน!"
[...ระบบไม่รับพิจารณาราคาประมูลในอนาคต]
"ถ้าแกให้แค่ 500 แต้ม ฉันก็ไม่ขาย!" ซูอวี้หลันแกล้งทำท่าจะหยิบโสวอูกลับใส่ตะกร้า
"ฉันเอาโสวอูหัวนี้ไปให้พี่ใหญ่จ้าวปล่อยในตลาดมืดดีกว่า แลกเป็น 'ตั๋วเนื้อ' กับ 'ตั๋วอุตสาหกรรม' มาซื้อหม้อซื้อไหของยุคนี้ใช้เองก็ได้ ไม่ง้อแกหรอก!"
ระบบแมวส้มชะงักไป ขนหางฟูฟ่องขึ้นเล็กน้อย
[เดี๋ยวครับโฮสต์... ติ๊ง... ระบบกำลังคำนวณอัตราเงินเฟ้อและความบริสุทธิ์ของสินค้าตามที่โฮสต์กล่าวอ้าง... อนุมัติราคาพิเศษ! รับซื้อโสวอูป่าในราคา 800 แต้ม! รวมกับไก่ฟ้าเป็น 1,200 แต้ม ห้ามต่อรองเพิ่มแล้ว!]
"ดีล!" ซูอวี้หลันยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ รีบโยนไก่ฟ้าและสมุนไพรเข้าเครื่องย่อยสลายของระบบทันที
[ติ๊ง! ยอดคงเหลือปัจจุบัน: 1,200 แต้ม]
"อาเป่า ฉันขอซื้อแพ็กเกจปลดล็อก 'โซนห้องครัว' เดี๋ยวนี้เลย!"
[รับทราบ หัก 1,000 แต้ม สำหรับการปลดล็อกโซนห้องครัวระดับพื้นฐาน (ประกอบด้วยเตาแก๊ส ตู้เย็น และอ่างล้างจาน) ยอดคงเหลือ: 200 แต้ม!]
สิ้นเสียงของระบบ บาเรียสีฟ้าใสที่เคยกางกั้นห้องครัวเอาไว้ก็สลายวับไปราวกับภาพลวงตา ซูอวี้หลันพุ่งหลาวเข้าไปในครัวของตัวเองด้วยความเร็วแสง สิ่งแรกที่เธอทำคือการเปิดประตูตู้เย็นสี่ประตูบานใหญ่!
ไอเย็นฉ่ำปะทะใบหน้า ภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยเสบียงที่เธอตุนไว้ก่อนตาย ทั้งเนื้อหมูสามชั้นสไลด์ ซี่โครงหมู ผักสด ไข่ไก่ และน้ำอัดลมกระป๋องเย็นเจี๊ยบ
สวรรค์! นี่แหละชีวิตที่คู่ควรกับความเหนื่อยยาก!
ซูอวี้หลันไม่รอช้า เธอหยิบเนื้อไก่ส่วนหนึ่งที่แอบตัดแบ่งมาจากไก่ฟ้าของจ้าวฉือเมื่อวาน ออกมาสับเป็นชิ้นๆ จากนั้นก็เปิดเตาแก๊ส ตั้งกระทะ เทน้ำมัน และหยิบเครื่องเทศ ทั้งโป๊ยกั๊ก อบเชย ซีอิ๊วขาว และน้ำตาลกรวดจากชั้นวางมาเตรียมพร้อม
ไม่กี่นาทีต่อมา กลิ่นหอมฉุยของ 'ไก่ตุ๋นซีอิ๊วสูตรเข้มข้น' ก็ลอยฟุ้งไปทั่วทั้งมิติวิเศษ กลิ่นหอมของน้ำตาลกรวดเคี่ยวผสมกับไขมันไก่ป่าและซีอิ๊ว มันช่างเย้ายวนจนกระเพาะอาหารที่เคยกินแต่แผ่นแป้งข้าวโพดแข็งๆ ประท้วงเสียงดังจ๊อกก๊อก
ขนาดอาเป่าที่เป็นเพียงโฮโลแกรม AI ยังอดไม่ได้ที่จะลอยมาเกาะขอบเคาน์เตอร์ครัว ทำจมูกฟุดฟิดมองหม้อไก่ตุ๋นตาละห้อย
ซูอวี้หลันตักไก่ตุ๋นเนื้อนุ่มละลายในปากราดลงบนข้าวสวยร้อนๆ ที่เพิ่งหุงเสร็จใหม่ๆเข้าปากคำโต ความอร่อยและรสชาติเค็มหวานที่คุ้นเคยทำเอาน้ำตาแทบไหล ร่างกายที่เคยผอมโซและขาดสารอาหารราวกับได้รับน้ำทิพย์ชโลมใจ
"อร่อย... อร่อยจนอยากจะกลืนลิ้นตัวเอง!" เธอเคี้ยวแก้มตุ่ย พลางหันไปยักคิ้วให้แมวส้ม
"เป็นไงล่ะอาเป่า กลิ่นอาหารยุคปัจจุบันหอมดีไหม เสียดายนะที่ AI อย่างนายไม่มีกระเพาะอาหาร!"
[โฮสต์ใจร้าย! ระบบขอทำการปิดการรับรู้กลิ่นชั่วคราว!] แมวส้มสะบัดหน้าหนีแล้วหายตัวไปทันที
ซูอวี้หลันหัวเราะร่วน เธอกินข้าวมื้อใหญ่จนพุงกางเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ หลังจากล้างจานเสร็จ เธอก็จัดการอาบน้ำชำระร่างกาย นำดินโคลนและน้ำใบอ้ายเฉ่ามาทากลบกลิ่นสบู่หอมเช่นเคย แล้วกลับไปนอนตีพุงบนเตียงเตาในห้องดินเหนียว เพื่อรอคอยการกลับมาของครอบครัวนรกแตก
...
เช้าวันรุ่งขึ้น...
บรรยากาศในหมู่บ้านสือหลินยังคงหนาวเย็น แต่ซูอวี้หลันกลับรู้สึกอบอุ่นจากภายใน เพราะเมื่อคืนเธอได้กินอิ่มนอนหลับอย่างเต็มอิ่ม
หลังจากใช้ข้ออ้างเรื่องพิษไข้หลบเลี่ยงการไปทำงานที่คอมมูนได้อีกครึ่งวัน ซูอวี้หลันก็แอบลอบออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังลำธารในป่าลึกซึ่งเป็นจุดนัดพบ
วันนี้คือวันสำคัญ! วันที่สบู่หอมเกรดพรีเมียมของเธอจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นเงินหยวน!
ทันทีที่เด็กสาวก้าวเท้าไปถึงลานหินริมน้ำ ร่างสูงใหญ่ของจ้าวฉือก็ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งขรึมและเย็นชา วันนี้กลับมีประกายความพึงพอใจพาดผ่านบางๆ นัยน์ตาสีนิลจ้องมองมาที่ร่างเล็กๆ ของผู้เป็น 'หุ้นส่วน'
"พี่ใหญ่จ้าว! เป็นยังไงบ้าง ของขายออกไหม?" ซูอวี้หลันวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา แววตาเป็นประกายรูปเงินหยวน
จ้าวฉือไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อทหารที่อยู่แนบอก ก่อนจะหยิบห่อผ้าเช็ดหน้าสีเข้มออกมา แล้วโยนมันลงบนฝ่ามือเล็กๆ ของเด็กสาว
ปึก!
สัมผัสที่หนักอึ้งทำเอาซูอวี้หลันใจเต้นตึกตัก เธอรีบแกะห่อผ้าออก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง
ภายในห่อผ้านั้น... คือธนบัตรใบละสิบหยวนที่มัดรวมกันเป็นปึกหนา! แถมด้านบนยังมี 'ตั๋วเนื้อ' 'ตั๋วผ้า' และ 'ตั๋วอุตสาหกรรม' สภาพใหม่เอี่ยมวางซ้อนอยู่อีกหลายใบ!
ในยุค 70 ที่ชาวนาทำงานทั้งปียังได้เงินปันผลแค่ไม่กี่สิบหยวน แต่เงินในมือเธอตอนนี้... นับคร่าวๆ ต้องมีไม่ต่ำกว่าสองร้อยหยวนแน่ๆ!
"นี่มัน... สบู่ก้อนเดียวนะพี่ใหญ่จ้าว!" ซูอวี้หลันเงยหน้ามองชายหนุ่มตาโต
"พี่ไปปล้นคลังสหกรณ์อำเภอมาหรือไง!"
จ้าวฉือแค่นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ
"ฉันบอกแล้วไง ว่าให้เชื่อมือฉัน... สินค้าของเธอมีค่ามากกว่าที่เธอคิด นังหนู"
รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูอวี้หลัน ยัยลูกชังแห่งบ้านซู... วันนี้มีเงินเป็นของตัวเองแล้ว!