บะหมี่ไข่ร้อน ๆ สองชามถูกยกมาวางบนโต๊ะไม้เก่า หลินเสี่ยวฮวาคอยตักไข่ใส่ชามของเสี่ยวหรูเพิ่มอีกครึ่งฟอง พลางกำชับให้เด็กหญิงกินช้า ๆ ระวังลวกปาก จากเดิมที่เสี่ยวหรูนั่งตัวเกร็ง ไม่กล้าแม้แต่จะจับตะเกียบไม่นานนัก เมื่อเห็นหลินเสี่ยวฮวาเพียงยิ้มและคอยตักผักให้ เด็กหญิงก็เริ่มผ่อนคลายลงทีละน้อย
หลังรับประทานอาหารเสร็จ หลินเสี่ยวฮวายังต้มน้ำอุ่นให้เสี่ยวหรูล้างมือ เช็ดหน้า ก่อนหยิบหนังสือนิทานเก่า ๆ ที่เจ้าของร่างเคยเก็บไว้มาให้เด็กหญิงเปิดดูฆ่าเวลา ทั้งบ้านจึงเต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
...
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูดังขึ้นในช่วงบ่าย หลินเสี่ยวฮวาลุกไปเปิดประตูด้วยความสงสัย หน้าประตูมีชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่ผู้หนึ่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวซีด กางเกงขายาวสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้ม ดวงตาสุขุม ดูสะอาดสะอ้านกว่าชายหนุ่มในหมู่บ้านทั่วไป ยังไม่ทันที่หลินเสี่ยวฮวาจะเอ่ยถาม ร่างเล็กด้านหลังก็ร้องขึ้นด้วยความดีใจ
"พี่ชาย!" เสี่ยวหรูรีบวิ่งออกมา ก่อนโผเข้ากอดชายหนุ่มทันที ชายหนุ่มย่อตัวลงลูบศีรษะน้องสาวเบา ๆ สีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลเมื่อครู่ค่อย ๆ คลายลง
"ในที่สุดก็หาเธอจนเจอ" หลินเสี่ยวฮวาจึงเข้าใจทันที ที่แท้ชายหนุ่มผู้นี้ก็คือพี่ชายของเสี่ยวหรู ชายหนุ่มหันมามองหลินเสี่ยวฮวา ก่อนกล่าวอย่างสุภาพ
"สหายหลิน ขอบคุณมาก วันนี้ผมกลับมาจากในเมือง ตั้งใจจะไปรับเสี่ยวหรูที่โรงเรียน แต่ครูบอกว่าวันนี้โรงเรียนเลิกเร็วกว่าปกติ เด็ก ๆ กลับบ้านกันหมดแล้ว" เขายิ้มเจื่อน ๆ
"ผมจึงเดินถามตามบ้าน เผื่อมีใครเห็นเธอ ไม่คิดว่าจะอยู่ที่นี่"
เสี่ยวหรูรีบเงยหน้าขึ้นอธิบายแทน
"กุญแจบ้านอยู่กับแม่ค่ะ แม่ยังไม่เลิกงานพี่เสี่ยวฮวาเลยชวนหนูเข้ามารอ"
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย เขาเหลือบมองหลินเสี่ยวฮวาอย่างประหลาดใจ ชื่อเสียงของหญิงสาวคนนี้ในหมู่บ้าน เขาเคยได้ยินมาบ้าง แต่ภาพที่เห็นตรงหน้า กลับแตกต่างจากคำร่ำลือโดยสิ้นเชิง
"วันนี้รบกวนคุณมากจริง ๆ"
หลินเสี่ยวฮวารีบโบกมือ
"ไม่เป็นไร เสี่ยวหรูเป็นเด็กดีปล่อยให้นั่งรอคนเดียวหน้าบ้านก็ไม่ค่อยปลอดภัย"
ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ แววตาที่มองเธออ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม เมื่อเห็นว่ายังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าพ่อกันแม่ของเสี่ยวหรูจะกลับจากโรงงาน หลินเสี่ยวฮวาจึงยกม้านั่งไม้ตัวเล็กออกไปวางหน้าบ้าน
ทั้งสามคนนั่งรับลมยามบ่ายใต้ร่มต้นหม่อน
เสี่ยวหรูนั่งอยู่ตรงกลาง มือเล็ก ๆ ถือหนังสือนิทาน พลางล่าเรื่องที่โรงเรียนอย่างออกรสออกชาติ เสียงหัวเราะของเด็กหญิงดังขึ้นเป็นระยะ
เวลาผ่านไปจนตะวันเริ่มคล้อย รถจี๊ปของโรงงานค่อย ๆ แล่นเข้าสู่หมู่บ้าน เซี่ยจิ้งเฉิงนั่งอยู่หลังพวงมาลัย ส่วนหลินซิ่วหลานนั่งอยู่ข้าง ๆ เดิมทีหลินซิ่วหลานตั้งใจจะเดินกลับเอง แต่เซี่ยจิ้งเฉิงมีธุระต้องผ่านเส้นทางนี้พอดี จึงอาสาแวะมาส่ง
เมื่อรถแล่นเข้าใกล้บ้านตระกูลหลิน สายตาของทั้งสองก็สะดุดเข้ากับภาพตรงหน้าพร้อมกัน หลินเสี่ยวฮวากำลังนั่งพูดคุยกับชายหนุ่มรูปร่างสูงผู้หนึ่ง ชายหนุ่มคนนั้นหน้าตาดี บุคลิกสุภาพ และแต่งกายดูสะอาดเรียบร้อย
หลินซิ่วหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย เซี่ยจิ้งเฉิงเองก็ชะลอรถ ลงโดยไม่รู้ตัวทั้งคู่ต่างแปลกใจ เพราะไม่เคยเห็นหลินเสี่ยวฮวาสนิทสนมกับชายหนุ่มคนใดในหมู่บ้านมาก่อน แต่เมื่อรถแล่นเข้าไปใกล้อีกนิด
ภาพที่เห็นก็ชัดเจนขึ้น ระหว่างหลินเสี่ยวฮวากับชายหนุ่มผู้นั้น ยังมีเสี่ยวหรูนั่งอยู่ตรงกลาง เด็กหญิงกำลังยิ้มกว้าง พลางชูหนังสือนิทานให้ทั้งสองคนดู สลับกับเล่าเรื่องไม่หยุดปากหลินเสี่ยวฮวาและชายหนุ่มเพียงนั่งฟัง พร้อมยิ้มตอบเป็นครั้งคราว
บรรยากาศเป็นธรรมชาติ อบอุ่น และเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กน้อยทันใดนั้น ความสงสัยที่เกิดขึ้นในใจของเซี่ยจิ้งเฉิงและหลินซิ่วหลานเมื่อครู่ ก็พลันจางหายไปกว่าครึ่ง ดูเหมือนภาพที่พวกเขาเห็น จะไม่ใช่อย่างที่คิดไว้ตั้งแต่แรก
รถจี๊ปค่อย ๆ จอดลงหน้าบ้านตระกูลหลิน เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับบรรยากาศยามเย็นที่เงียบสงบ หลินซิ่วหลานเปิดประตูรถลงมาก่อน ส่วนเซี่ยจิ้งเฉิงเดินอ้อมลงจากฝั่งคนขับตามเข้ามา
เมื่อได้ยินเสียงรถ ทั้งหลินเสี่ยวฮวา และชายหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าบ้านต่างหันมามอง ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นทันที สีหน้าสุภาพ ก่อนยกมือทักทาย
"สหายทั้งสอง" เขาหันไปมองหลินซิ่วหลานก่อนเป็นคนแรก
"ผมชื่อ จางเหวินอวี่ เป็นพี่ชายของเสี่ยวหรู"
จากนั้นจึงหันไปทางเซี่ยจิ้งเฉิง
"เคยได้ยินชื่อหัวหน้าเซี่ยมานาน วันนี้นับว่าโชคดีที่ได้พบ"
เซี่ยจิ้งเฉิงพยักหน้าตอบรับอย่างสุภาพ
"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน"
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน เสียงจักรยานหลายคันก็ดังมาจากปากทางหมู่บ้าน พ่อแม่ของเสี่ยวหรูกลับมาจากโรงงานพอดี
ทันทีที่เห็นลูกสาวนั่งอยู่หน้าบ้านตระกูลหลิน สองสามีภรรยาก็รีบเดินเข้ามา เสี่ยวหรูวิ่งเข้าไปกอดมารดาทันที หญิงวัยกลางคนหันมาทางหลินซิ่วหลาน ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าซาบซึ้ง
"ขอบคุณเสมียนหลิน" แม่เสี่ยวหรูกล่าวขอบคุณทั้งยังคว้ามือจับอย่างซาบซึ้ง เสี่ยวหรูแหงนคอมองก็รีบคว้ามือมารดาตนเอง
“แม่ วันนี้เป็นพี่เสี่ยวฮวาที่ดูแลหนู พี่เสี่ยวฮวายังทำบะหมี่ไข่ให้หนูกินด้วย” เสี่ยวหรูบอกเสียงดังฟังชัด แม้จะไม่อยากจะเชื่อแต่แม่เสี่ยวหรูก็ยกยิ้มแหย ๆ ก่อนกล่าวขอบคุณ
“ขอบคุณเสี่ยวฮวานะ”
พูดจบทั้งครอบครัวก็พากันเดินกลับบ้าน ท่ามกลางเสียงเจื้อยแจ้วของเสี่ยวหรูที่ยังเล่าเรื่องบะหมี่ไข่ไม่หยุด ไม่นาน ลานหน้าบ้านก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หลินเสี่ยวฮวาจึงหันมาทางหลินซิ่วหลานกับเซี่ยจิ้งเฉิง ก่อนยิ้มบาง ๆ
"พี่/หัวหน้าเซี่ย ฉันขอตัวก่อนนะ"
หลินซิ่วหลานพยักหน้าเบา ๆ หลินเสี่ยวฮวาจึงหมุนตัว เดินตรงไปยังประตูบ้านแต่ยังไม่ทันก้าวขึ้นบันไดเสียงทุ้มเรียบของเซี่ยจิ้งเฉิงก็ดังขึ้นด้านหลัง
"หลินเสี่ยวฮวา" หญิงสาวชะงักฝีเท้า ก่อนหันกลับมา เซี่ยจิ้งเฉิงมองนางนิ่งครู่หนึ่ง
"ทำไมรีบกลับจากโรงงานเสียล่ะ"
คำถามนั้นทำให้หลินซิ่วหลานหันมามองเขาโดยอัตโนมัติ หลินเสี่ยวฮวาเองก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ลังเลที่จะตอบ
"เห็นว่าฝนหยุดแล้ว และก็ไม่ไกลมาฉันเลยกลับก่อนค่ะ" เธอยิ้มบาง ๆ คำตอบเรียบง่าย ไม่มีความหมายแอบแฝง ก่อนที่เธอจะโน้มศีรษะให้เขาเล็กน้อย
"ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ"
พูดจบหลินเสี่ยวฮวาก็หันหลัง เดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว
ประตูไม้ถูกปิดลงเบา ๆ เหลือเพียงความเงียบปกคลุมอยู่ในลานบ้าน หลินซิ่วหลานหันไปมองเซี่ยจิ้งเฉิงแววตาของนางมีความสงสัยวูบผ่าน วันนี้เซี่ยจิ้งเฉิงดูจะถามไถ่เรื่องของหลินเสี่ยวฮวามากกว่าที่เคย
ทั้งที่ในความทรงจำของเธอ ชายหนุ่มไม่เคยสนใจน้องสาวต่างมารดาของนางเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขามักรักษาระยะห่าง เพราะไม่ชอบนิสัยเอาแต่ใจและความวุ่นวายที่หลินเสี่ยวฮวาก่อขึ้นเสมอ แต่วันนี้เขากลับถามด้วยตัวเองว่าทำไมอีกฝ่ายจึงกลับก่อน
ความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ นี้ ทำให้หลินซิ่วหลานอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ อย่างไรก็ตาม นางไม่ได้เอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจเพียงเก็บความสงสัยนั้นไว้เงียบ ๆ ก่อนจะยิ้มอ่อนแล้วกล่าวว่า
"จิ้งเฉิง ไม่ใช่ว่าคุณมีธุระต้องไปต่ออีกหรือ" หลินซิ่วหลานพูดขึ้น
เซี่ยจิ้งเฉิงมองประตูบ้านตระกูลหลินที่ปิดสนิทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
"อืม" เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงหันกลับไปขึ้นรถ สตาร์ทเครื่องยนต์ ไม่นาน รถจี๊ปสีเขียวก็เคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้าน แล่นหายไปตามถนนลูกรังยามเย็น ท่ามกลางแสงอาทิตย์สุดท้ายของวัน