ประตูห้องในเรือนอนุซู่ถูกถีบดังโครม เป็นการเปิดประตูอย่างรุนแรงที่สุดเท่าที่จวนหยางเคยเจอมา
ด้านหลังของหมิงเยว่คือเหล่าสาวใช้ที่กำลังกรีดร้องอย่างตกใจเสียขวัญกับการมาเยือนไม่คาดฝันของฮูหยินเอก ส่วนด้านหน้าคือชายหญิงคู่หนึ่งกำลังตระกองกอดกัน
ใบหน้าหล่อเหลากับใบหน้างดงามใกล้กันปานนั้น
ฝ่ายหญิงมีเสื้อผ้าเปิดเปลือยหลุดลุ่ยเผยเนินอกอวบ
ส่วนฝ่ายชายเสื้อผ้ายังอยู่ครบ ปลดแค่สายคาดเอว แต่เขากำลังก้มหน้าประชิด อีกไม่ถึงชุ่น ริมฝีปากก็แนบสนิทจุมพิตอย่างร้อนแรง
หมิงเยว่ลอบแค่นเสียงหยัน เตียงนอนมีเหตุใดไม่ใช้ มายืนเล่นท่ายากอันใดตรงนี้? รีบร้อนจริงเชียว!
เมื่อมีคนเข้ามาขัดจังหวะเริงสวรรค์ ซู่หลินก็กรีดร้องอย่างตระหนกตกใจเป็นที่สุด
“อ๊าย!”
นางรีบยกมือปิดบังทรวงอกสล้าง เบียดกายนุ่มแนบชิดร่างแข็งแรงของหยางเจี้ยนอย่างต้องการให้ปกป้อง
ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวไม่น่ามอง ประหนึ่งถูกทำร้ายแสนสาหัส ทว่ากลับมีปราดหนึ่งที่แววตาคล้ายยิ้มเยาะ
แวบนั้นหมิงเยว่ย่อมมองทัน แต่นางไม่สนใจซู่หลิน เพียงเดินเข้ามากระชากสตรีจอมมารยาออกไปอย่างรำคาญ ให้อีกฝ่ายไปเสแสร้งไกลๆ ก่อนหันมาจับกระชากสาบเสื้อของหยางเจี้ยนเข้าใกล้อย่างไร้ปรานี
ยามนี้ดวงตาคมปลาบทอประกายวาบคาดไม่ถึง ดวงตาของหมิงเยว่ยิ่งเปล่งประกายทรงเสน่ห์ชวนสนเท่ห์
ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้กันมาก ต่างจ้องนัยน์ตากันและกันแน่นิ่ง หยางเจี้ยนที่ชะงักงันด้วยคาดไม่ถึงให้รู้สึกใจเต้นแรงอย่างไม่ทราบสาเหตุเมื่อเจอกับแววตานาง
ทุกสรรพสิ่งคล้ายไร้ตัวตนปราศจากสำเนียงในบัดดล
กระทั่งเสียงกรีดร้องร่ำไห้โหยหวนราววิญญาณสาวถูกพรากโลงศพไปต่อหน้าของซู่หลิน เขายังไม่ได้ยิน
ชั่วขณะนี้หยางเจี้ยนเห็นเพียงแววตาเยือกเย็นลึกล้ำแฝงความเร่าร้อนของหมิงเยว่
สามีภรรยายืนประจันหน้ากันท่วงท่านั้นนิ่งๆ
ไม่เคยมีใครกล้าทำกิริยาเช่นนี้กับท่านแม่ทัพแน่นอน บ่าวไพร่หน้าประตูต่างมองด้วยความลุ้นระทึกตัวเกร็ง แม้ไม่ได้ยินประโยคสนทนา ทว่าท่วงท่าเยี่ยงนั้นน่ากลัวว่าฟ้าจะถล่มลงมา
หมิงเยว่กระชับคอเสื้อหยางเจี้ยนจนปลายจมูกแทบชนกัน “ท่านเป็นสามีของข้าแล้ว ไม่มีสิทธิ์เป็นสามีใครอีก รู้หรือไม่?”
กระแสเสียงเย็นเยียบนัก แววตายังกดดันยิ่ง
คิ้วเข้มบุรุษพลันกระตุก ได้ยินเสียงเล็กคำรามอีกว่า
“ท่านมิจำเป็นต้องมีคุณธรรมสูงส่งเทียมฟ้า แต่หากยังมีมโนธรรมสักนิด คงคิดได้ว่าสมควรเลือกใคร ระหว่างภรรยาเอกกับอนุ การให้เกียรติกันไยมิใช่สมควรกระทำ”
บุรุษที่ดีควรรู้กฎเหล็กข้อนี้
หยางเจี้ยนหรี่ตา เอ่ยลอดไรฟัน “แต่เจ้ากำลังไม่ให้เกียรติข้า”
“ต่อไปข้าจะให้เกียรติท่าน”
“แล้วที่เจ้ารังเกียจข้า”
หมิงเยว่กระซิบตอบ “ข้าไม่เคยรังเกียจท่าน”
บุรุษแค่นเสียงเบา ได้ยินแค่พวกเขา “ไม่รังเกียจกัน แต่ถีบตกเตียง!”
“ข้ากำลังจะขอโทษอยู่นี่ไง!”
“...”
ความเงียบสงัดพลันบังเกิดเพราะตกอยู่ในภวังค์
จังหวะนั้นซู่หลินรีบถลันโผกายมาทางหยางเจี้ยน นางคุกเข่าแทบเท้า ร้องไห้เหมือนใกล้จะตาย
“ท่านแม่ทัพ ช่วยหลินเอ๋อร์ด้วย ฮูหยินของท่านทำแบบนี้ได้อย่างไร จิตใจคับแคบหึงหวงไร้คุณธรรมเหลือเกิน”
แม้น้ำเสียงสั่นเครืออ่อนหวานน่าสงสาร ทว่าวาจากลับตัดพ้อได้อย่างร้ายกาจ ตรงไปตรงมาตรงประเด็นที่สุด ซู่หลินจงใจทำเสียงดังลั่นให้รู้โดยทั่วกันอีกด้วย
ภรรยาเอกของแม่ทัพหยางย่อมต้องถูกพิพากษาด้วยกฎเจ็ดออก!
ทว่าเมื่อเงยหน้าเปื้อนน้ำตาพร่างพราวพิลาสล้ำ ไหนเลยจะมีแม่ทัพหนุ่มผู้สง่างามยืนอยู่
หย่างเจี้ยนสะบัดชายแขนเสื้อเดินออกไปนอกเรือนตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้ ไป๋หมิงเยว่ก็หายตัวไปแล้วเช่นกัน
ซู่หลินเบิกตา ไร้วาจาเนิ่นนาน
บุรุษถูกก่อกวนอย่างอุกอาจ สมควรคาดโทษสตรี แต่เขากลับเป็นฝ่ายชักนำนางออกไปอย่างเร่งรีบคืออันใด?
ดวงจันทร์ยังสุกสกาว ดวงดาวพร่างพราวดุจเดิม ส่องแสงเย็นเยียบภายใต้บรรยากาศราบเรียบเช่นเดิม
ทว่าหยางเจี้ยนกลับร้อนรุ่มอย่างมาก รู้สึกคล้ายตื่นเต้นอย่างประหลาด มิคาดว่าแค่ถูกภรรยาที่มองมุมไหนก็ไม่น่าพิศมัยออกมาตาม ตัวเขากลับใจเต้นแรงเกินควบคุม
ชายหนุ่มเดินอาดๆ ก้าวขายาวราวกำลังเกรี้ยวกราด
น้ำแกงถ้วยนั้นไยฤทธิ์เดชฉกาจล้ำ
“ในเมื่อเจ้าขอโทษ ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้ไถ่โทษ”
กล่าวพลางก้าวเท้าหนักแน่นแต่ว่องไวปราดเปรียวไปทางเรือนหลัก ไม่คิดวกกลับเรือนหนังสือที่เคยพำนัก
หมิงเยว่เดินตามแทบไม่ทัน มองตามแผ่นหลังกว้างอย่างโง่งมเต็มขั้น
“แม้ข้าจะมีนิสัยไม่ดีกิริยาย่ำแย่ แต่ความรับผิดชอบไม่น้อยแน่ บอกมาเถอะอยากให้ไถ่โทษอะไร”
คำพูดคำจาห้าวหาญเยี่ยงบุรุษเช่นนั้น หยางเจี้ยนให้รู้สึกสะดุดหูยิ่งนัก ทว่าอาการขมวดเกร็งของร่างกายคล้ายกับเกิดคลื่นโหมระลอกใหญ่ทำให้เขามิได้เก็บมาใส่ใจอันใด
ชายหนุ่มก้าวเท้าไม่กี่ครั้งก็เข้าด้านในเรือนหลัก โดยมีหญิงสาวผู้เป็นภรรยาเดินตามเข้ามาด้วยกัน
เขาหันหน้ามา กล่าวเสียงขรึม “มีลูกให้ข้า”
“หา!?”
ประตูถูกปิดลง มีคนเฝ้าเอาไว้อย่างแข็งขัน คนผู้นั้นคือจิ่นซิน สาวใช้แน่งน้อยพร้อมกางปีกปกป้องห้องนอนของเจ้านายเต็มที่ ใครก็ไม่มีสิทธิ์มาราวีเหมือนที่นางพาอีกฝ่ายไปทำเมื่อครู่
ข้าทำเรื่องเลวร้ายได้แต่เจ้าห้ามมาเอาคืนนะ!
จิ้นเหอที่เป็นคนสนิทของหยางเจี้ยนจำต้องยืนยามหน้าห้องเช่นกันกำลังลอบมองจิ่นซินอยู่ก็นึกขัน
“เจ้าเป็นสาวใช้ที่บังอาจยิ่งนัก ถึงขั้นยุยงฮูหยินน้อยให้ไปพังเรือนหอของอนุซู่”
จิ่นซินเหลือกตาคราหนึ่ง ก่อนกลั้นใจสะบัดหน้าหันไปมองด้วยแววตาน่าสงสาร น้ำใสปริ่มๆ ตรงขอบตา
“ข้าผิดไปแล้ว พี่ชาย...”
ชายหนุ่มหรี่ตา นึกชอบมารยานาง “ชั่วยามก่อน ข้ายังเห็นเจ้าวิ่งเข้าไปฟ้องอย่างองอาจ แล้ววิ่งออกมาระรานอย่างหาญกล้าอยู่เลย เหตุใดยามนี้จะร้องไห้เสียแล้ว”
จิ้นเหอบังเอิญเห็นจิ่นซินขณะเดินตามแผ่งหลังของหยางเจี้ยน ยามที่อีกฝ่ายเดินผิดทางไปที่เรือนฮูหยิน ยามนั้นเขาสังเกตเห็นร่างอวบๆ สัดส่วนกลมๆ ของสาวใช้จิ่นซินวิ่งไปวิ่งมาแบบนั้นจริงๆ
เขายังนึกอยากตบรางวัลให้นางด้วยซ้ำที่ทำอย่างนั้น เพราะเขาเองก็สัมผัสได้เช่นกันว่าคนหยิ่งทะนงคงตัวในกรอบกฎระเบียบมากด้วยคุณธรรมจรรยาอย่างท่านแม่ทัพ ปรารถนาร่วมหอกับฮูหยินเอกมากกว่าใคร มิใช่อยากไปเรือนอนุซู่เสียหน่อย
จิ่นซินย่อมไม่รู้ความคิดของจิ้นเหอ ทว่าย่อมรู้ความผิดของตน
นางกำลังร้อนใจจึงลนลานไม่ยั้งคิดเกินไปจริงๆ
อีกอย่างการที่คุณหนูบุกเข้าไปทำลายห้องหอนั้น หากถึงหูของเหล่าผู้อาวุโสในจวน ย่อมเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน นางต้องหาพวกพ้องเอาไว้สักหน่อย
คิดได้แล้วจึงก้มหน้าก้มตาร่ำไห้อย่างเสแสร้งต่อไป ยังไม่ลืมออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวานด้วยมารยาเล็กน้อย
“พี่ชาย ท่านช่วยพูดกับท่านแม่ทัพด้วยเถิดเจ้าค่ะ ได้โปรดเห็นใจฮูหยินน้อยของข้าด้วย นางอ่อนแอไร้ที่พึ่ง อยู่คนเดียวไม่มีใครใส่ใจ แต่งเข้ามาในฐานะภรรยาเอกแท้ๆ แต่ถูกกระทำเช่นนี้ ช่างไม่ยุติธรรมเสียเลย ท่านคิดดูนะ หากนางเป็นมารดาหรือญาติผู้ใหญ่ของท่าน ...ท่านยังจะยอมได้หรือไม่ สตรีผู้หนึ่งต้องอดทนกับเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ไปถึงไหน จะมีชีวิตต่อไปได้อย่างไร หากเป็นลูกเป็นหลาน ท่านทนเห็นได้หรือไร?”
และอีกหลายวาจายาวเหยียดที่จิ้นเหอต้องรับฟังด้วยสีหน้าโง่งม ทั้งประโยคตัดพ้อและน้ำตาที่เอ่อคลอ ชายหนุ่มยอมรับว่าเขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
เขากำลังแพ้น้ำตาของสาวใช้นางนี้กระนั้นหรือ?