บทที่ 6 : ท่านรองสำลักกาแฟ
คิณหันต์เอื้อมมือไปจับหูแก้วอเมริกาโน่เย็นตรงหน้า สัญชาตญาณความเป็นตำรวจมือฉกาจมันทำให้เขารู้สึกระแวงแปลก ๆ สายตาคมกริบเหลือบมองไปที่เคาน์เตอร์ ก็เห็นสายตาคู่สวยของจารวีแอบมองมาอยู่เช่นกัน... ยัยตัวแสบส่งรอยยิ้มหวานหยดย้อยมาให้กูด้วยว่ะ ร้อยวันพันปีเห็นแต่หน้าบึ้ง ยิ้มแบบนี้มันไม่น่าไว้วางใจชัด ๆ ต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ ๆ เผลอ ๆ แอบใส่อะไรลงไปชัวร์ คิณหันต์แกล้งยกมือกวักเรียกหญิงสาว
"คุณครับ... คุณ... คุณจารวี" จารวีเงยหน้าขึ้น สูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติไม่ให้มีพิรุธ
"จารวี... ซวยแล้วกู มันรู้ทันหรือเปล่าวะ" เธอคิดในใจพลางฉีกยิ้มซื่อตาใส เดินนวยนาดมาหาเขาที่โต๊ะ
"มีอะไรคะคุณ ฉันต้องรีบไปทำออเดอร์ให้ลูกค้าคนอื่นต่อนะ"
"ให้เด็กในร้านทำแทนก็ได้ครับ..." คิณหันต์เลื่อนแก้วกาแฟของตนไปตรงหน้าหญิงสาว
"คุณช่วยลองชิมกาแฟแก้วนี้ให้ผมหน่อยสิ พอดีผมสั่งหวานน้อยไป ไม่รู้ว่ามันจะหวานเกินไปหรือเปล่า"
"อ๋อ... พอดีฉัน 'แพ้น้ำผึ้ง' ค่ะ! ทานไม่ได้หรอก คุณสั่งใส่น้ำผึ้งมาด้วยนี่คะ" จารวีตอบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทันควัน
"หือ คุณเนี่ยนะแพ้น้ำผึ้ง" คิณหันต์หรี่ตาจับผิด
"ค่ะ คุณทานเถอะคะ... ฉันไม่วางยาพิษคุณหรอกหน่า ขืนฉันวางยาคุณ คุณตายไปฉันก็ติดคุกสิคะ ท่านรองผู้กำกับ" หญิงสาวทำหน้าซื่อตาใสสบตาแววตาคมกริบอย่างท้าทาย
"ผมว่าท่านรองคิดมากไปเองครับ... คนน่ารักแบบน้องจาร์ ถ้าคิดจะเอาคืนใคร คงไม่ทำอะไรตื้น ๆ แบบวางยาขนาดนี้หรอกครับท่าน" หมวดณัฐกรช่วยพูดเสริมอีกแรงเพราะความไม่รู้เรื่องรู้ราว
"ทานให้อร่อยนะคะ... ขอตัวก่อน" จารวีแอบสะใจ เดินสะบัดตูดหนีออกจากร้านกาแฟ มุ่งหน้ากลับบ้านพักส่วนตัวด้านหลังทันที ปล่อยให้พนักงานดูแลร้านต่อ คิณหันต์มองตามร่างเล็กไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ จนหมวดณัฐกรหลุดหัวเราะออกมา
"ทานเถอะครับท่านรอง มันทานได้จริง ๆ ดูของผมสิปกติทุกอย่าง" หมวดยกแก้วเอสเพรสโซ่ของตัวเองขึ้นดื่มโชว์
"งั้นคุณลองสลับแก้วมาดื่มแก้วผมไหมล่ะหมวด"
"โอ๊ยไม่เอาครับ ผมไม่ชอบอเมริกาโน่มันขม" หมวดณัฐปฏิเสธทันควัน
คิณหันต์ถอนหายใจยาวพยายามสลัดความระแวงทิ้งไป ลำพังตำรวจ ยศ พ.ต.ท. จะมากลัวกาแฟแก้วเดียวมันก็น่าอายเกินไป ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปหาแก้วกาแฟตรงหน้า ริมฝีปากหยักคาบหลอดพลาสติกเอาไว้ ก่อนจะออกแรงดูดอเมริกาโน่เย็นแก้วนั้นอึกใหญ่ๆ ดึงเอาน้ำกาแฟเข้าปากไปคำโตๆ ...
อึก...!
และทันทีที่น้ำกาแฟไหลผ่านหลอดเข้าสู่โพรงปาก... แววตาของคิณหันต์พลันเบิกโพลง หน้าแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ รสชาติเผ็ดร้อนฉุนกึกของพริกไทยวิ่งพล่านกระแทกขึ้นสมองและบาดลึกสปีดลงลำคออย่างรุนแรงจนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม มันไม่ใช่รสชาติของเมล็ดกาแฟชั้นดี... แต่มันคือระเบิดทำลายล้างที่แตกตัวลงกลางปากอย่างโหดเหี้ยม!
พรวดด !!!
คิณหันต์กลั้นไม่ไหว พ่นน้ำกาแฟดำปี๋ผสมพริกไทยในปากพุ่งพรวดออกไปข้างหน้าเต็มแรง... บังเอิญว่าทิศทางนั้นคือใบหน้าของหมวดณัฐกรที่กำลังนั่งยิ้มแป้นอยู่พอดี น้ำกาแฟกระจายละเลงเต็มหน้า ตา เสื้อผ้า ของผู้หมวดน้ำดีอย่างเต็มใบหน้า
"เฮ้ย ท่านรอง! พ่นกาแฟใส่หน้าผมทำไมเนี่ย เลอะเทอะหมดแล้วครับท่าน" หมวดณัฐกรโวยวายลั่นร้านด้วยความตกใจ ลุกขึ้นยืนกุลีกุจอหยิบทิชชู่มาเช็ดหน้าเช็ดตาพัลวัน สภาพดูไม่ได้
"แค็ก ๆ ... ถ่มน้ำลาย...หือ...ไอ้หมวด...พริกไทย ยัยนั่นยกมาทั้งสวนพริกไทยเลยไงวะเนี่ย แสบคอฉิบหาย" คิณหันต์ไอโขลก ๆ หน้าดำหน้าแดง รีบคว้าแก้วน้ำเปล่ามาดื่มล้างปากรวดเดียวหมดแก้ว
"ฮ่า ๆ ๆ ..." แทนที่จะโกรธ หมวดณัฐกรกลับหัวเราะกิ๊กหลังจากเช็ดหน้าเสร็จ
"โธ่... นี่ถือว่ายังน้อยนะครับท่านรอง ไอ้นายอำเภอคนก่อนที่มาตามจีบน้องจาร์แล้วทำรุ่มร่ามใส่... โดนสูตรนี้เข้าไป ถึงขั้นหามส่งโรงพยาบาลล้างท้องเลยทีเดียวนะคร้าบ ของท่านรองแค่พริกไทยเพียว ๆ ถือว่าปรานีแล้ว ผมขอตัวไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะครับ" หมวดณัฐเดินขำขยี้หัวใจพระเอกไปทางห้องน้ำ
คิณหันต์นั่งหอบหายใจทิ้งอยู่บนเก้าอี้มือหนากำหมัดแน่น ใบหน้าคมคายแดงก่ำด้วยความแสบร้อนสะท้านทรวง นึกถึงใบหน้าหวานซื่อตาใสของจารวีตอนที่หลอกให้เขาดื่มแล้วมันน่าจับมาตีก้นชะมัด
'ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ...ฉันพลาดอีกแล้ว พลาดท่าให้ความร้ายกาจล้ำลึกของเธออีกจนได้ แต่จำไว้เลยนะจารวี... มันจะไม่มีครั้งที่สามอย่างแน่นอน คราวหน้าฉันจะทบทั้งต้นทั้งดอกคืนให้สาสมเลย คอยดู' รองผู้กำกับหนุ่มคาดโทษหญิงสาวในใจอย่างเดือดดาล ทว่ามุมปากกลับแอบกระตุกยิ้มอย่างท้าทาย
จารวีเดินสับส้นเท้ากลับเข้ามาภายในบ้านพักส่วนตัวหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของร้านกาแฟทันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้านมาได้ ใบหน้าหวานซื่อตาใสเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นสะใจเต็มคราบ หญิงสาวหลุดหัวเราะคิกคักออกมาเสียงดังอย่างกักเก็บอารมณ์สุนทรีย์เอาไว้ไม่อยู่
"สมน้ำหน้า ไอ้รองหน้ามึน ไอ้คนฉวยโอกาส คิดจะมาลองดีกับยัยจาร์งั้นเหรอ โดนสูตรเด็ดพริกไทยยกสวนเข้าไป... ป่านนี้คงได้ซี้ดซาดจนหน้าเขียวหน้าเหลืองไปแล้วล่ะมั้ง"
เธอเดินบ่นแกมสมน้ำหน้าชายหนุ่มไปตลอดทางพลางนึกถึงรอยแผลบวมช้ำที่เบ้าตาขวาของเขาเมื่อเที่ยง ยิ่งคิดก็ยิ่งสะใจ สะใจทั้งเรื่องเก่าที่โดนขโมยจูบและเรื่องใหม่ที่เขาแกล้งมาทำเป็นจำเธอไม่ได้หน้าร้าน แต่อารมณ์อยากรู้บทสรุปมันมีมากกว่า หญิงสาวรีบทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟานุ่มกลางห้องโถง คว้าสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันดู 'ภาพจากกล้องวงจรปิดซุปเปอร์ HD' ที่เธอสั่งติดตั้งเอาไว้ทั่วร้านเพื่อรักษาความปลอดภัยทันที
นิ้วเรียวสวยจิ้มเลือกมุมกล้องตัวที่ชัดที่สุด... ซึ่งมันส่องตรงลงมาที่โต๊ะริมหน้าต่างพิกัดของคิณหันต์พอดิบพอดี
ภาพในจอมือถือสว่างคมชัดจนเห็นเหตุการณ์สดๆ ทุกการเคลื่อนไหว จารวีเพ่งมองหน้าจอตาไม่กระพริบ ลุ้นระทึกยิ่งกว่าตอนนั่งดูซีรีส์สืบสวนสอบสวนเสียอีก และแล้วฉากเด็ดที่เธอรอคอยก็มาถึง เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของ พ.ต.ท. คิณหันต์ ก้มลงคาบหลอดพลาสติกแล้วดูดอเมริกาโน่เย็นสูตรมรณะเข้าไปเต็มคราบอึกใหญ่
"เอาแล้ว... หนึ่ง... สอง... สาม... พ่นเลย!" จารวีพากย์เสียงสดลุ้นตัวโก่ง
และมันก็เป็นไปตามคาด ภาพในกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นช็อตเด็ดระดับห้าดาว เมื่อจู่ ๆ ท่านรองผู้กำกับหนุ่มไฟแรงถึงกับตาเบิกโพลง หน้าถอดสีแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำคล้ายโดนยาพิษ ก่อนจะอ้าปากพ่นน้ำกาแฟสีดำสนิทพุ่งพรวดเป็นสายยาวละเลงเข้าเต็มใบหน้าของหมวดณัฐกรที่นั่งฝั่งตรงข้ามอย่างจังจนกระจายวงกว้าง
"กรี๊ด! ฮ่า ๆ โอ๊ยสะใจชะมัด!"
จารวีหัวเราะลั่นบ้านจนตัวงอ เอามือกุมท้องด้วยความขบขันฉากคอมเมดี้ตรงหน้าอย่างสุดขีดรีบเดินกลับเข้ามาสมทบแล้ว โดยปล่อยให้คนตัวโตนั่งหน้าดำหน้าแดง ไอโขลกๆ คว้าแก้วน้ำเปล่ามาดื่มล้างปากรวดเดียวหมดแก้ว สภาพหมดกันลุคผู้พิทักษ์สันติราษฎร์สุดเท่ หล่อเหลามาดนิ่งขรึมเมื่อตอนเดินเข้าร้านอันตรธานหายไปในพริบตา เหลือเพียงผู้ชายสำลักพริกไทยน่าสงสารคนหนึ่งเท่านั้น
หญิงสาวมองภาพคิณหันต์ที่กำลังนั่งหอบหายใจทิ้งพลางกำหมัดแน่น แววตาคมกริบคู่นั้นตวัดมองมาทางหลังร้านผ่านเลนส์กล้องคล้ายกับรู้ว่าเธอกำลังแอบดูอยู่ จารวีขยับตัวเบะปากคว่ำใส่หน้าจอโทรศัพท์อย่างไม่เกรงกลัว
"มองทำไมยะ คาดโทษฉันในใจล่ะสิ... หึ คิดจะมาฝากหนี้แค้นเอาคืนทบต้นทบดอกกับคนอย่างจารวีงั้นเหรอ ฝันไปเถอะไอ้ท่านรองโรคจิต ถ้ากล้าเดินเข้ามาวอแวในร้านนี้อีกเมื่อไหร่... แม่จะจัดสูตรวาซาบิผสมมะนาวให้หามส่งโรงพยาบาลล้างท้องเหมือนรายก่อนหน้านี้เลย คอยดู"
จารวีบ่นอุบพลางยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะเต็มภูมิ ก่อนจะกดปิดหน้าจอมือถือลงแล้วเอนหลังพิงโซฟาด้วยความอิ่มเอมใจ อย่างน้อยวันนี้เธอก็ได้กู้ศักดิ์ศรีและล้างแค้นเรื่องจูบแรกคืนไปได้ก้าวหนึ่งล่ะนะ!