หลังคืนฝนตกคืนนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างรินกับเพลงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ไม่ใช่แบบชัดเจนจนเรียกชื่อได้
แต่เป็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ที่ค่อยๆ แทรกอยู่ในชีวิตประจำวัน
อย่างเช่น เพลงจะชงโกโก้ร้อนให้รินทุกครั้งเวลาฝนตก โดยไม่ต้องถาม
หรือรินที่เริ่มเดินเข้าหลังร้านได้อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ไปแล้ว
แม้ทั้งคู่จะยังเรียกกันแค่ “คุณริน” กับ “คุณเพลง” เหมือนเดิม
แต่บางอย่างในสายตา…กลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
เช้าวันเสาร์ ร้านเบเกอรี่แน่นกว่าปกติ
เสียงลูกค้าคุยกันจอแจตั้งแต่ร้านเปิด กลิ่นกาแฟและขนมอบใหม่ลอยคลุ้งไปทั่วร้านจนแทบไม่มีมุมว่าง
รินกำลังยืนรับออเดอร์อยู่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าตั้งใจสุดชีวิต
“ลาเต้หวานน้อยหนึ่งแก้วค่ะ”
“ได้ค่ะ!”
“แล้วนี่ของโต๊ะไหนนะ”
“โต๊ะสี่ค่ะ”
“โอเค โต๊ะสี่…เอ๊ะ หรือโต๊ะห้า”
เพลงที่กำลังชงกาแฟอยู่ข้างหลังหลุดหัวเราะทันที
“คุณรินคะ”
“คะ?”
“ป้ายเลขโต๊ะอยู่ตรงหน้าค่ะ”
รินก้มลงมอง ก่อนรีบเม้มปากทันทีเมื่อเห็นว่าป้ายตัวเลขวางอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ
“ฉันยังไม่ตื่นดี”
“สิบเอ็ดโมงแล้วนะ”
“งั้นแปลว่าร่างกายฉันต้องการครัวซองต์เพิ่มค่ะ”
เพลงส่ายหน้าเบาๆ อย่างเอ็นดู
บรรยากาศวุ่นวายแบบนี้ควรทำให้เหนื่อย
แต่แปลกที่รินกลับรู้สึกสนุก
เธอชอบเวลาที่เพลงเผลอยิ้มตอนแกล้งเธอ
ชอบเวลาที่อีกฝ่ายพูด “เดี๋ยวฉันทำเอง” ทั้งที่ตัวเองก็ยุ่งแทบตาย
และชอบความรู้สึกเล็กๆ เวลาเดินสวนกันหลังเคาน์เตอร์จนไหล่เผลอชนกันเบาๆ
มันเป็นความใกล้ชิดธรรมดา
แต่กลับทำให้หัวใจเต้นแรงทุกครั้ง
ช่วงเที่ยง ลูกค้าเริ่มบางลง
รินยกถาดแก้วไปเก็บตรงอ่างล้างจานหลังร้าน ก่อนเสียงใครบางคนจะดังขึ้นจากหน้าร้าน
“เพลงงงง”
น้ำเสียงสดใสของหญิงวัยกลางคนดังลั่นทันทีที่เปิดประตูเข้ามา
“วันนี้มีเค้กมะพร้าวไหมลูก”
“มีค่ะป้านวล”
เพลงตอบยิ้มๆ
รินมองหญิงคนนั้นอย่างสนใจ ก่อนจะได้รับรอยยิ้มกว้างกลับมา
“อ้าว คนใหม่เหรอเรา”
“เอ่อ…ฉันแค่—”
“แฟนเพลง?”
“ไม่ใช่นะคะ!”
รินตอบเร็วมากจนเสียงหลง
ส่วนเพลงที่กำลังหยิบเค้กอยู่ด้านหลังกลับเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหลุดหัวเราะเบาๆ
“ป้านวลชอบแซวค่ะ”
“ก็เห็นอยู่ด้วยกันทุกวันนี่นา”
ป้านวลพูดพลางหรี่ตามองทั้งคู่สลับกัน
“อีกอย่าง เพลงไม่เคยให้ใครเข้าหลังร้านง่ายๆ ด้วย”
ประโยคนั้นทำให้รินหันไปมองเจ้าของร้านทันที
เพลงชะงักมือเล็กน้อย ก่อนหลบสายตาไปหยิบกล่องเค้กแทน
“ป้าก็พูดไปเรื่อย”
แม้น้ำเสียงจะเรียบ แต่รินสังเกตเห็นปลายหูของอีกฝ่ายเริ่มแดงนิดๆ
และแค่นั้น…หัวใจเธอก็วุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง
หลังป้านวลกลับไป ร้านก็เงียบลงชั่วคราว
รินนั่งลงตรงเคาน์เตอร์ พลางแอบมองคนที่กำลังเช็ดเครื่องชงกาแฟอยู่เงียบๆ
“คุณเพลง”
“คะ”
“ป้านวลพูดจริงเหรอ”
อีกฝ่ายหันมาเลิกคิ้ว
“เรื่องไหน”
“เรื่องที่คุณไม่ค่อยให้ใครเข้าหลังร้าน”
เพลงนิ่งไปนิดหนึ่ง
ก่อนตอบเบาๆ
“ก็…ที่ตรงนั้นมันเป็นพื้นที่ส่วนตัวน่ะค่ะ”
“แล้วทำไมฉันเข้าได้”
คำถามนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงเล็กน้อย
เพลงมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังคิดคำตอบ
สุดท้ายจึงยิ้มบางๆ
“ไม่รู้สิ”
“อ้าว”
“แค่รู้สึกว่า…คุณอยู่แล้วสบายใจ”
หัวใจของรินเต้นแรงทันที
ทั้งที่อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงปกติมาก
แต่ทำไมทุกคำถึงฟังเหมือนกำลังละลายอะไรบางอย่างในอกเธอช้าๆ
รินรีบหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มแก้เก้อ
ส่วนเพลงก็หันกลับไปจัดขนมต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ความเงียบหลังจากนั้นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรงๆ
ช่วงเย็น ขณะทั้งคู่กำลังเก็บร้าน ฝนก็ตกลงมาอีกครั้ง
“พักนี้ฝนตกบ่อยจัง”
รินพูด พลางช่วยยกเก้าอี้ขึ้นโต๊ะ
“อือ”
เพลงพยักหน้า
“แต่ฉันชอบนะ”
“คุณชอบทุกอย่างที่ช้าๆ สงบๆ เลยเนอะ”
อีกฝ่ายหัวเราะเบาๆ
“แล้วคุณล่ะ”
รินคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบตามตรง
“เมื่อก่อนฉันไม่เข้าใจเลย ว่าคนเราจะมีความสุขกับชีวิตธรรมดาได้ยังไง”
เธอหยุดนิดหนึ่ง พลางมองร้านเล็กๆ รอบตัว
“แต่ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้ว”
เพลงมองเธอเงียบๆ
สายฝนด้านนอกยังตกต่อเนื่อง เสียงมันเบาและสม่ำเสมอจนบรรยากาศในร้านอบอุ่นเกินบรรยาย
“คุณริน”
“คะ”
“ถ้าถึงวันหนึ่ง คุณต้องกลับกรุงเทพฯ…”
น้ำเสียงของเพลงเบาลงเล็กน้อย
“คุณจะลืมที่นี่ไหม”
คำถามนั้นทำให้รินชะงัก
เธอมองผู้หญิงตรงหน้าอยู่พักใหญ่
ก่อนตอบช้าๆ
“คงลืมไม่ได้แล้วล่ะค่ะ”
เพราะที่นี่ไม่ใช่แค่เมืองเก่าอีกต่อไป
แต่มันเริ่มกลายเป็น “บ้าน” ของหัวใจเธอทีละนิด
และคนตรงหน้า…ก็กำลังกลายเป็นความรู้สึกพิเศษ ที่เธอไม่อยากสูญเสียไปเหมือนกัน
เสียงฝนยังคงตกต่อเนื่อง
แต่คืนนี้ หัวใจของทั้งคู่กลับอบอุ่นเกินกว่าจะเรียกว่า “แค่เพื่อน” ไปแล้วจริงๆ