บทที่ 5: กาแฟรสพริกไทย
ภายในร้าน Jarawee Chills คอฟฟี่ วันนี้บรรยากาศค่อนข้างสบายๆ มีลูกค้าแวะเวียนเข้ามาใช้บริการประปราย แสงแดดยามเที่ยงสะท้อนผ่านกระจกใสรอบร้านส่องให้เห็นต้นไม้สีเขียวขจีด้านนอก กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดโชยอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ ผสมผสานกับเสียงดนตรีสากลจังหวะอะคูสติกเบาๆ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย
"รับกาแฟ ชา หรือขนมเค้กดีคะ" 'น้องบิ๊งค์' พนักงานสาวหน้าตารับแขกประจำร้าน เอ่ยทักทายลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้ามาด้วยน้ำเสียงหวานไพเราะพร้อมรอยยิ้มฉีกกว้าง
"สวัสดีครับน้องบิ๊งค์ วันนี้ลูกพี่เราไม่มาหรอ" 'ผู้หมวดณัฐกร' นายตำรวจหนุ่มที่คุ้นเคยกับคนในพื้นที่ดีกล่าวทักทายกลับอย่างเป็นกันเอง วันนี้เขาอยู่ในชุดลำลองกางเกงยีนส์เสื้อโปโลสีสุภาพเนื่องจากอยู่นอกเวลาปฏิบัติหน้าที่
"อ้าว พี่หมวด... สวัสดีค่ะ วันนี้มาลงพื้นที่แถวนี้หรอคะ ว่าแต่วันนี้รับออเดอร์เป็นอะไรดีเอ่ย"
ยังไม่ทันที่หมวดณัฐกรจะอ้าปากสั่ง จังหวะนั้นเองประตูเชื่อมจากหลังร้านก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'จารวี' หญิงสาวเจ้าของร้านร่างเล็กในชุดเอี๊ยมผ้ากันเปื้อนสีครีม เธอเดินเช็ดมือออกมาพลางส่งยิ้มให้คนคุ้นเคย
"ว่าจะมาฝากท้องที่นี่สักมื้อนะครับน้องจาร์ แต่วันนี้พี่ไม่ได้มาคนเดียวหรอกนะ... พี่พาเจ้ามือกระเป๋าหนักมาด้วยล่ะ" หมวดณัฐกรพูดพลางหัวเราะร่วน ขยิบตาให้หญิงสาวอย่างมีเลศนัย
"ใครหรอคะ?" จารวีเลิกคิ้วแอบสงสัยในใจ นึกไม่ออกว่าพี่หมวดณัฐจะพาใครมาเลี้ยงข้าวเลี้ยงกาแฟหนอ
กรุ๊งกริ๊ง...
เสียงกระดิ่งทองเหลืองที่ผูกติดกับราวประตูหน้าร้านส่งเสียงดังกังวานใส พร้อมกับการก้าวเท้าเข้ามาของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อยืดสีดำพอดีตัวอวดแผงอกและท่อนแขนอุดมด้วยกล้ามเนื้อ ท่าทางของเขาดูผ่าเผย สง่างาม น่าเกรงขาม ทว่า... สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับพระเอกซีรีส์ที่ถูกปกปิดด้วย 'แว่นกันแดดสีดำทรง Aviator สุดเท่' แว่นนั้นบดบังดวงตาของเขาไปเกือบครึ่ง แต่ไม่รู้ทำไม... หัวใจของจารวีกลับกระตุกวูบ ความรู้สึกคุ้นตาแล่นริ้วเข้ามาในโสตประสาทอย่างประหลาด
"หมวดสั่งกาแฟให้ผมยังครับ" ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ น่าฟัง ทว่ากวนประสาทพิกล
"ยังเลยครับ ว่าแต่ท่าน... เอ๊ย คุณคิณจะสั่งอะไรดีครับ" หมวดณัฐกรเกือบหลุดปากเรียกยศตำแหน่ง ดีที่ก่อนเข้ามาในร้านคิณหันต์สั่งกำชับไว้เสียงเข้มว่า 'นอกเวลางาน ไม่ต้องเรียกท่านรองหรือเจ้านาย ให้ถือว่าผมเป็นพี่เป็นน้องเป็นเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งก็พอ' เพื่อความเป็นกันเองและไม่ให้ชาวบ้านตื่นตกใจ
"ผมเอาอเมริกาโน่น้ำผึ้งมะนาว หวานน้อยครับ" คิณหันต์สั่งเมนูโปรดประจำตัว
จารวีจ้องมองชายหนุ่มชุดดำอย่างพินิจพิจารณา สายตาไล่ตั้งแต่เรียวปากหยักได้รูป ปลายคางบุ๋มมน... และทันใดนั้นเอง ชายหนุ่มก็ค่อยๆ ยกมือเรียวยาวขึ้นถอดแว่นกันแดดสีดำสนิทออกช้าๆ เผยให้เห็นนัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยว ทว่าที่รอบดวงตาข้างขวากลับมีรอยเขียวบวมช้ำจางๆ สีกุหลาบเด่นหรา!
ดวงตาคู่สวยของจารวีเบิกกว้าง ภาพเหตุการณ์คืนฝนตกที่แสนวาบหวามและชวนโมโหแล่นกลับเข้ามาในหัวสมองเป็นฉากๆ สมองส่วนสั่งการทำงานเร็วกว่าความคิด ใบหน้าหวานร้อนผ่าวแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัดผสมความอายจนปรอทแทบแตก!
"ไอ้โรคจิต! ไอ้หื่น! ไอ้คนฉวยโอกาส! ออกไปจากร้านของฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!"
หญิงสาวแผดเสียงลั่นร้านพลางเอื้อมมือไปคว้าไม้กวาดด้ามยาวที่พิงอยู่ข้างเคาน์เตอร์ขึ้นมากระชับมั่น แล้วก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาชูไม้กวาดหมายจะฟาดกบาลชายหนุ่มตรงหน้าทันที!
ฟุ่บ! ฟุ่บ!
คิณหันต์ขยับเอี้ยวตัวหลบซ้ายทีขวาทีนิ่งๆ มุมปากหยักกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมส่งเสียงหัวเราะทุ้มในลำคออย่างผู้เหนือกว่า หึๆ โห... ก้าวขาเข้ามายังไม่ทันได้หย่อนก้นนั่งเลยแม่คุณ ด่าผมไฟแลบเป็นชุดขนาดนี้ แถมขาสั้นกว่าผมตั้งเยอะ คิดหรอว่าจะตีโดน
"อ้าวคุณ! ด่าผมทำไมเนี่ย? เราเคยรู้จักกันด้วยหรอครับ?" คิณหันต์แกล้งทำหน้าตาย ตีหน้าซื่อตาใสใส่หญิงสาว "ด่ามาขนาดนี้แถมยังจะทำร้ายร่างกายกันอีก ผมแจ้งความจับคุณได้นะ... ผมเป็นลูกค้านะครับคุณจารวี"
ในใจของคิณหันต์แอบขำตัวเอง 'เออ... ตลกดีว่ะ จะแจ้งความจับเขาทำไม ในเมื่อตัวกูเองก็เป็นตำรวจ เป็นถึงรองผู้กำกับ!'
"ออกไปเลย! ออกไปเดี๋ยวนี้! ถ้าคุณไม่ออกไป ฉันนี่แหละที่จะแจ้งความจับคุณเหมือนกัน ไอ้คนโรคจิต!" จารวีหน้าดำหน้าแดง พยายามจะหวดด้ามไม้กวาดใส่หน้าแข้งของเขาอีกรอบ แต่ชายหนุ่มขยับขานิดเดียวก็หลบพ้นได้อย่างกวนประสาท
"น้องจาร์ครับ! น้องจาร์ ใจเย็นๆ ก่อนนะพี่ว่า... พี่ว่าน้องจาร์ต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ เลย" หมวดณัฐกรรีบโดดเข้ามาแทรกกลางกระดันทุรัง ดึงร่างเล็กของหญิงสาวให้ถอยห่างออกมาเพื่อห้ามทัพ ก่อนที่ร้านกาแฟจะกลายเป็นลานประลองวรยุทธ์
"ผิดตัวที่ไหนล่ะคะพี่ณัฐ! ก็เพื่อนพี่ณัฐคนนี้มัน..." จารวีอ้าปากจะฟ้อง ทว่าคำพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ โอ๊ย...! แล้วกูจะบอกพี่หมวดยังไงล่ะ ว่าไอ้หมอนี่มันแอบขโมยจูบแรกของยัยจารวีไปในคืนฝนตกน่ะ! ขืนพูดออกไปมีหวังอายขายขี้หน้าตายแน่! หญิงสาวได้แต่ฮึดฮัด ขบเคี้ยวเคี้ยวฟันส่งสายตาพิฆาตใส่พระเอกหนุ่ม
"พี่จาร์! มีเรื่องอะไรกันอ่ะเสียงดังไปถึงหลังร้าน ลูกค้าคนอื่นเขาตกใจหมดแล้วพี่"
เสียงเข้มของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'เจมส์' น้องชายตัวแสบของจารวีที่เดินถือกล่องใส่แก้วกาแฟดิลิเวอรี่เตรียมจะไปส่งให้ลูกค้าที่มหาวิทยาลัยในเมือง เจมส์หันไปมองหน้าหมวดณัฐกรแล้วยกมือไหว้ "อ้าว พี่หมวดณัฐ สวัสดีครับ มาทานกาแฟหรอพี่"
ก่อนที่สายตาของเจมส์จะเบนไปจับจ้องที่ชายหนุ่มร่างสูงอีกคนที่ยืนอมยิ้มกวนๆ อยู่ข้างหมวดณัฐ เจมส์เบิกตากว้าง อ้าปากค้าง สภาพเหวอรับประทานไปชั่วขณะ... (หมดกัน ภาพพจน์ท่านรองผู้กำกับผู้เคร่งขรึมของกู ยืนโดนเจ้ไล่ตีเป็นหมาจนตรอกเลย) เจมส์คิดในใจก่อนจะรีบยกมือไหว้ละล่ำละลักทักทายอย่างตื่นเต้น
"เฮ้ย! เฮียคิณ! สวัสดีครับเฮีย!"
คิณหันต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมฉายแววแปลกใจก่อนจะยกมือรับไหว้เด็กรุ่นน้อง "สวัสดีครับ... อ้าว รู้จักเฮียด้วยหรอเรา?"
"โธ่... จำผมไม่ได้หรอเฮีย เจมส์ไง ที่เคยเจอเฮียที่ 'ผับนั่งยาง' บ่อยๆ อะ... โห ใครจะจำเฮียไม่ได้ นักร้องนำเสียงหล่อขั้นเทพของวงประจำผับ แถมพ่วงตำแหน่ง 'ท่านรองผู้กำกับคนใหม่' ของ สภ. ที่นี่อีก! ตอนนี้กระแสเฮียในหมู่วัยรุ่นและสาวๆ ที่นี่ร้อนแรงมากเลยนะเฮีย!" เจมส์ร่ายยาวด้วยความเลื่อมใสชื่นชม ออกนอกหน้าจนลืมสังเกตอารมณ์ของพี่สาวตัวเอง
"เจมส์! แกไปรู้จัก... ไอ้หมอนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่!" จารวีตวาดแหวใส่เจมส์ทันที แววตาเขียวปัด
"ใช่ไงเจ้! ก็คนนี้แหละที่เจ้เคยยืนมองตาค้าง แอบฟังเขาบนเวทีตอนร้องเพลงดีดกีตาร์วันนั้นไง... โธ่เจ้ ผมว่าเจ้เลิกบ่นแล้วรีบไปชงกาแฟให้ท่านรองเหอะ ถือว่าผมขอ" เจมส์ส่ายหัวบ่นพี่สาวเบาๆ
เมื่อความจริงกระจ่างว่า 'ไอ้โรคจิต' ในคืนนั้น แท้จริงแล้วคือนายตำรวจยศใหญ่แถมน้องชายยังเทิดทูนซะเต็มประดา จารวีก็ได้แต่สะบัดหน้าหนี เดินกลับเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ด้วยใบหน้าหงิกงอ หน้างอคอหักคล้ายปลาทูแม่กลองไม่มีผิดเพี้ยน เธอโมโหสุดขีดแต่ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่เบะปากคว่ำใส่คิณหันต์อย่างน่ารักน่าเอ็นดู ก่อนจะตะโกนเสียงเขียวใส่
"จะมายืนเกะกะหน้าร้านทำไมล่ะ! ไปหาที่นั่งสิ! พอถึงคิวแล้วเดี๋ยวจะเรียก ยืนค้ำหัวอยู่แบบนี้ลูกค้าฉันไม่เข้าร้านพอดี!"
"ยัยตัวแสบ...!!!" คิณหันต์กัดฟันพึมพำในลำคอ แอบหมั่นไส้ในความปากดีของแม่คุณ
จารวีเดินกระแทกกระทั้นเข้าไปหน้าเครื่องชงกาแฟ เธอลงมือชงเอสเพรสโซ่รสชาติเข้มข้นกลมกล่อมตามสูตรปกติให้หมวดณัฐกร... ทว่า สำหรับแก้วอเมริกาโน่น้ำผึ้งมะนาวของ 'ท่านรองผู้กำกับ' นั้น จารวีจุดรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นที่มุมปาก
บอกเลยว่ากาแฟแก้วนี้... พิเศษและเอ็กซ์คลูซีฟสุดๆ สำหรับนายเลยล่ะ ไอ้รองหื่น!
เธอจัดการเปิดขวดน้ำผึ้งและบีบมะนาวตามออเดอร์ แต่แอบเอื้อมมือไปหยิบ 'ขวดพริกไทยป่น' หลังเคาน์เตอร์ขึ้นมา แล้วเคาะ... เหยาะๆๆๆ เทป่นลงไปในน้ำกาแฟดำสีเข้มอย่างเมามัน ผสมผสานจนเนื้อเนียนเข้ากันดีชนิดที่มองด้วยตาเปล่าไม่มีวันรู้!
"บิ๊งค์... พี่ฝากเอาออเดอร์นี้ไปเสิร์ฟให้โต๊ะพี่หมวดณัฐตรงริมหน้าต่างทีนะ" จารวีส่งแก้วกาแฟมรณะให้พนักงานสาวด้วยรอยยิ้มละมุนฉาบยาพิษ
"ได้ค่ะพี่จาร์" บิ๊งค์ยกถาดกาแฟสองแก้วออกไปเสิร์ฟ ส่วนจารวีก็หันกลับมาชงกาแฟดิลิเวอรี่ต่ออย่างอารมณ์ดี
"เจมส์! ออเดอร์ของแกเสร็จแล้ว มารับไปส่งได้" จารวีตะโกนบอกน้องชาย
"ครับพี่จาร์" เจมส์รับถุงกาแฟไป แล้วหันไปพยักพะเยอทางหมวดณัฐกับคิณหันต์พลางกระซิบเตือน "ผมไปส่งของก่อนนะครับเฮีย... ช่วงนี้พี่ๆ นั่งกินเงียบๆ ไปละกันนะ เดี๋ยว 'องค์แม่' จะลงอีกรอบ ผมกลัวร้านจะพังเอา ฮ่าๆๆ"
สิ้นเสียงกระซิบของเจมส์ ชายหนุ่มทั้งสามคนก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นร้านด้วยความขบขัน จนกระทั่งจารวีหันขวับมาถลึงตาใส่ดุๆ ราวกับเสือสาว สามหนุ่มถึงได้รีบหุบปากฉับและเงียบเสียงลงทันควัน
คิณหันต์เอื้อมมือไปจับหูแก้วอเมริกาโน่เย็นตรงหน้า ทว่าสัญชาตญาณความเป็นตำรวจมือฉกาจมันทำให้เขารู้สึกระแวงแปลกๆ สายตาคมกริบเหลือบมองไปที่เคาน์เตอร์ ก็เห็นสายตาคู่สวยของจารวีแอบมองมาอยู่เช่นกัน... ยัยตัวแสบส่งรอยยิ้มหวานหยดย้อยมาให้กูด้วยว่ะ ร้อยวันพันปีเห็นแต่หน้าบึ้ง ยิ้มแบบนี้มันไม่น่าไว้วางใจชัดๆ! ต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ๆ เผลอๆ แอบใส่อะไรลงไปชัวร์
คิณหันต์แกล้งยกมือกวักเรียกหญิงสาว "คุณครับ... คุณ... คุณจารวี"
จารวีเงยหน้าขึ้น สูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติไม่ให้มีพิรุธ 'จารวี... ซวยแล้วกู มันรู้ทันหรือเปล่าวะ' เธอคิดในใจพลางฉีกยิ้มซื่อตาใส เดินนวยนาดมาหาเขาที่โต๊ะ "มีอะไรคะคุณ? ฉันต้องรีบไปทำออเดอร์ให้ลูกค้าคนอื่นต่อนะ"
"ให้เด็กในร้านทำแทนก็ได้ครับ..." คิณหันต์เลื่อนแก้วกาแฟของตนไปตรงหน้าหญิงสาว "คุณช่วยลองชิมกาแฟแก้วนี้ให้ผมหน่อยสิ พอดีผมสั่งหวานน้อยไป ไม่รู้ว่ามันจะหวานเกินไปหรือเปล่า"
"อ๋อ... พอดีฉัน 'แพ้น้ำผึ้ง' ค่ะ! ทานไม่ได้หรอก คุณสั่งใส่น้ำผึ้งมาด้วยนี่คะ" จารวีตอบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทันควัน
"หือ? คุณเนี่ยนะแพ้น้ำผึ้ง?" คิณหันต์หรี่ตาจับผิด
"ค่ะ! คุณทานเถอะค่ะ... ฉันไม่วางยาพิษคุณหรอกหน่า ขืนฉันวางยาคุณ คุณตายไปฉันก็ติดคุกสิคะคุณรองผู้กำกับ" หญิงสาวทำหน้าซื่อตาใสสบตาแววตาคมกริบอย่างท้าทาย
"ผมว่าท่านรองคิดมากไปเองครับ... คนน่ารักแบบน้องจาร์ ถ้าคิดจะเอาคืนใคร คงไม่ทำอะไรตื้นๆ แบบวางยาขนาดนี้หรอกครับท่าน" หมวดณัฐกรช่วยพูดเสริมอีกแรงเพราะความไม่รู้เรื่องรู้ราว
"ทานให้อร่อยนะคะ... ขอตัวก่อน" จารวีแอบสะใจ เดินสะบัดตูดหนีออกจากร้านกาแฟ มุ่งหน้ากลับบ้านพักส่วนตัวด้านหลังทันที ปล่อยให้พนักงานดูแลร้านต่อ
คิณหันต์มองตามร่างเล็กไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ จนหมวดณัฐกรหลุดหัวเราะออกมา "ทานเถอะครับท่านรอง มันทานได้จริงๆ ดูของผมสิปกติทุกอย่าง" หมวดยกแก้วเอสเพรสโซ่ของตัวเองขึ้นดื่มโชว์
"งั้นคุณลองสลับแก้วมาดื่มแก้วผมไหมล่ะหมวด?"
"โอ๊ยไม่เอาครับ ผมไม่ชอบอเมริกาโน่ มันขม" หมวดณัฐปฏิเสธทันควัน
คิณหันต์ถอนหายใจยาว พยายามสลัดความระแวงทิ้งไป ลำพังตำรวจยศ พ.ต.ท. จะมากลัวกาแฟแก้วเดียวมันก็น่าอายเกินไป ชายหนุ่มยกแก้วกาแฟขึ้นจรดริมฝีปาก ก่อนจะกระดกอึกดื่มเข้าไปคำโตๆ...
อึก...!
และทันทีที่น้ำกาแฟสัมผัสโดนต่อมรับรสในโพรงปาก... แววตาของคิณหันต์พลันเบิกโพลง หน้าเปลี่ยนสี ความแสบร้อน รสชาติเผ็ดร้อนฉุนกึกกระแทกขึ้นสมองและลำคออย่างรุนแรงจนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม! มันไม่ใช่รสชาติของเมล็ดกาแฟชั้นดี... แต่มันคือสารเคมีทำลายล้างระเบิดลงกลางปาก!
พรว๊ลลลลลว์!!!
คิณหันต์กลั้นไม่ไหว พ่นน้ำกาแฟดำปี๋ผสมพริกไทยในปากพุ่งพรวดออกไปข้างหน้าเต็มแรง... บังเอิญว่าทิศทางนั้นคือใบหน้าของหมวดณัฐกรที่กำลังนั่งยิ้มแป้นอยู่พอดี! น้ำกาแฟกระจายละเลงเต็มหน้า ตา เสื้อผ้า ของผู้หมวดน้ำดีอย่างพูนสวัสดิ์!
"เฮ้ย!!! ท่านรอง! พ่นกาแฟใส่หน้าผมทำไมเนี่ย! เลอะเทอะหมดแล้วครับท่าน!" หมวดณัฐกรโวยวายลั่นร้านด้วยความตกใจ ลุกขึ้นยืนกุลีกุจอหยิบทิชชู่มาเช็ดหน้าเช็ดตาพัลวัน สภาพดูไม่ได้
"แค็กๆๆ... ถ่มน้ำลาย...! หือ... ไอ้หมวด...! พริกไทย! ยัยนั่นยกมาทั้งสวนพริกไทยเลยไงวะเนี่ย! แสบคอฉิบหาย!" คิณหันต์ไอโขลกๆ หน้าดำหน้าแดง รีบคว้าแก้วน้ำเปล่ามาดื่มล้างปากรวดเดียวหมดแก้ว
"ห้าๆๆๆ..." แทนที่จะโกรธ หมวดณัฐกรกลับหัวเราะกิ๊กหลังจากเช็ดหน้าเสร็จ "โธ่... นี่ถือว่ายังน้อยนะครับท่านรอง! ไอ้นายอำเภอคนก่อนที่มาตามจีบน้องจาร์แล้วทำรุ่มร่ามใส่... โดนสูตรนี้เข้าไป ถึงขั้นหามส่งโรงพยาบาลล้างท้องเลยทีเดียวนะคร้าบ! ของท่านรองแค่พริกไทยเพียวๆ ถือว่าปรานีแล้ว ผมขอตัวไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะครับ" หมวดณัฐเดินขำขยี้หัวใจพระเอกไปทางห้องน้ำ
คิณหันต์นั่งหอบหายใจทิ้งอยู่บนเก้าอี้ มือหนากำหมัดแน่น ใบหน้าคมคายแดงก่ำด้วยความแสบร้อนสะท้านทรวง นึกถึงใบหน้าหวานซื่อตาใสของจารวีตอนที่หลอกให้เขาดื่มแล้วมันน่าจับมาตีก้นชะมัด!
'ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ... กูพลาดอีกแล้วครับ! พลาดท่าให้ความร้ายกาจล้ำลึกของเธออีกจนได้! แต่จำใส่หัวไว้เลยนะจารวี... มันจะไม่มีครั้งที่สามอย่างแน่นอน คราวหน้ากูจะทบทั้งต้นทั้งดอกคืนให้สาสมเลย คอยดู!' รองผู้กำกับหนุ่มคาดโทษหญิงสาวในใจอย่างเดือดดาล ทว่ามุมปากกลับแอบกระตุกยิ้มอย่างท้าทาย