หลังจากวันนั้น รินก็กลายเป็น “ลูกค้าประจำชั่วคราว” ของเพลงเบเกอรี่ไปโดยปริยาย
เช้าแวะกินกาแฟ
สายๆ นั่งอ่านหนังสือ
บางวันก็อยู่ยาวจนถึงช่วงบ่าย
จนกระทั่งเพลงเริ่มจำได้ว่าเธอชอบนั่งโต๊ะริมหน้าต่าง ชอบครัวซองต์เนยสดมากกว่าอัลมอนด์ และมักจะเงียบเป็นพิเศษเวลามีสายโทรศัพท์จากกรุงเทพฯ
เมืองเก่าในช่วงปลายฤดูฝนเงียบสงบกว่าที่รินคิด
ทุกอย่างดูเดินช้า
ช้าจนเธอเริ่มได้ยินเสียงหัวใจตัวเองอีกครั้ง
เช้าวันหนึ่ง เพลงเดินมาวางแก้วกาแฟตรงหน้า ก่อนเอ่ยขึ้นลอยๆ
“วันนี้ร้านปิดเร็วค่ะ”
รินเงยหน้าจากหนังสือ
“มีธุระเหรอคะ”
“ว่าจะไปตลาดดอกไม้”
“ฟังดูชิลจัง”
เพลงหัวเราะเบาๆ
“คุณพูดเหมือนตลาดดอกไม้เป็นสถานที่ลับเลยนะ”
“สำหรับคนกรุงเทพฯ มันก็ลับประมาณนั้นค่ะ”
ประโยคนั้นทำให้เพลงยิ้มอีกครั้ง
“งั้น…ไปด้วยกันไหมคะ”
รินชะงัก
“ฉันเหรอ”
“ค่ะ”
อีกฝ่ายตอบง่ายๆ
“เห็นคุณเอาแต่อยู่ในร้าน เดี๋ยวจะคิดค่าเช่าโต๊ะเพิ่มแล้ว”
“อ้าว”
“ล้อเล่นค่ะ”
รินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
เธอไม่แน่ใจว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ตัวเองเริ่มยิ้มง่ายขึ้นเวลาคุยกับผู้หญิงคนนี้
อาจเป็นเพราะเพลงไม่เคยถามอะไรที่ทำให้เธออึดอัด
ไม่ถามว่าได้เงินเดือนเท่าไร
ไม่ถามว่าประสบความสำเร็จแค่ไหน
ไม่ถามว่าทำไมถึงดูเหนื่อย
อีกฝ่ายแค่ปล่อยให้เธอนั่งเงียบๆ ได้โดยไม่ต้องพยายามเป็นใคร
และนั่นสบายใจกว่าที่คิด
ช่วงเย็น ทั้งสองเดินออกจากร้านพร้อมกัน
แสงแดดอ่อนของปลายวันตกกระทบกำแพงตึกเก่าสีซีด ถนนเล็กๆ เต็มไปด้วยร้านขายโปสต์การ์ด ร้านกาแฟ และจักรยานที่จอดเรียงอยู่ตามทาง
รินเดินช้าลงโดยไม่รู้ตัว
เมืองนี้ไม่มีใครรีบเลยจริงๆ
“คุณเพลงอยู่ที่นี่มาตลอดเหรอคะ”
“อือ”
อีกฝ่ายพยักหน้า
“เกิดที่นี่ โตที่นี่ เปิดร้านที่นี่”
“ไม่เบื่อเหรอ”
เพลงหันมามองเธอเล็กน้อย
“แล้วกรุงเทพฯ ทำให้คุณหายเบื่อไหมล่ะ”
รินเงียบ
คำถามนั้นทำให้เธอตอบไม่ได้ไปพักหนึ่ง
สุดท้ายหญิงสาวได้แต่หัวเราะเบาๆ
“เหมือนโดนย้อนเลย”
เพลงยิ้มมุมปาก
“ฉันแค่คิดว่า…บางทีคนเราก็ไม่ได้ต้องการที่ที่น่าตื่นเต้นตลอดเวลา”
“แล้วต้องการอะไร”
เจ้าของร้านเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบาๆ
“ที่ที่กลับมาแล้วสบายใจมั้งคะ”
ลมเย็นพัดผ่านถนนแคบๆ พอดี
รินมองเสี้ยวหน้าของคนข้างๆ อยู่เงียบๆ
เธอไม่รู้ว่าทำไมประโยคธรรมดาเหล่านี้ ถึงฟังแล้วรู้สึกอุ่นในใจนัก
ทั้งสองเดินมาถึงตลาดดอกไม้เล็กๆ ริมแม่น้ำ
กลิ่นดอกมะลิ ดอกกุหลาบ และใบยูคาลิปตัสลอยปนกันในอากาศ ร้านค้าหลายร้านเริ่มเปิดไฟสีส้มอ่อน บรรยากาศทุกอย่างดูนุ่มนวลเหมือนภาพถ่ายฟิล์มเก่าๆ
เพลงเลือกซื้อดอกเดซี่สีขาวกำเล็กๆ
“ชอบดอกนี้เหรอคะ”
รินถาม
“ค่ะ”
“ทำไม”
“มันดูธรรมดาดี”
อีกฝ่ายตอบพลางยิ้ม
“แต่ยิ่งมองนานๆ ก็ยิ่งน่ารัก”
รินมองดอกไม้ในมือเพลง ก่อนเผลอหลุดยิ้มบางๆ
“เหมือนใครบางคนเลยนะ”
“ใครเหรอ”
“ไม่บอกค่ะ”
เพลงเลิกคิ้วนิดหนึ่ง
“ตอนแรกคิดว่าคุณเป็นคนเงียบๆ”
“ฉันก็เงียบนะ”
“ตอนนี้เริ่มกวนแล้ว”
ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกันเบาๆ
มันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่เรียบง่ายมาก
แต่รินกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังมีชีวิตอยู่จริงๆ หลังจากปล่อยให้ตัวเองทำงานเหมือนเครื่องจักรมานาน
ระหว่างทางกลับ ทั้งสองแวะสะพานเล็กๆ ริมแม่น้ำ
แสงไฟจากร้านค้าสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับ ลมเย็นช่วงค่ำพัดผ่านจนชายเสื้อของรินปลิวเบาๆ
“หนาวไหม”
เพลงถาม
“นิดหน่อยค่ะ”
อีกฝ่ายพยักหน้า ก่อนถอดผ้าพันคอบางๆ ของตัวเองส่งมาให้
รินรีบส่ายหน้า
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวคุณหนาว”
“ฉันชินแล้ว”
“แต่—”
“เอาไปเถอะค่ะ”
น้ำเสียงของเพลงนุ่มเหมือนเดิม แต่แฝงความดื้อเงียบๆ ที่ทำให้รินเถียงต่อไม่ลง
สุดท้ายเธอจึงรับผ้าพันคอนั้นมา
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่และกลิ่นขนมปังจางๆ ติดอยู่บนผ้า
และไม่รู้ทำไม…แค่แค่นั้นหัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาเฉยๆ
รินรีบหันหน้าไปมองแม่น้ำแทน
“คุณริน”
“คะ”
“ตอนมาที่นี่วันแรก คุณดูเหมือนคนกำลังจะร้องไห้เลยนะ”
รินชะงักเล็กน้อย
เธอเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ
“ขนาดนั้นเลยเหรอ”
“อือ”
เพลงตอบตรงๆ
“แต่วันนี้ดูดีขึ้นแล้ว”
รินมองแสงสะท้อนบนผิวน้ำเงียบๆ
ก่อนพูดออกมาช้าๆ
“ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม”
บางทีอาจเป็นเพราะเมืองนี้
หรือบางที…
อาจเป็นเพราะใครบางคนในเมืองนี้
เพลงไม่ได้ถามต่อ เพียงยืนอยู่ข้างๆ เงียบๆ
ความเงียบนั้นไม่ได้อึดอัดเลยสักนิด
ตรงกันข้าม มันกลับสบายจนรินอยากหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้นานๆ
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้นอีกครั้ง
ชื่อบริษัทปรากฏบนหน้าจอเหมือนเดิม
รินมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดปิดเสียง
เพลงเหลือบมองเล็กน้อย
“ไม่รับเหรอ”
หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ
“ยังไม่อยากกลับไปเจออะไรพวกนั้นตอนนี้”
เพลงพยักหน้าเข้าใจ
“งั้นก็ยังไม่ต้องกลับค่ะ”
รินหันมามอง
“หนีปัญหาแบบนี้ได้ด้วยเหรอ”
อีกฝ่ายยิ้มจางๆ
“บางที…คนเราก็ต้องพักก่อน ถึงจะมีแรงกลับไปสู้อีกครั้งไม่ใช่เหรอ”
ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้ง
และเป็นครั้งแรกในรอบนาน ที่รินรู้สึกว่า
บางที…เธออาจไม่ได้มาที่เมืองเก่าแห่งนี้เพื่อ “หนี”
แต่อาจกำลังค่อยๆ เรียนรู้วิธีใช้ชีวิตอีกครั้งต่างหาก
— จบตอนที่ 3 —
ตอนต่อไป : สูตรลับของร้านนี้