หมิงเยว่ไม่มีโอกาสได้ตอบว่าไหวหรือไม่ เนื่องจากถูกหยางเจี้ยนเคี่ยวกรำตั้งแต่คืนแรกแบบนับรอบไม่ถ้วน ทุกคืนหลังจากนั้นยังต้องนอนระทดระทวยสิ้นไร้เรี่ยวแรงแทบสลบไสลคาอกแกร่ง
คืนนี้ก็เช่นกัน สองกายเปล่าเปลือยซ้อนทับในท่วงท่าคล้ายคลึงงูเลื้อยพันกันอยู่บนเตียงนอน
เสียงพร่ากระซิบชิดริมหู “ต่อเลยได้หรือไม่? หืม”
หยางเจี้ยนถามไปเช่นนั้นเอง เพราะยังไม่ทันได้รับคำตอบซึ่งเป็นสุ้มเสียงอันแหบแห้งจากหมิงเยว่ ริมฝีปากร้อนๆ ก็แนบหน้าผากชื้นเหงื่อของนาง ขบเม้มเบาๆ ลงมาที่ข้างแก้มก่อนจะจรดริมฝีปากอิ่มแล้วจุมพิตลึกซึ้งเนิ่นนาน
ปลายลิ้นร้อนชื้นที่สอดแทรกเข้ามาไล้เลียชิมความหวานในโพรงปากอิ่มถูกกระทำพร้อมฝ่ามือซุกซนที่ลูบไล้เคล้นคลึงก่อนจับโคนขาอ่อนข้างหนึ่งให้แยกออกกว้าง ตามด้วยร่างหนาที่พลิกคร่อมทับเป็นรอบที่เท่าใดมิอาจนับ
“หยางเจี้ยน...”
“หืม...”
หมิงเยว่เรียกนามสามีทันทีเมื่อริมฝีปากได้รับอิสระ “ใกล้สว่างแล้วกระมัง”
“ใครสนเล่า?”
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มพร่าอย่างเอาแต่ใจพลางเคลื่อนใบหน้าลงต่ำ พ่นลมหายใจกระเส่าที่เริ่มร้อนเร่าตามระดับแรงอารมณ์รอบใหม่ ริมฝีปากขบเม้มลำคอระหงเรื่อยลงไปยังเนินอกอิ่ม ดูดดันอย่างที่ชอบทำทุกครั้งเนิ่นนาน หมิงเยว่ได้แต่เสียวซ่านจนต้องส่งเสียงครวญครางน่าอายดังเช่นทุกครั้งเช่นกัน
จากนั้น หยางเจี้ยนยังมอบเวลาทั้งหมดของเขาให้แก่ภรรยา สถานที่บอกรักจึงมิใช่แค่ในเรือนตรงห้องนอน ยังเป็นห้องอาบน้ำ เติมเต็มกลิ่นอายร่านร้อนที่มีมากกว่าความอุ่นซ่านในม่านน้ำ
หมิงเยว่ถูกอ้อมแขนแข็งแรงดึงรั้งให้แผ่นหลังบางแนบไปกับแผ่นอกกว้างแกร่ง เนินเนื้อที่อวบอิ่มมากกว่าเดิมถูกฝ่ามือหนากอบกุมจนยอดถันชูชันเสียวสะท้านยากระงับ นางจำต้องกัดปากตนเองแน่น ด้วยเกรงว่าเส้นเสียงน่าอายจะดังเล็ดลอดออกไปจนถึงด้านนอกมากกว่านี้
ท่ามกลางเสียงน้ำกระฉอกหญิงสาวครวญกระเส่าเรียกสามีเสียงแผ่วพร่า “หยางเจี้ยน...”
“หืม...”
ชายหนุ่มก้มหน้าขบติ่งหูหญิงสาวจากทางด้านหลัง พ่นลมหายใจร้อนผ่าวหนักหน่วงตามจังหวะกลางกายที่ร้อนแรงมิผ่อนปรน
“ท่านเบาหน่อย เดี๋ยวเสียงดังเกินไป...”
หยางเจี้ยนก้มลงซุกซอกคอนางขบเม้มตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง เสียงทุ้มดังแหบเบา “เจ้ารู้ดีว่ามันไม่ไหว...”
เพลิงปรารถนานำพาพายุโหมซัดมิอาจสะกดกลั้น แต่จำต้องกดข่มอารมณ์จนทรมาน ชายหนุ่มขบกรามยามจับกระชับเอวคอดของภรรยาขึ้นสูงแล้วโถมกายตามประกบจากทางด้านหลัง ส่งตัวตนเข้าออกในท่วงท่าโค้งกายซ้อนกัน จนอีกฝ่ายต้องเอื้อมมือเกาะขอบสระน้ำไว้แน่น
“อื้อออ” หมิงเยว่จึงทำได้เพียงแอ่นอกยกบั้นท้ายตอบรับสัมผัสร้อนผ่าว ทั้งจากฝ่ามือร้อนเร่าที่ด้านหน้าและการประสานกลางกาย ตอดรัดต่อไปอย่างคนไร้ทางต่อกร แต่เสียงของนางที่ไม่อาจข่มกลั้นไว้ได้ มันดังเกินไปแล้วจริงๆ หญิงสาวจึงเป็นฝ่ายแยกตัวออกจากสามีก่อนพลิกกายหันไปหาเขา ผลักแผงอกแข็งแรงเบาๆ แยกขาคร่อมทับเอวสอบ ก้มหน้าประกบริมฝีปากเพื่อปิดกั้นเส้นเสียงน่าอายของตน
หยางเจี้ยนย่อมตอบรับการกระทำของภรรยาด้วยรู้ใจกันและกัน เขาจึงแอ่นกายพิงแผ่นหลังกับขอบสระน้ำ จับสะโพกผายกลมกลึงขึ้นแล้วส่งตัวตนเข้าออกอีกครั้ง อย่างไม่มีขาดตอนหรือเสียจังหวะเริงสวรรค์
“อา...เยว่เอ๋อร์” เสียงทุ้มพร่าดังแค่ผะแผ่วยามถอนริมฝีปากจากภรรยาแล้วก้มหน้าซุกไซ้ซอกคอขบเม้มระเรื่อยลงมาที่ทรวงอกเต่งตึง ส่งปลายลิ้นดูดดึงพร้อมเคล้นคลึงหนักสลับเบาด้วยฝ่ามือหนึ่งที่เอื้อมขึ้นมาจากสะโพกนาง อีกฝ่ามือยังคงดึงรั้งควบคุมจังหวะเสียวกระสัน
เสียงน้ำกระฉอกออกนอกขอบสระน้ำอย่างร้อนแรงคล้ายคลื่นทะเลเพลิงอันบ้าคลั่ง
“อืออออ อาเจี้ยน...” หมิงเยว่แหงนหน้าครวญครางอย่างมิอาจหักห้ามได้เลยจริงๆ
หลังจากเสร็จสมสุขล้นจนลมหายใจอุ่นร้อนที่พัวพันเริ่มกลับมาปกติ สามีจึงเอ่ย “เราเปลี่ยนบรรยากาศดีกว่า”
หมิงเยว่เงยหน้าจากแผ่นอกเขา “ที่ใด?”
หยางเจี้ยนก้มจูบภรรยาหนักหน่วงก่อนตอบ
“ทุกที่ที่มีแค่เรา...”