หลังจากวันนั้น ทุกอย่างระหว่างรินกับเพลงก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ
ไม่มีการทะเลาะ
ไม่มีคำพูดแรงๆ
ไม่มีใครพูดถึงเรื่อง “กลับกรุงเทพฯ” อีกเลย
แต่บรรยากาศบางอย่างกลับค่อยๆ ห่างออกจากกันทีละนิด
และทั้งคู่ต่างก็รู้สึกได้
เช้าวันจันทร์ ร้านเบเกอรี่ยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นขนมปังเหมือนเดิม
เสียงเครื่องชงกาแฟ
เสียงลูกค้าพูดคุย
เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ
ทุกอย่างยังเหมือนเดิมหมด
ยกเว้นริน
เธอนั่งอยู่โต๊ะริมหน้าต่างพร้อมโน้ตบุ๊กที่ไม่ได้เปิดมาหลายสัปดาห์
หน้าจอเต็มไปด้วยแบบร่างอาคารและอีเมลจากบริษัท
รินจ้องมันอยู่นาน ก่อนถอนหายใจเบาๆ
“กาแฟค่ะ”
เสียงของเพลงดังขึ้น พร้อมแก้วลาเต้ที่ถูกวางลงตรงหน้า
“ขอบคุณค่ะ”
บทสนทนาสั้นลงกว่าปกติ
เพลงกำลังจะเดินกลับไปหลังเคาน์เตอร์ แต่รินกลับเผลอพูดขึ้นก่อน
“คุณเพลง”
อีกฝ่ายหันกลับมา
“คะ”
รินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนสุดท้ายจะส่ายหน้าเบาๆ
“เปล่าค่ะ”
เพลงมองเธอเงียบๆ
ราวกับอยากถามอะไรบางอย่างเหมือนกัน
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา
—
ทั้งวันนั้น รินแทบไม่ได้ช่วยงานร้านเลย
เธอนั่งเปิดแบบ
ตอบอีเมล
คุยโทรศัพท์กับทีมงาน
เสียงภาษาอังกฤษเกี่ยวกับโปรเจกต์ การประชุม และกำหนดส่งงาน ลอยปะปนอยู่ในร้านเล็กๆ ที่เคยมีแต่กลิ่นขนมปังกับเสียงหัวเราะเบาๆ
และมันทำให้รินรู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มไม่เข้ากับที่นี่อีกแล้ว
ช่วงบ่าย เพลงเดินเอาขนมมาเติมที่ชั้นวาง ก่อนเหลือบมองหน้าจอโน้ตบุ๊กของเธอ
“งานเยอะเหรอคะ”
“นิดหน่อย”
รินตอบ พลางปิดอีเมลลงเร็วๆ
“บริษัทกำลังเร่งโปรเจกต์”
เพลงพยักหน้าเบาๆ
“คุณดูเหมือนตอนอยู่กรุงเทพฯ แล้วนะ”
คำพูดนั้นทำให้รินชะงัก
“แย่มากเลยเหรอ”
เพลงยิ้มบางๆ
“ไม่หรอก”
แต่รอยยิ้มนั้นดูเหงากว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
“แค่…คุณดูไกลออกไปนิดหนึ่ง”
หัวใจของรินหนักวูบ
เธออยากปฏิเสธ
อยากบอกว่าไม่ใช่แบบนั้น
แต่กลับพูดไม่ออก
เพราะลึกๆ เธอเองก็เริ่มรู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงกลับไปสู่ชีวิตเดิมทีละนิด
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง
รินมองชื่อบนหน้าจอ ก่อนเม้มปากแน่น
“ขอตัวก่อนนะคะ”
เธอลุกออกไปคุยโทรศัพท์หน้าร้าน
เพลงมองตามเงียบๆ
สายฝนเริ่มโปรยลงมาเบาๆ ด้านนอก ขณะที่ผู้หญิงสองคนกำลังยืนอยู่ห่างกันไม่กี่เมตร
แต่กลับรู้สึกไกลกว่าเดิมมาก
“ริน เราต้องการคำตอบภายในอาทิตย์นี้นะ”
เสียงพี่เมย์ดังผ่านสาย
“ผู้บริหารจะประกาศชื่อแล้ว”
หญิงสาวหลับตาลงช้าๆ
“ค่ะ…”
“เธอจะกลับมาใช่ไหม”
รินเงียบ
สายตาเผลอมองผ่านกระจกเข้าไปในร้าน
เพลงกำลังจัดดอกเดซี่ใส่แจกันอยู่ตรงเคาน์เตอร์เหมือนทุกวัน
ภาพธรรมดานั้นกลับทำให้หัวใจเจ็บขึ้นมาอย่างประหลาด
“ริน?”
“เดี๋ยวหนูโทรกลับนะพี่”
เธอตัดสายทันที
ลมหายใจหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ฝนเริ่มตกแรงขึ้นเรื่อยๆ จนถนนทั้งสายพร่าเลือน
รินยืนอยู่หน้าร้านอยู่นาน ก่อนตัดสินใจเดินกลับเข้าไป
แต่ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เสียงลูกค้ากลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นก่อน
“แฟนเพลงกลับมาแล้วเหรอ”
รินชะงัก
กลุ่มนักท่องเที่ยววัยมหาวิทยาลัยหัวเราะกันคิกคัก
“พี่สองคนเหมาะกันมากเลยนะ”
“จริงค่ะ ร้านนี้หวานกว่าเค้กอีก”
รินรีบโบกมือปฏิเสธทันที
“ไม่ใช่นะคะ เราแค่—”
“แค่เจ้าของร้านกับลูกค้าประจำค่ะ”
เสียงของเพลงดังขึ้นเรียบๆ
แม้น้ำเสียงจะปกติ แต่รินกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในอก
ลูกค้าหัวเราะต่ออีกนิด ก่อนกลับไปสนใจขนมเหมือนเดิม
แต่บรรยากาศระหว่างทั้งคู่กลับเงียบลงทันที
เพลงก้มหน้าชงกาแฟต่อ
ส่วนรินยืนนิ่งอยู่ตรงเดิม
“คุณเพลง…”
“คะ”
“เมื่อกี้ฉันไม่ได้—”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
อีกฝ่ายตอบเร็วเกินไปนิดหนึ่ง
“ลูกค้าชอบแซวเล่นอยู่แล้ว”
รินเม้มปาก
ทั้งที่เธออยากอธิบายว่า ที่รีบปฏิเสธไม่ใช่เพราะรังเกียจ
ตรงกันข้าม…
มันอาจเป็นเพราะเธอกลัวว่าถ้ายอมรับความรู้สึกตัวเองขึ้นมาจริงๆ ทุกอย่างจะยิ่งซับซ้อนกว่าเดิม
โดยเฉพาะเมื่อเธอเองก็ยังไม่รู้ว่า สุดท้ายจะเลือกทางไหน
ช่วงเย็น ร้านเงียบเร็วกว่าปกติ
รินช่วยเก็บโต๊ะเงียบๆ ขณะที่เพลงยืนเช็ดแก้วอยู่หลังเคาน์เตอร์
เสียงฝนด้านนอกยังตกไม่หยุด
เหมือนคืนแรกที่ทั้งคู่เจอกัน
แต่ความรู้สึกกลับต่างออกไปมาก
“คุณริน”
เพลงเรียกเบาๆ
“คะ”
อีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนถามช้าๆ
“ถ้าคุณกลับกรุงเทพฯ…จะอยู่ที่นั่นยาวเลยใช่ไหม”
หัวใจของรินกระตุกทันที
เธอไม่รู้จะตอบยังไง
เพราะแม้แต่ตัวเองก็ยังไม่แน่ใจ
ความเงียบระหว่างทั้งคู่ยาวนานขึ้นเรื่อยๆ
สุดท้าย เพลงจึงยิ้มบางๆ แล้วพูดขึ้นเอง
“ไม่ต้องตอบก็ได้ค่ะ”
น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนเหมือนเดิม
แต่กลับฟังดูไกลเหลือเกิน
คืนนั้น รินเดินกลับเกสต์เฮาส์ท่ามกลางสายฝนเบาๆ
มือของเธอกำโทรศัพท์ไว้แน่น
ในหัวเต็มไปด้วยเรื่องงาน
แต่หัวใจกลับเอาแต่วนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งในร้านเบเกอรี่เล็กๆ
และยิ่งคิด…
เธอก็ยิ่งกลัวว่า วันหนึ่งตัวเองอาจต้องเลือก
ระหว่างชีวิตที่เคยฝันไว้
กับคนที่ทำให้หัวใจอบอุ่นอีกครั้ง
— จบตอนที่ 10 —
ตอนต่อไป : ถ้าการจากลาคือเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้