เช้าวันต่อมา เมืองเก่าถูกปกคลุมด้วยหมอกบางๆ หลังฝนตกทั้งคืน
รินตื่นเร็วกว่าปกติ
ทั้งที่เมื่อคืนกลับถึงเกสต์เฮาส์เกือบเที่ยงคืน แต่เธอกลับนอนไม่ค่อยหลับนัก
ภาพรอยยิ้มของเพลงใต้แสงเทียนยังวนอยู่ในหัวไม่หาย
รวมถึงสัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วที่แตะกันเบาๆ บนโต๊ะไม้ตัวเล็กในร้านเบเกอรี่
รินถอนหายใจเบาๆ ก่อนซุกหน้าลงกับหมอน
“บ้าเอ๊ย…”
เธอไม่ใช่เด็กมัธยมที่จะมาใจเต้นเพราะจับมือกันแค่นิดเดียวเสียหน่อย
แต่ยิ่งพยายามไม่คิด
หัวใจก็ยิ่งเผลอย้อนกลับไปหาคนคนนั้นอยู่ดี
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด
ชื่อ “พี่เมย์” ปรากฏบนหน้าจออีกครั้ง
รินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนกดรับ
“หายไปนานพอหรือยัง”
เสียงปลายสายดังขึ้นทันที
“พี่—”
“บริษัทจะสรุปตำแหน่งหัวหน้าทีมอาทิตย์หน้าแล้วนะ”
รินเงียบ
เธอเกือบลืมเรื่องนั้นไปแล้ว
ตำแหน่ง Senior Design Director
ตำแหน่งที่เธอทำงานแทบตายเพื่อมันมาตลอดหลายปี
“ผู้บริหารยังรอคำตอบจากเธออยู่”
เสียงของพี่เมย์จริงจังกว่าทุกครั้ง
“ริน ถ้ากลับมาตอนนี้ ทุกอย่างยังทัน”
หญิงสาวเม้มปากแน่น
สายตาเผลอมองออกไปนอกหน้าต่าง
เมืองเก่าในยามเช้ายังคงเงียบสงบเหมือนเดิม ต่างจากกรุงเทพฯ ที่ตอนนี้คงเต็มไปด้วยรถติด เสียงโทรศัพท์ และความเร่งรีบที่เธอคุ้นเคย
“พี่รู้ว่าเธอเหนื่อย”
ปลายสายพูดต่อเบาลง
“แต่เธอเก่งที่สุดในทีมแล้วนะ อย่าทิ้งอนาคตตัวเองเพราะอารมณ์ชั่ววูบ”
คำพูดนั้นแทงเข้ามาในใจอย่างจัง
เพราะลึกๆ รินเองก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่า สิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้เรียกว่า “พัก” หรือ “หนี”
“หนูขอเวลาอีกนิดได้ไหม”
เธอถามเสียงเบา
ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจ
“ได้ แต่อย่านานเกินไป”
สายตัดไป
รินนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเงียบๆ
ความรู้สึกหนักอึ้งค่อยๆ ไหลกลับเข้ามาอีกครั้ง เหมือนโลกความจริงกำลังค่อยๆ เดินตามเธอทัน
เธอรู้ดีว่าไม่มีใครสามารถอยู่ในเมืองเล็กๆ แบบนี้ได้ตลอดไป
โดยเฉพาะคนอย่างเธอ
คนที่ชีวิตทั้งชีวิตสร้างขึ้นมาจาก “ความสำเร็จ”
—
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นช่วงสาย
เพลงเงยหน้าขึ้นจากเคาน์เตอร์ทันที ก่อนยิ้มบางๆ เมื่อเห็นว่าเป็นใคร
“วันนี้มาช้าจังนะคะ”
รินพยายามยิ้มตอบ
“ตื่นสายค่ะ”
แม้จะพูดแบบนั้น แต่เพลงกลับสังเกตเห็นได้ทันทีว่าอีกฝ่ายดูเงียบผิดปกติ
“กาแฟเหมือนเดิมไหม”
“อือ…”
รินตอบเบาๆ ก่อนนั่งลงโต๊ะประจำ
เพลงมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปชงกาแฟเงียบๆ
ไม่นาน แก้วลาเต้ร้อนก็ถูกวางลงตรงหน้า พร้อมครัวซองต์ชิ้นเล็กที่ยังอุ่นอยู่
“ของปลอบใจค่ะ”
รินเงยหน้ามอง
“ฉันยังไม่ได้เล่าเลยนะว่าเครียดอะไร”
เพลงยิ้มบางๆ
“ดูออก”
คำตอบสั้นๆ ทำให้หัวใจของรินอ่อนลงทันที
เธอก้มมองฟองนมบนกาแฟเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนพูดขึ้นช้าๆ
“บริษัทโทรมาตามให้กลับไปทำงาน”
มือของเพลงที่กำลังเช็ดแก้วหยุดลงเล็กน้อย
แต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
“แล้วคุณจะกลับไหม”
น้ำเสียงของอีกฝ่ายยังนิ่งเหมือนเดิม
รินเงียบ
นั่นแหละปัญหา
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด
แต่ตอนนี้…
เธอกลับลังเล
เพลงเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามเงียบๆ
“เป็นงานที่คุณอยากทำไม่ใช่เหรอ”
“เคยอยากค่ะ”
รินตอบเบาๆ
“แล้วตอนนี้ล่ะ”
หญิงสาวนิ่งไปพักใหญ่
ก่อนหัวเราะออกมาแผ่วๆ
“ฉันไม่รู้แล้ว”
ร้านตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่
เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ อยู่ด้านหลัง ขณะที่แสงแดดยามสายลอดผ่านกระจกเข้ามาอ่อนๆ
ทุกอย่างยังอบอุ่นเหมือนเดิม
แต่ในใจของรินกลับเริ่มสับสนขึ้นเรื่อยๆ
“คุณเคยไหม”
เธอถามขึ้นช้าๆ
“วันที่สิ่งที่เคยอยากได้มากที่สุด…จู่ๆ ก็ไม่สำคัญเหมือนเดิม”
เพลงมองเธอเงียบๆ
ก่อนยิ้มบางๆ
“เคยสิ”
“แล้วทำยังไง”
อีกฝ่ายก้มมองแก้วกาแฟตัวเองเล็กน้อย
“ฉันถามตัวเองว่า เวลาตื่นขึ้นมาตอนเช้า ฉันอยากใช้ชีวิตแบบไหน”
รินนิ่งฟัง
“บางที ความสำเร็จก็ไม่ได้แปลว่าเรามีความสุขเสมอไป”
หัวใจของรินสั่นไหวอีกครั้ง
เพราะผู้หญิงคนนี้มักพูดอะไรธรรมดาๆ ที่ตรงเข้ามากลางใจเธอเสมอ
จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนอีเมลก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ของริน
เธอเหลือบมองหน้าจอ
“เอกสารแต่งตั้งตำแหน่ง”
แค่ชื่อหัวข้อก็ทำให้ลมหายใจหนักขึ้นทันที
เพลงเห็นสีหน้าของเธอ จึงพูดเบาๆ
“เปิดดูไหม”
รินส่ายหน้า
“ยังไม่กล้า”
“กลัวอะไร”
หญิงสาวหัวเราะแผ่วๆ อย่างเหนื่อยล้า
“กลัวว่าตัวเองจะอยากกลับไป”
คำตอบนั้นทำให้เพลงเงียบลงทันที
สายตาของทั้งคู่สบกันชั่วครู่
ก่อนเพลงจะเป็นฝ่ายหลบตาไปก่อน
“ถ้ามันเป็นสิ่งที่คุณต้องการจริงๆ …”
น้ำเสียงของอีกฝ่ายเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงเพลงในร้าน
“คุณก็ควรกลับไปนะ”
หัวใจของรินกระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผล
ทั้งที่มันเป็นคำพูดธรรมดา
เป็นคำพูดที่ควรพูดด้วยซ้ำ
แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียอะไรบางอย่างไป
หญิงสาวมองคนตรงหน้าเงียบๆ
ก่อนรู้ตัวชัดเจนเป็นครั้งแรกว่า
ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เธอลังเล…อาจไม่ใช่งานที่กรุงเทพฯ อีกต่อไปแล้ว
แต่อาจเป็นผู้หญิงเจ้าของร้านเบเกอรี่คนนี้ต่างหาก
ที่กำลังทำให้เธอไม่อยากไปไหนเลย
— จบตอนที่ 9 —
ตอนต่อไป : ระยะห่างที่เริ่มชัดขึ้น