กระแสไฟฟ้าเป็นสิ่งแรกที่โผล่มาต้อนรับ มันพุ่งกระแทกท่อนเหล็กทีเดียวกระเด็นหลุดจากมือเขา แจ็คโซเซ มือกุมแขนชาดิกและปวดร้อน เบื้องหน้าเขานั้น หญิงสาวผมสีน้ำตาลแก่ไว้ทรงเกล้ามวยนั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าคมเข้มงดงามอย่างดุดัน แจ็คจำได้ทันทีว่าหล่อนคือคนที่จัดการชายถือปืนกลทั้งสามด้วยไฟฟ้ารวมทั้งอัดเขาจนหมดสตินั่นเอง
“ที่นี่ไม่จำเป็นต้องใช้อาวุธหรอก” ซีเอ่ยขึ้น เสียงหวานหูทว่าหนักแน่นดังเหมือนออกคำสั่ง นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างจ้องเขาราวประเมินค่า เล็บทาสีแดงทั้งสิบโดดเด่นท่ามกลางซากพังในอาคารเก่าโทรมหม่นหมองนี่
“คุ- คุณ... คุณพยายามจะฆ่าผม” พอถึงเวลาจริง ๆ แจ็คกลับลืมถ้อยคำไปจนหมด กว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ก็ไม่ใช่ง่าย ๆ เลย
“โอ๊ย! ขอเถอะ ถ้าฉันอยากเก็บนายละก็ นายคงไม่ได้มายืนตรงนี้แน่นอน” ซีทิ้งตัวลงจากโต๊ะ เสียงส้นรองเท้าขี่ม้าสีน้ำตาลดังสะท้อนหนักแน่น หญิงสาวมีรูปร่างสูง แต่งกายด้วยเสื้อผ้าแฟชั่นเรียกได้ว่าเค้าโครงมาจากยุควิกตอเรียนยังไงยังงั้น เสื้อกำมะหยี่สีเลือดหมูแต่งระบายสาบหน้า เอวรัดคอร์เซตกำมะหยี่เข้าชุดกันประดับด้วยริบบิ้นดำ ช่วงล่างแทนที่จะเป็นกระโปรงกลับเป็นกางเกงขี่ม้ารัดรูปสีน้ำตาลอ่อน มีกระเป๋าหนังคาดเอวขนาดกะทัดรัดสามารถเปิดด้วยมือขวาได้ทันทีที่ต้องการ “ฉัน ซีบิลล์ โรเซนเบิร์ก ยินดีที่ได้รู้จัก”
แจ็คมองมือนุ่มนิ่มที่ยื่นออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ไม่เข้าใจเจตนาว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรกันแน่
“อย่าห่วงเลย ฉันไม่กัดเธอหรอก” เป็นฝ่ายหญิงสาวที่ถือวิสาสะดึงมือเขาไปเขย่าเสียเอง “แจ็ค เวลลิงตัน”
“เอ่อ”
“ส่วนผมจาฟาร์ ‘หาได้ทุกอย่าง’ มันนี่” ชายหัวล้านร่างเล็กที่แม้แขนขาจะผอมไปหน่อยทว่าพุงกลับอุดมสมบูรณ์ยิ่งพูดบ้าง พลางโบกมือนิดหน่อยเป็นเชิงทักทาย
จาฟาร์สวมแว่นกรอบกลม ไว้หนวดปลายโง้งกับเครากระจุกเดียวเล็ก ๆ ที่ทำให้เขามีมาดอย่างกับตัวละครประเภทหัวหน้าคณะละครสัตว์ใจโหดก็ไม่ปาน และก็เช่นเดียวกับซีบิลล์ จาฟาร์แต่งกายดูโบราณด้วยเสื้อกั๊กผ้าไหมสีน้ำเงินทับเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับเนคไทสีเทาลายดอกไม้เส้นเบ้อเริ่มเตะตา หมอนั่นนั่งบนเก้าอี้ของโต๊ะอีกตัวซึ่งวางเครื่องมือหน้าตาเหมือนเครื่องรับส่งสัญญาณบางอย่าง มีทั้งสายไฟและปุ่มเปล่งแสงสีสันต่าง ๆ กับหน้าจอใหญ่เบ้อเริ่มชวนให้นึกถึงโทรทัศน์หลอดแคโทด
“ไม่ต้องทำหน้าแปลกใจหรอก นี่ชื่อนามสกุลจริงของตานี่เลยละ พ่อค้าหน้าเลือดถึงกระดูกตัวจริงเสียงจริงทีเดียว” ซีบิลล์หัวเราะ ปล่อยมือจากแจ็คแล้วเดินกลับไปนั่งกอดอกบนโต๊ะตัวเดิม “ฉันเรียกเขาให้มาช่วยจัดการเรื่องการทดสอบเล็ก ๆ น้อย ๆ ครั้งนี้ ก็พวกเครื่องไม้เครื่องมือไรงี้แหละนะ ระบบเสียงโทรโข่งเอย เครื่องจับเท็จแบบต่อสายระยะไกลเอย จะให้ฉันลงมือทำเองทั้งหมดมันก็เกินไป เพราะถึงยังไงฉันมันก็พวกเน้นวางแผนมากกว่า”
จากน้ำเสียงชัดเจนว่าจาฟาร์ก็คือเสียงผู้ชายที่คอยออกคำสั่งผ่านโทรโข่งก่อนหน้านี้นั่นเอง
แจ็คไม่ได้ประหลาดใจกับชื่อเสียงเรียงนามของเขา โอเค ก็นิดหน่อยแหละ แต่หลัก ๆ แล้วก็ได้แก่เรื่องที่คนทั้งสองพยายามจะรมแก๊สพิษเขาต่างหาก “พวกคุณตั้งใจจะฆ่าผม!”
“มันไม่มีหรอก แก๊สมัสตาร์ดอะไรนั่น ทั้งหมดก็แค่ขู่เท่านั้น” ซีบิลล์พูด
“จะไม่ใช่ได้ยังไง” เขาไม่คิดว่าจะได้ยินข้ออ้างชุ่ย ๆ แบบนี้ “แล้วคุณ... คุณ... คุณก็ยังเอาเลื่อยมาวางไว้กะให้ผมตัดแขนตัวเองด้วยซ้ำ!!!”
“ผมบอกแล้วว่ามุกนี่ไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่” จาฟาร์ส่ายหน้า ทว่าหญิงสาวกลับยักไหล่
“แต่ฉันว่าตลกดีออก”
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่!” แจ็คตะโกน รู้สึกราวกับตัวเองจะระเบิดเสียให้ได้ “มันเกิดอะไรขึ้น พวกคุณทำร้ายผมทำไม! ทั้งหมดนี่มันอะไร! เกิดอะไรขึ้น! มันบ้าอะไร! นี่มันบ้าอะไร! จะมีใครสักคนช่วยอธิบายให้เข้าใจบ้างได้ไหม! หรือไม่งั้นก็ฆ่าผมทิ้งให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยดีกว่า!!!”
“โว้ว ใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าหนู” จาฟาร์ดูตกใจที่เห็นเขาตะเบ็งจนตัวงอแล้วเริ่มตบหน้าตัวเองไปสองครั้ง
“ไม่ใช่ ‘เจ้าหนู’ เฟ้ย! ปีนี้ผมอายุ 33 แล้ว!!!”
“โทษทีนะ แต่นายดูเหมือนแค่อายุ 17 เท่านั้นเอง”
“แจ็ค ทั้งหมดนั่นเป็นแค่การทดสอบเท่านั้น พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะทำอันตรายนายเลย” ซีบิลล์ว่า
“อ๋อเหรอ!” แจ็คกระชากเสียง “งั้นที่ช็อตไฟฟ้ากับกระทืบหน้าผมก่อนหน้านี้ล่ะ แล้วไหนจะเลื่อยอีก ถ้าผมไม่เจอวิธีปลดกุญแจมือเองก่อนก็คงจะ...”
“แต่นายก็ไม่ได้ตัดมือหรือขาตัวเองนี่นา” หญิงสาวย้อน
“นั่นมันก็เพราะ-”
“เพราะสกิลมินิแฮกเกอร์ใช่ไหมล่ะ” ซีบิลล์ต่อประโยคให้เขาที่จู่ ๆ ก็พูดไม่ออกด้วยรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อซะจนชักไม่แน่ใจแล้วว่าเป็นความจริงหรือไม่ “แจ็ค ที่ฉันต้องทดสอบนายก็เพื่อให้แน่ใจเรื่องนี้แหละ ว่านายเหมือนกันกับฉัน”
“เหมือน... กับ... คุณ... งั้นหรือ”
“ใช่ เราต่างก็มาจากสถานที่ไกลแสนไกลจากที่นี่เหมือน ๆ กัน คำว่า ‘วิสคอนซิน’ มีความหมายอะไรกับนายบ้างล่ะ” ซิบิลล์พูด และหยุดรอคำตอบจากเขา
“ผม... เข้าใจว่า... มันเป็นชื่อสถานที่ใช่ไหม” แจ็คมั่นใจว่าเขารู้จักสถานที่ที่อีกฝ่ายเพิ่งพูดออกมาแน่ ๆ ทว่าน่าประหลาดที่ไม่ว่าจะพยายามคิดถึงมันขนาดไหน เขากลับคิดอะไรไม่ออกเลย นอกเสียจากเสียงใครสักคนเอ่ยว่า ‘พรุ่งนี้เช้า ลูกค้าที่วิสคอนซินจะติดต่อมาผ่านทางซูมตอนแปดโมง กรุณาเข้าออฟฟิศให้ตรงเวลาด้วย’
“มันคือสถานที่ที่ฉันจากมา” หญิงสาวว่าต่อ “แต่ฉันก็จำได้แค่นั้นแหละ เพราะดูเหมือนขั้นตอนการเดินทางมาที่นี่จะทำให้ความทรงจำหายไปซะส่วนใหญ่”
“ที่นี่คือโลกหลังความตาย... งั้นหรือ” แจ็คถาม ความฝันนั่น... ความฝันที่เขาถูกหลอกหลอนโดยบางสิ่งกระทั่งถูกรถบรรทุกพุ่งชน อยู่ ๆ มันก็ดูเข้าเค้าขึ้นมา
“ฟาเธอร์คราวลีย์กล่าวว่า ฝันร้ายคือจุดหมายหนึ่งของดวงจิตที่ทุกข์ระทม” จาฟาร์ส่ายหน้า “ไม่ใช่เลย พ่อหนุ่ม ที่นี่ไม่ใช่โลกหลังความตายหรอก แต่เป็นไนท์แมร์(แดนฝันร้าย)ต่างหาก”
“ไนท์แมร์? อะไรนะ?”
“ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ดวงจิตของนายหลุดมาที่นี่อย่างถาวร” ซีบิลล์พูด “เข้ามาอยู่ในร่างของฆาตกรต่อเนื่อง เจอโรม ซิลเวเรีย วัตต์”